felieton

To ostatni gwizdek przed jesienną lawiną premier, żeby odchudzić kupkę wstydu albo wbić brakujące platyny. A przy okazji nieco się wzruszyć.

To miał być radosny felieton. W dodatku pierwszy z (mam nadzieję) wielu. Niestety przyszedł Activision Blizzard i popsuł wszystko. Ale po kolei.

W 2021 roku branża może i nie ucierpi finansowo, ale gracze mogą poczuć się nienasyceni "rozrywkowo". Pandemia najbardziej zahamowała prace nad produkcjami AAA. I liczę, że właśnie ta sytuacja pozwoli na przewartościowanie dotychczasowego podejścia do gier, szczególnie tych mniejszego kalibru.

Przewrotne tezy pod płaszczykiem finezyjnej felietonistyki czy może coś z pogranicza trollingu i niskich lotów "fikołków"? Ciężko zdecydować. Pewne jest, że "The Economist" zapłacił za to, aby sporo osób zbulwersować.

"Cyberpunk 2077" to świetna gra - ale nie idealna. Po zostawieniu ponad 100 godzin w stworzonym przez CD Projekt Red świecie widzę kilka istotnych problemów, które oddaliły ją od tego ideału. I żadna nie dotyczy bugów czy kłopotów konsolowych wersji.

Mordowanie cywilów dla zabawy. Gwałty i demony. Przerabianie ludzi na paczkowane mięso. Streamowanie tortur. Gry szokują coraz bardziej - tak jak i cały świat. Nie będę więc prawił o upadku albo szukał usprawiedliwień dla obrzydlistw. Czas obrać tę cebulę i pogadać o słabych grach.

Poprzednia generacja została przegrana z kretesem. Z wielu powodu Xbox One nie podbił serc graczy, a Sony zostawiło Microsoft daleko w tyle. Teraz nie ma mowy o falstarcie.

"Hi, I’m Johnny Knoxville, welcome to Jackass".

Oto dlaczego na serwerach starych części jest więcej ludzi niż w "piątce".

I zastanówmy nad przyszłością tej marki.

Gdy retro przestaje być retro.

O tym, dlaczego Celeste jest jedną z najważniejszych gier w moim życiu.

O pierwszym Life is Strange nadrabianym po trzech latach, Netfliksowym „Maniacu” i przygodówkach skazanych na porażkę.

Po dokładnie dwóch latach wracam z felietonami. Tęskniliście?

Switchowy sklepik nie był zaprojektowany do takiego pośpiechu.

Weteranów serii nie trzeba zachęcać, ale to nie dla nich powstała poniższa lista. Drodzy jeszcze-nie-łowcy, lepszego momentu na "wejście" w tę serię nie będzie nigdy.

W tym szaleństwie jest metoda, czyli o tym jak gry traktują choroby i zaburzenia psychiczne.

The Legend of Zelda: Breath of the Wild okiem świeżaka, który nigdy nie miał z serią styczności. I który został właśnie jej fanem.

O tym jak nauczyłem się akceptować niedoskonałość i cieszyć z grania.

Spóźniliście się na tę serię? Nie szkodzi, nadchodzi najlepszy moment do nadrobienia zaległości. Bo zdecydowanie warto.

Nie bójcie się, nie chodzi o kwestie damsko-męskie, ani zresztą w żadnej konfiguracji płci. Chodzi o retro-granie, ale zaczniemy od czegoś zupełnie innego.

Irańskie peregrynacje, czyli opowieść o rewolucji islamskiej 1979 roku przez pryzmat gry wideo w formule Telltale. Czy połączenie tragicznej historii i ludycznej rozrywki jest w stanie przekazać choć trochę wiedzy o dziejach Iranu, nie upraszczając i nie spłycając?

Magiczne metamiasto mamiące media, marzycieli i maniakalnych morderców.

Pico-pico? Pico-pico! Pico-czy? PICO-osiem!

Ech panie, co to się porobiło, kiedyś to człowiek sam rysował mapy do gier, a teraz to się we wszystkich same robią. Nijak tej frajdy nie ma co onegdaj. Ale… czy na pewno?