recenzje (strona 17 z 85)

Trudno uwierzyć w bezsensowność tej gry.

A dodatkowo cały wór zapożyczeń z lepszych reprezentantów gatunku.

Można też innym klasycznym nawiązaniem: to nie jest kampania, której szukacie.

Call of Duty wraca do 2 Wojny Światowej. Dosłownie - wraca, cofając nas o ponad dekadę.

Najnowszy "asasyn" spełnia pokładane w nim nadzieje, nawet jeżeli nie okazuje się dla serii tak przełomowy, jak początkowo się wydaje.

No chyba, że gracie tylko na konsolach. Wtedy kupujecie po prostu stare dobre Spintires po lekkim liftingu.

Po takiej grze nie można spodziewać się za wiele, ale miejcie litość.

Sposób 1: toporek. Sposób 2: fantastyczny scenariusz. Sposób 3: 999 kul.

Trzeba przyznać, że ludzie z Piranha Bytes się postarali. Gothic został uwspółcześniony, ale czy to wystarczyło?

Homer to jakiś żart. "Odyseja" ma nową, lepszą wersję.

Razem z moimi kumplami – orkami i trollami.

A może zadania poboczne są bardziej przerażające niż główny wątek?

Studio Ready at Dawn stworzyło coś, co z początku oczarowuje. Ale tylko z początku.

Polyphony i ich perfekcjonizm...

A właściwie od dwóch bytów - Matta Stone'a i Treya Parkera.

DLC, które jest równie dobre w zapewnianiu rozrywki, co udawaniu, że jest pełnoprawną grą.

Muszę podziękować Joe Madureirze. Wreszcie znalazłem "swoje" jRPG. Stworzone w USA.

Grę Lariana łatwo pokochać. Ale nie zawsze jest to łatwa miłość.

Wolniejszym tempem w stronę perfekcji. I skrzynka po skrzynce w kierunku mikropłatności.

Nie wierzcie tym, którzy mówią, że Blade Runner 2049 to film doskonały.

Marvel vs. Capcom: Infinite mimo kilku ułomności to jednak ciekawa gra.

Być może najlepsze déjà vu roku. A jeśli nie graliście w "jedynkę"...

Czujecie przesyt stylowymi grami w dwóch wymiarach? Pan Filiżanka zaradzi.

Seria Torchlight od Runic Games była udaną wariacją na temat Diablo. Hob od tych samych twórców to prezent dla fanów Ico, Metroida i Zeldy, którym nie po drodze z retro i konsolami Nintendo.

Trochę Total Wara, trochę Cywilizacji i wychodzi...