felieton (strona 9 z 9)

Sony PSP startowało 4,5 roku temu z pozycji hi-endowego przedmiotu pożądania i symbolu przenośnego grania nowej epoki. Miało odesłać do lamusa zabawkowe twory Nintendo i postawić na multimedialność, a nowy nośnik, sposób dystrybucji i rozwiązania rychło miały stać się powszechnie obowiązującym standardem. Nie udało się, niemniej nie można jednoznacznie ocenić obecnego statusu PSP na rynku. Walkman XXI wieku, jak określił konsolę Ken Kutaragi po raz pierwszy pokazując ją światu, czy odpustowy brelok z pieczęcią jakości Tesco Value? Jak na złość, prawda zawsze musi leżeć pośrodku.

Na kilkanaście godzin w tygodniu staję się rezydentem hotelu Radisson w Londynie. Mój znajomy w tym czasie przesiaduje na Buckingham Street, a inny kolega, dowcipniś, ma widok na stację Victoria, bo lubi słyszeć rodzimy język za oknem. To znaczy miałby i słyszałby, gdyby powyższe było sytuacją rzeczywistą, a nie rezultatem oszustw i łgarstw, do których codziennie uciekają się tysiące polskich graczy, by móc pograć na Xbox Live.

Kilka dni temu na Polygamii mignął temat milczących bohaterów i przeszedł bez echa. Jako entuzjasta efektu dudniącego pogłosu postanowiłem sam zabawić się w echo i spojrzałem na temat przekrojowo. Zdumiewające, do jakich wniosków się dochodzi, gdy człowiek nie spodziewa się choćby jednego.

To nie będzie tekst o partyjnych cynikach zbijających polityczny kapitał na przypisywaniu grom promowania przemocy, zoofilii i syfilisu. Słowo "brutalność" pojawi się jeden jedyny raz i właśnie mamy go za sobą. Nie będzie o ograniczaniu sprzedaży gier ani oznaczeniach ratingowych. Nie będzie nawet o legendzie miejskiej, w myśl której każda kolejna generacja PlayStation służy do sterowania rakietami dalekiego zasięgu (zresztą wraz z przeminięciem Saddama straciła na aktualności). Będzie za to o grach w samym pępku światowej polityki, będących powodem wyborczych zwycięstw i ogólnoświatowych kryzysów.

Jesteśmy zmęczeni. Ileż można. Każda zbrodnia popełniona w szkole przez nastolatka w mig łączona jest z grami wideo. Nie ma znaczenia, że poza wyciskaniem ostatnich soków z Grand Theft Auto morderca uwielbiał łowić ryby, układać pasjanse i jeździć na rowerze. To twórcy gry będą winni, nie producenci spławików, kart i... no tak, cykliści też już zawsze będą na cenzurowanym. Ale może sytuacja się zmieni, jeśli dyskretnie podrzucimy tak zwanym opiniotwórczym mediom inny trop? Jesteśmy zbyt zmęczeni, żeby nie spróbować.

Niczym w wojennej zawierusze wielkie miasta znikają z powierzchni Ziemi, strasząc zgliszczami prężnych niegdyś ośrodków beztroskiej gangsterki. Zostają tylko niewielkie mieściny i małe osady, najczęściej z jedną ledwie ulicą z licznymi zasiekami uniemożliwiającymi skok w bok i odkrycie uroczego zaułka. Deweloperzy nie chcą już rzucać nas w gąszcz arterii cyfrowych metropolii. Moda na licytowanie się, kto ma większego (liczone w kilometrach kwadratowych), minęła.

Drogie graczki! Kochane producentki! Wszelka powiązana z naszą branżą płci piękna! Z okazji Dnia Kobiet składam Wam najserdeczniejsze życzenia zdrowia, szczęścia i pieniędzy. Żeby każdy kolejny poziom cieszył oko, i żeby tworzenie każdego kolejnego poziomu tak działało. Żeby bossowie nie wyrywali z życiorysu zbyt wielu cennych godzin, i żeby tworzenie kolejnych bossów w tym wyrywaniu nie uczestniczyło. I żeby Wasze mniej piękne, bardziej owłosione połówki zrozumiały Waszą pasję i wyrzekły się brudnych praktyk w rodzaju zmieniania hasła na PlayStation Network i chowania akumulatorka z pada do trzystasześćdziesiątki.

Piracka maszyneria od lat jest tak rozkręcona, że wydawcy przestali z nią walczyć, bo wyprawy z motyką na słońce zazwyczaj kończą się niepowodzeniem, a z wiatrakami nie wygrywali nawet narwańcy z La Manchy. Poza tym pojawił się nowy wróg, równie niebezpieczny, ale za to w zasięgu, którego można podszczypywać bezkarnie w imieniu walki o dobro graczy. Zło wcielone, wirtualny Belzebub - wypożyczalnie gier i gry używane.

Już, już wydawało się, że konsole rozpanoszyły się w naszym kraju, zajmując miejsca pod coraz większą liczbą telewizorów oraz w świadomości niegraczy. Już wydawało się, że kwestia wyższości Killzone 2 nad Halo 3 (a niech będzie, że i vice versa) opanuje najniższy stopień na podium najczęstszych tematów dyskusji, zaraz po polityce i sporcie. Już wydawało się, że w czasach kryzysu zawodnicy polskiej Ekstraklasy ostatnie zgrupowania przed startem ligi będą odbywać przed Wii. Wystarczył poniedziałek i lektura prasy codziennej, by zawstydzić się, że mogło się myśleć, że coś się wydawało.

Pozazdrościłem chłopakom z Polygamii. W jakiejkolwiek formie nie poruszyliby tematu Killzone 2, czy to w recenzji, czy PolyTV, ilość odwiedzin przekręca licznik, a komentarzy jest tyle, że od scrollowania ekranu palec wskazujący w mig zostaje objęty ustawą o chorobach zawodowych. Dziś miałem pisać o Walentynkach, symbolice serca w grach wideo, mitologii Erosa i Kupidyna oraz najbardziej nieudanych związkach miłosnych w grach wideo z naciskiem na te zakończone przez najeźdźców z kosmosu, ale o tym mogę naskrobać zawsze. Okazji, by wskoczyć w nurt rwącej rzeki dyskusji o takim tytule, mogę już nie mieć.

Globalna sprzedaż gier wideo w 2008 roku była większa od łącznego wyniku filmów na DVD i Blu- rayu - to kolejny ważny etap dla naszej branży na długiej drodze rozgaszczania się w ludzkiej świadomości i docierania do osób, które odsądzają elektroniczną rozrywkę od czci i wiary, wskazując krzywym paluchem jej prymitywizm i krzywdy wyrządzane społeczeństwu. Jeśli jednak przypatrzeć się dominacji gier względem filmów w kategoriach mniej wymiernych, okaże się, że przeciętny popkulturowy obserwator bez problemu rozpozna twarze kilkudziesięciu aktorów, ba, będzie znał nawet imiona dzieci Brada Pitta i Angeliny Jolie, ale w temacie twórców gier nawet się nie zająknie, bo żaden nie znajdzie się na końcu jego języka.

Głośno się ostatnio zrobiło o grach wideo w mediach niebranżowych. Że dużo zarabiają. Że sprzedaje się ich więcej niż filmów i muzyki. Że robią z dzieci morderców. Że nie robią z dzieci morderców. Że jednak robią z dzieci morderców. Że jeżeli dlatego że ponieważ nie robią z dzieci morderców. Pełen przekrój. Po kilku bezskutecznych próbach ustalenia, jaki układ, która sitwa i czyja klika stoją za nagłą modą na podejmowanie tematyki gier, postanowiłem zrobić przegląd ostatnich badań. Ba, poczyniłem własne.

"Koniec roku to czas podsumowań" - ten komunikat atakuje w grudniu z wielu miejsc, zapowiadając rankingi, klasyfikacje i wybory, z którymi czytelnik czy widz i tak zazwyczaj się nie zgadza, bo ma swoje zdanie, ale tradycji nie wypada przełamywać, a teksty czy programy o tej tematyce przynajmniej pobudzają do dyskusji. Jako że jest już styczeń i atak komunikatu przestaje być zmasowany, rzuciłem przekrojowym okiem na minionych 12 miesięcy, z czego efektem wielu z Was się nie zgodzi, a pozostali nie zgodzą się z tymi, którzy się nie zgodzili za pierwszym razem.

Dotarliśmy do kluczowego momentu w tej generacji konsol. Posiadacze Xboksów 360 powinni czym prędzej pozbyć się swoich przestarzałych maszyn, bo nie zobaczą na nich gry ładniejszej i bardziej złożonej od tych, które już zdążyły się na sprzęcie Microsoftu ukazać. Świetlana przyszłość rysuje się za to przed PLAYSTATION 3, której trzewia kryją podzespoły tak ambitne, że deweloperzy jeszcze nie zdążyli do nich dotrzeć, o ich wykorzystaniu w świadomy sposób nawet nie wspominając. A Killzone 2, które w swej naiwności podziwiamy obecnie, za 5 lat będzie pokazywane na lekcjach informatyki jako przykład prymitywnego zastosowania HDR w grach wideo.

Z pewną taką wewnętrzną polaryzacją przeczytałem, jak bardzo Sony nie lubi homoseksualistów i utrudnia im życie w PlayStation Home. Nietolerancja objawia się w braku możliwości założenia klubu ze słowem gej, lesbijka bądź biseksualista w nazwie oraz filtrowaniem w wiadomościach większości związanych z homoseksualizmem terminów. Czy to zapobiegliwość podszyta strachem przed utratą kontroli nad Home, czy forma elektronicznej represji mniejszości seksualnej ze strony Sony?

Producenci konsol tworzą strategie swoich produktów na wiele lat do przodu, sowicie opłacając tabuny marketing managerów, brand managerów, product managerów, PR managerów i innych osób na stanowiskach, których tłumaczenie z angielskiego jest równie karkołomne, co bezcelowe. Gęsto zapełnione słupki z personaliami w Excelu mają dać firmie spokój i pewność, że zawsze będzie o krok do przodu przed konkurencją i w mig odczyta zwiastuny nowych trendów na rynku, zostawiając rywali nie dość że dwa kroki z tyłu, to jeszcze za zakrętem. Tym bardziej spektakularne wydają się później porażki, którym czegoś-menadżerzy nie potrafili zapobiec, choć przeciętny gracz zdiagnozował problem znacznie wcześniej, popijając poranną kawę.

Nowy Prince of Persia wywołał u części krytyków entuzjastyczne spazmy, u większości pozostałych po prostu spazmy, a u pozostałych pozostałych zwykłe wzruszenie ramion. Które w zasadzie też można nazwać spazmem, spazmikiem. Ale to nie będzie historia o mainstreamie, casualach, hardkorowcach i innych grupach, których nazewnictwo zafundowałoby siwiznę brodom językowych autorytetów. Chcę Wam opowiedzieć o cel-shadingu, największej krzywdzie jaką designer może sprawić swojemu software'owemu dziecku.

Od czasu gdy w stacjach informacyjnych pojawiła się wręcz przesadna ilość wiadomości na temat tzw. "kryzysu rynków finansowych”, zacząłem zastanawiać się czy i jaki ma to wpływ na nas, tutaj, w Polsce. Im więcej czasu mija od momentu ogłoszenia Kolejnej Wielkiej Recesji, tym więcej mam wątpliwości czy aby jesteśmy na nią przygotowani, czy rzeczywiście ją zauważamy, czy też słuchamy o niej tylko w taki sam sposób, w jaki obserwujemy zatargi pomiędzy premierem a prezydentem? W końcu przecież, jak donosi nam tap-chan Amerykanie nadal kupują Wii, okres świątecznych zakupów ruszył z kopyta zaś spirala świątecznego odkupienia całorocznych grzechów nakręca się w taki sam sposób jak w latach poprzednich.