felieton (strona 2 z 9)

Niedawne zniknięcie Dragon’s Crown z europejskiego PlayStation Store przypomniało mi za co nie lubię cyfrowej dystrybucji. Właśnie za to.

Jesteśmy po turnieju dekady, jeśli chodzi o naszych zawodników. Osiągnęli wiele, a ich zmagania oglądały miliony. Tradycyjny sport wciąż przyciąga tłumy widzów. Niemniej mainstreamowe media głodnym spojrzeniem podgryzają esportowe imprezy. Przełom na telewizyjnym rynku jest tuż tuż...

Uwielbiam gry wideo za ich interaktywność, za możliwość wpływania na przebieg fabuły i jej zakończenie. Jednak wbrew pozorom nie jest to unikatowa cechą gier: odnajdziemy ją także w innych mediach.

Za siedmioma lasami, za siedmioma górami, w bardzo odległej galaktyce Richard Garriott postanowił, że w fabularnych grach komputerowych musi pojawić się coś więcej niż tylko eliminowanie przeciwności losu. Poruszony zarzutami dorosłych względem RPG-ów – głównie tych klasycznych – zdecydował się uwypuklić moralność.

Dawno, dawno temu, w zamierzchłej przeszłości niejaki Nagórski zapukał do bram mrocznej twierdzy CD Projekt Red aby ubiegać się o stanowisko producenta. Jak łatwo się domyśleć (spojler w tytule!), nic z tego nie wyszło. I w sumie tak było najlepiej dla wszystkich zainteresowanych.

Ostatnio zrobiło się głośno o grach w szkołach. No może nie o grach, a o grze wideo i może nie w szkołach, ale w jednym liceum. Tak czy inaczej This War of Mine zawitało na lekcje etyki. Godne to i sprawiedliwe, że gry powracają do nauczania. U nas to jednak dopiero początek.

Czy zaczynanie od drugiej, trzeciej czy jeszcze dalszej części gry bez znajomości poprzednich ma jakikolwiek sens? A może w przypadku gier nie jest to w ogóle żaden problem?

Ale jest jeszcze Undertale!

Czyli kilka powodów dla których po latach nadal warto posiadać poczciwe PlayStation Portable.

Nie wiem, czy to aby na pewno dobra zapowiedź, ale to będzie felieton pełen pytań, za to pozbawiony odpowiedzi.

Kto powiedział że Gogle Nostalgii mogą być dostępne wyłącznie w kolorze różowym?

Cześć, nazywam się Bartek i interesuję się grami wideo. W dzisiejszym tekście odpowiadam na pytanie zadane w tytule.

Dzień dobry, Polygamio. Nowe szefostwo buduje nowy serwis na nowe czasy, a wśród zalewu nowości znalazło się i miejsce dla jednego redaktora z zamierzchłych czasów, czyli mnie. Gościnnie raz w miesiącu napiszę tu coś o grach, a zacznę z grubej rury, bo od Gry Roku Wiedźmin 3.

Zastanawialiście się kiedyś, co sprawia, że w pełni ulegacie urokowi danej gry i zdarzają się Wam chwile zapomnienia, w których zaciera się granica między światem rzeczywistym a fikcją? Chwile, w których przedstawione postacie, miejsca i zdarzenia wydają się Wam wiarygodne? Czy jest to wspaniała oprawa graficzna? Rewelacyjne udźwiękowienie?

Podobno wyszła ostatnio jakaś nowa gra. The Legend of Zelda: Die by the Sword czy jakoś tak.

Lato w pełni, czytaj: nowych gier jak na lekarstwo. Idealny czas, by nadrobić zaległości i odgrzebać parę już prawie zapomnianych - nawet jeśli wcale nie bardzo starych - tytułów.

Śpiewał w 1987 roku Jarek Bułka z zespołu Fasolki. Z tekstu piosenki wynikało, że Jarek lubił kolekcjonować zwierzęta. Może gdyby Jarek urodził się 10 lat później, odpuściłby trochę biednym zwierzakom i podzielił nasz los, los fanów gier wideo. Jeżeli wierzyć specjalistom z Nottingham Trent University, byłby też innym człowiekiem.

Ile to razy nie mogliście się oderwać od gry? Ile razy powtarzaliście sobie, że skończycie tuż po następnym queście lub po osiągnięciu kolejnego poziomu? Ileż to w końcu razy ten upór doprowadził do sytuacji, że „uciekło” Wam kilka godzin? Zastanawialiście się czasem, dlaczego tak się dzieje?

Czy rozwój branży gier wideo na pewno zmierza we właściwą stronę? Obiecywano nam złote góry, recenzje Uncharted 3 są jak kubeł zimnej wody.

Czytałem to już setki razy - zdanie "kto kupuje Battlefielda dla singla, ciesz się że w ogóle jest” konkuruje z "komu potrzebne multi w takim tytule jak Dark Souls, ciesz się, że dostajesz wpierdziel od obcych ludzi tak rzadko”. I dotarło do mnie, że obecnie gry produkuje się - z przyczyn jak sądzę historycznych - w dwupakach.

Wzniosła sztuka pisania felietonu już na dobre znalazła swoje miejsce za podwojami naszego przemiłego mikro-świata gier wideo, wraz z wszelakimi jej dobrodziejstwami. Poczynając od nieodmiennie marudnego tonu.

Kolejna skończona gra, kolejny pokonany boss. Księżniczka uratowana, a królestwo ocalone przed zagładą. Słodki smak zwycięstwa, który jednak nie zostaje na języku dłużej niż na czas trwania finałowej scenki. Co dalej? Sięgnąć po następną grę? A może rzucić się na głęboką wodę i z konsumenta zmienić się w twórcę?

Bulletstorm, polska gra sfinansowana przez Epic i wydana przez EA, miała się sprzedać w milionach egzemplarzy. Sprzedała się prawie w dwóch, ale to jak ptaszki ćwierkają stanowczo za mało, żeby dotrzymać tego, co wpisano w budżet, dlatego też People Can Fly niczego nowego nie zapowiadają. Ale ja dzisiaj nie o tym. Ja dzisiaj o tym, że w ramach czyszczenia kupki wstydu zacząłem znowu grać w Bulleta i jestem pod sam koniec gry (siódmy rozdział).

Zapewne, podobnie jak i mnie, ucieszyła Was informacja o zakończeniu prac nad I Am Alive i zbliżającej się premierze. Zastanawiam się natomiast, czy Was także zasmuciła informacja o formie, jaką przyjął ten tytuł? Nie, nie mam na myśli decyzji o dystrybucji cyfrowej. W mojej opinii to, czym stało się I Am Alive, rozmija się z obietnicą złożoną zwiastunem z 2008 roku.

Kiedy ostatni raz bałeś się w czasie gry? Kiedy nie miałeś ochoty wejść od ciemnego pomieszczenia? Kiedy ostatni raz zdecydowałeś iść wzdłuż ściany, by odsunąć się jak najdalej od okien? Kiedy ostatni raz wstrzymałeś oddech w czasie biegu przez niepewny teren?