felieton (strona 6 z 9)

Kim był pierwszy polski wirtualny turysta? Przeczytaj felieton Zygmunta Miłoszewskiego

[E3 wpłynęło na nasz cykl publikacji artykułów przygotowanych przez Techland, opisujących poszczególne etapy powstawania gry wideo. Z małym opóźnieniem publikujemy drugi z tekstów, w którym możecie przeczytać o pracy testerów i działu Q&A. Poprzedni artykuł możecie znaleźć tutaj. pg]

Gry stają się coraz popularniejsze, do mediów głównego nurtu co jakiś czas trafiają historie o wyrodnych rodzicach albo chorych nastolatkach, a kiedy sama branża zacznie traktować poważnie problem uzależnienia od gier?

Lektura rubryki "Co jest grane" z miesięcznika "Bajtek" pozwala przypomnieć wiele znakomitych gier i wiele pięknych historii. Czy np. Arkadiusz Sz., czytelnik "Bajtka", pamięta jeszcze o Chuckie Egg, o którym tak pięknie pisał do redakcji (list opublikowany w numerze 1/88):

Nasi dalecy praprzodkowie, zwani potocznie małpoludami mieli ogonki do wieszania się na drzewach. Odkąd jednak zaczęli się porozumiewać w sposób złożony i zeszli z drzew w krzaki, ogonki przestały im być potrzebne. I zanikły. Na resztkach ogonków siedzimy sobie teraz wygodnie i czytamy teksty z sieci. Niepotrzebne - zanikło. Ani pomerdać, ani się przywiesić pod sufitem. Pozostało nam wiercenie się na pośladkach i krzywienie kręgosłupa.

Niedawno przeczytałem na Polygamii tekst Jakuba Wencla pod tytułem "Dlaczego zgadzam się z Ebertem, że "gry wideo nie mogą być sztuką"?" i przyznam, że mocno się nim zirytowałem, zwłaszcza że cios nadszedł z niespodziewanej strony, bo z portalu o grach. Efektem tej irytacji jest poniższy tekst, w którym staram się skontrować opinię Eberta, a później rozprawić również z jego polskim sojusznikiem.

Od czasu do czasu spotykamy się ze znajomymi, by pogadać o grach. Polecamy sobie tytuły, którymi się akurat zagrywamy lub odradzamy te, na których się sparzyliśmy i gdybamy o zbliżających się nowościach. Oczywiście prawdziwa zabawa zaczyna się, gdy dwie osoby grają akurat w to samo i zaczynają porównywać wrażenia. Każdy, kto był ze znajomymi na filmie, po którym towarzystwo zaczęło dyskutować widziany właśnie obraz, wie o czym mówię.

[Zgodnie z obietnicą zaczynamy nasz cykl artykułów o tym, jak powstaje gra wideo. Na pierwszy ogień, tak jak chcieliście idzie tekst o procesie projektowania postaci i lokacji, czyli na czym tak naprawdę polega praca artystów koncepcyjnych i jakie stoją przed nimi zadania. Kolejny tekst za 2 tygodnie. Miłej lektury, zaś dla Techlandu wielkie podziękowania za ten materiał - P.G]

Nie żartuję. Chcę zagrać w grę, w której ja ją kocham, ale ona mnie nie chce, bo wierzy tamtemu, a on jest tak naprawdę zły i chce ją wykorzystać, a jej przyjaciółka tego nie dostrzega, a mój kumpel mnie wykorzystuje, ale ja choruję i ona mi pomaga, i się w końcu zakochuje, ale jest już zaręczona i rodzina jest po stronie tamtego, i naprawdę cudów trzeba, i miliona zbiegów okoliczności, żebyśmy w końcu byli razem, ufff.

Pomysł to fundament każdej dobrej gry. Wyjątkową czyni ją brak rozbieżności między ideą a wykonaniem.

Jest kilka tematów "grząskich", których poruszanie na stronach i forach hobbistycznych jest niewskazane.

Gdy odpalamy nową grę, mamy nadzieję na chwilę dobrej zabawy. I rzeczywiście, jeśli mamy szczęście, odkładamy pada dopiero po paru godzinach, zdziwieni, że minęło tyle czasu. Czasami jednak po prostu gra nudzi. Jeśli w tym momencie wstaniemy od ekranu, być może nigdy już nie wrócimy do danego tytułu. Producenci doskonale zdają sobie z tego sprawę. Niewiele pewnie myli się Peter Molyneux, mówiąc, że na zdobycie uwagi gracza gra ma kwadrans.

Od początku roku 1986 dla polskich graczy najważniejszą (i praktycznie jedyną) lekturą były cztery środkowe strony miesięcznika "Bajtek", czyli rubryka "Co jest grane" - okno na tajemniczy i nowy świat gier komputerowych. Składały się na nią: duży opis wybranego tytułu wraz z ręcznie rysowaną mapą, dwie lub trzy mniejsze recenzje, dział "Król i królowa gier" ze zdjęciami czytelników "Bajtka" oraz sekcja "S.O.S.", gdzie można było przeczytać prośby o pomoc, np.: "Jestem w kłopocie, gdyż nie znam kodu uruchamiającego do gry RAMBO w wersji na Atari XL. Przepisałem już prawie połowę słowniczka angielsko-polskiego, bez rezultatu." Albo: "Od niedawna mam Atari 65 XE. Jestem zafascynowany grą AZTEK lecz nie bardzo wiem, jakie jest zadanie grającego. Proszę o informacje na ten temat i nieśmiertelność do niej."

Social Games, czyli gry społecznościowe, to termin, który w języku polskim nie jest jeszcze dobrze ukształtowany. Medium w praktyce jest nam jednak bardzo dobrze znane. Powołując się na anglojęzyczną Wikipedię, mowa o rozrywce, która uwzględnia społeczne interakcje, w przeciwieństwie do tych gier, w które bawimy się w pojedynkę. W tak szerokiej definicji Death Match w Halo jest również jak najbardziej społecznościowy.

W czytanych książkach czy oglądanych filmach lubię szukać odniesień do (pop)kultury czy historii. Każde znalezione nawiązanie daje wrażenie, jakby autor dzieła mrugał okiem do odbiorcy. Przełamuje formę utworu i ukazuje jego kolejną warstwę dodając postmodernistycznego smaczku do całego dania. Takie odwołania do historii czy bieżących wydarzeń mogą być formą komentarza rzeczywistości (np. cykl wiedźmiński Sapkowskiego), lub bezpardonowo walącym po oczach product placementem, jak reklama firmy obuwniczej - również u Sapkowskiego, tym razem w trylogii husyckiej. Wszystko jest kwestią wyczucia.

247 centymetrów kwadratowych, na których skupia się wzrok nabywcy. 247 centymetrów kwadratowych, na których znajduje się esencja danego tytułu. 247 centymetrów kwadratowych, na których wydawca stara się możliwe najlepiej zareklamować swój produkt. Tak jest - mowa o okładce, o skromnej przestrzeni, której zadaniem jest przykuć, związać i przekonać (PZP - chwytliwe!). Kwestia zwykle pomijana w gronie hardcore'owców, dla których okładka staje się kwestią drugorzędną, poruszaną tylko w przypadkach wyjątkowo szpetnych lub szczególnie pięknych. Wspomnijmy jednak czasy nie tak odległe, gdy mieliśmy co najwyżej -naście lat, gdy gry w swej grafice były umowne, a dla nas kluczowym kryterium wyboru prezentu urodzinowego była okazałość muskulatury bohatera na okładce (większe mięśnie - lepsza gra, kwestia elementarna). Wyrośliśmy już z tego, wiemy o grze dostatecznie dużo, żeby na tej podstawie wyrobić sobie o niej zdanie i żadna okładka nie zmieni tego faktu. Nie przeszkadza nam to jednak w docenieniu walorów estetycznych tych mikrodzieł, kiedy tylko na to zasługują.

Dzisiaj będzie na poważnie, bo i temat zobowiązuje do zachowania powagi. Śmiertelnej powagi, niczym na lekcji wychowania do życia w rodzinie. Dzisiaj porozmawiamy o seksie.

Kilka postaci ściśniętych przy małym telewizorze. Obłąkańcze machanie dżojstikami podczas olimpijskiego biegu na 100 metrów, ligowe boje w Sensible Soccer, wspólne strzelanie do kosmitów z Contry. Przepychanie się przy klawiaturze, kąśliwe komentarze pod adresem konkurentów, pełne wyższości spojrzenia, gdy udało się pokonać przeciwnika. Tryb multiplayer w swojej pierwotnej postaci.

Na Heavy Rain czekałem od E3 w 2006 roku. Na Alana Wake'a od E3 w 2005 roku. Przez te lata obie gry obrastały w legendy, narastały wobec nich oczekiwania, na długo przed premierą były punktem odniesienia dla innych produkcji, miały być przełomem, wytyczeniem nowej drogi, rewolucją. Czekaliśmy wszyscy. Miały być inne, wyjątkowe, niezwykłe. Obie zajawiałem w "Newsweeku" przez trzy lata, jako najważniejsze nadchodzące premiery kolejno 2008, 2009 i 2010 roku. Heavy Rain skończyłem na parę sposobów kilka tygodni temu (tu przeczytacie moje wrażenia), przed chwilą odłożyłem pada, którym kierowałem poczynaniami pana Wake'a. Wyjrzałem za okno, jest piękny słoneczny dzień, szykuje się wspaniała majówka. Wygaszone czarne pudełka pleja i klocka leżą obok siebie i tak sobie myślę: cholera, może i jest w co grać, ale nie ma już na co czekać.

Każdy, kto gra w papierowe RPG prędzej czy później postanawia napisać swój własny system. Zwykle jest to fantasy, "takie jak Dungeons & Dragons, tylko lepsze” lub "zupełnie nie takie jak DnD” i zwykle autor siedzi nad nim kilka lat. Po czym dzieło ginie podczas formatu dysku, trafia na zabłąkaną na peryferiach sieci stronę internetową, którą omijają nawet boty lub ładnie wydrukowane i zbindowane kurzy się w szufladzie. Słowem - łamie autorowi serce. Jest to proces na tyle powszechny, że owe ukochane domowe systemy dorobiły się własnej nazwy gatunkowej: fantasy heartbreaker.

Czy gra logiczno-zręcznościowa może stać się kondensatem wrażeń z pobytu w obcym kraju? Może, o ile tą grą jest Lumines na PSP, a krajem Japonia - za sprawą PlayStation Portable mój pierwszy półroczny pobyt w Kraju Kwitnącej Wiśni nierozerwalnie splótł się właśnie z tym tytułem.

Marcin wielkim fanem gier BioWare jest. Co więcej, stanowią one dla mnie - obok produktów Bethesdy i Obsidianu - definicję konsolowego RPG. W związku z moją obsesją (zdrową czy też nie) na punkcie firmy doktorów Raya i Grega, mogę z perspektywy czasu zaobserwować przenoszenie się środków ciężkości między filarami, na których stoi każdy produkt tego studia. W poniższym tekście chciałbym więc skupić się na tych aspektach, które moim zdaniem grają pierwsze skrzypce w każdej nowej grze BioWare.

Na to, że nie ma dobrych ekranizacji gier komputerowych, narzekano już wiele, wiele razy. Ostatnio tekst na ten temat pojawił się na Gamecornerze. Polygadka też poświęciła temu ze 20 minut. I będzie się o tym pisać, i mówić jeszcze dziesiątki razy. Ba, młodym i głupim będąc, też tak czasem pisałem i mówiłem. Potem zmieniłem zdanie.

"Opowieści z krypty" nie muszą być pisane tylko w czasie przeszłym, nie muszą ograniczać się do wspominania tego, co było. Stare platformy żyją i mają się dobrze, wciąż wiele się dzieje w tym świecie i wciąż wiele pozostało jeszcze do zrobienia. Na przykład.

Nikt nie lubi snajperów. Gdyby nie oni, walka w sieciowych strzelankach byłaby poezją, można by było spokojnie biegać, powoli wybierać pozycje strzeleckie, bez ryzyka, że nagle dostanie się w głowę od gościa siedzącego po drugiej stronie planszy. Nikt nie lubi snajperów. Poza tymi, którzy wybrali właśnie taki styl gry.