felieton (strona 4 z 9)

Zastanawiam się, jak często zdarzało Wam się zwracać z taką prośbą do rodzica? Mi właściwie nigdy.

Ćwierć wieku temu, zbliża się Boże Narodzenie, a rodzina staje przed odwiecznym pytaniem: co kupić młodemu człowiekowi pod choinkę?

Co łączy Johna McClane'a z Kevinem "Samym w domu" McCallisterem? Obaj samotnie walczą ze złodziejami w pustych budynkach. Obaj robią to w święta. Obaj co roku pojawiają się na ekranach naszych telewizorów. I wreszcie - obaj doczekali się mnóstwa gier opartych na filmach, w których wystąpili.

Wszyscy znają Contrę, prawda? Gra jest absolutnie już kultowa, u nas doskonale znana także z tego powodu, że była pierwszym tytułem na liście w najpopularniejszym kartridżu do Pegasusa, słynnym 168 in 1. Gdy się o niej mówi, w dobrym tonie jest zachować powagę, włożyć w słowa trochę nabożnej czci, a pod koniec wypowiedzi westchnąć z rozrzewnieniem. Ale czy jeśli uruchomi się ją dziś, cudowne wspomnienia nie zostaną nagle zniszczone? Czy z dzisiejszego punktu widzenia nie okaże się prymitywna i nudna? Czy w 2010 roku można się dobrze bawić przy Contrze?

Bo każdy gracz to debil?

Dziś premiera Assassin's Creed: Brotherhood i z tej okazji chcemy Wam przypomnieć jeden z ciekawszych tekstów, jaki pojawił się na naszych łamach. Wakacje z grami? Czemuż by nie. "Nazwijcie mnie świrem, ale zaplanowałem kilkudniowe wakacje szlakiem Ezio Auditore da Firenze. Stając się zapewne jednym z pierwszych elektronicznych turystów w dziejach." - pisze Zygmunt Miłoszewski.

Obiegowa opinia głosi, że gry mogą być źródłem wymagającego leczenia uzależnienia. Ale jest też druga strona, która mówi, że terapeutów należy zacząć szkolić w szlachtowaniu potworów.

Tak się składa, że spędziłem dziś cały dzień skacząc, czochrając tygryski, tańcząc i wyglądając jak idiota. Mówiąc jaśniej, bawiłem się kontrolerami ruchowymi - zarówno Microsoftu, jak i Sony. Wrażenia? Mam dość, oddajcie mi pada!

Historia branży gier wideo to historia wojenna. Walczą ze sobą producenci, próbując stworzyć lepszy komputer lub konsolę niż konkurencja, walczą marketingowcy, próbując przekonać wszystkich, że to właśnie ich produkt jest najbardziej wart kupienia. To nic dziwnego, bo podobnie działają pozostałe gałęzie ryku - od sprzętu gospodarstwa domowego, przez telefony komórkowe, po samochody. Nasze hobby jest jednak wyjątkowe.

Jednym z celów publikacji naszego tekstu o tym, czy powinniśmy wspierać produkcję gier wideo w Polsce było wzbudzenie na ten temat debaty. Zerknijcie na komentarze pod tekstem - są tam różne opinie, jak również mini felieton j_uk_dev, który zamieszczamy w całości poniżej.

Na madryckim uniwersytecie (Universidad Complutense de Madrid) opracowano niedawno e-Adventure - niezbyt skomplikowany, może nawet intuicyjny program do tworzenia przygodówek. Musi być łatwy w obsłudze, skoro stworzono go nie z myślą o ambitnych profesjonalistach, ale nauczycielach, a ci nie mają tworzyć arcydzieł, tylko pomoce naukowe.

Zapraszając mnie na łamy Polygamii, Piotr rzucił propozycję tematu: śmierć śmierci w grach. Pierwsza myśl: czemu nie, chętnie się z nim zmierzę. Druga: pozwolę sobie jednak odrzucić zaproponowane ujęcie. Uważam bowiem, że nie ma co mówić o śmierci śmierci w grach - z tego prostego powodu, że nigdy jej tam nie było. Przynajmniej nie w odniesieniu do postaci prowadzonej przez gracza. Zabijanie wirtualnych przeciwników czy śmierć bohatera przewidziana przez scenarzystów i niezależna od naszych działań to kwestie osobne, którymi nie będziemy się tu zajmować.

Czy gra Shadow of the Colossus może pomóc w zmierzeniu się z tragedią 11 września 2001 roku? Dlaczego film "Reign Over Me" ("Zabić wspomnienia") pracuje na silniku słynnej produkcji Fumito Uedy? W jaki sposób PlayStation 3 ułatwia medytację zen? Co wspólnego z poezją ma Commodore 64? Platon, Bruce Springsteen, Cypher z "Matriksa" - wszystko w jednym tekście. Google oszaleje. A czytelnicy Polygamii?

Dzień dobry, witam wszystkich po bardzo długiej przerwie, wynikającej po części z tego, że musiałem się wylogować ze wszystkiego na kilka miesięcy, a po drugie z tego, że zwyczajnie nie było w co grać, a jak nie ma w co grać, to nie ma o czym pisać. Swoją drogą bycie elektronicznym publicystą to chyba najtrudniejszy kawałek chleba w dziennikarstwie, kręcenie bata z gówna i doszukiwanie się na siłę treści w miejscach, gdzie tej treści zwyczajnie brakuje. Ale dziś nie o tym, dziś o wysublimowanej, wykształciuchowej kinematografii i o tym, jak traktuje naszą ulubioną, zaraz po seksie, rozrywkę.

Z rosnącym rozbawieniem śledzę awanturę wokół fenomenu gier społecznościowych. "Prawdziwi gracze" oraz niektórzy badacze (Liszkiewicz) nie mogą się nadziwić, dlaczego szeregi fejsbukowych hodowców krówek rosną w siłę i osiągnęły już ileś tam milionów. Obawiają się, że gdyby zliczyć wykonywane przez nich kliki w Farmville, to wyszłoby ich - o zgrozo! - więcej niż klików wykonywanych w World of Warcraft i na Wii razem wziętych.

Wielki finał wspomnień o ulubionych grach pierwszego pokolenia polskich graczy.

Wszystko, jak zwykle, zaczęło się od niewinnej rozmowy o grach. Zostałem wówczas skonfrontowany z pewnym stwierdzeniem - Jak to jest, że tak podobały ci się Heavy Rain i Red Dead Redemption? Przecież ty lubisz głównie erpegi, a żadna z tych gier erpegiem nie jest. - Co z kolei stało się przyczynkiem do długiej dyskusji na temat definicji i istoty cRPG. Naturę tego sporu, starszego niż niejeden wirtualny świat, dobrze wszyscy znamy. Podstawowe pytania brzmią: co powoduje, że gra może być uznana za cRPG? A w szczególności, czy ważniejszy jest wpływ na fabułę czy możliwość rozwoju postaci?

Czy może istnieć gra komputerowa bez animacji? We współczesnych produkcjach na pewno nie, a jak było na początku powstawania gier komputerowych? Animacja zawsze była obecna: choćby dotyczyła przesuwających się kwadracików, czy przełączających się paropikselowych obrazków ludzika w różnej fazie chodzenia. [UWAGA - w tekście możecie natknąć się na informacje zdradzające tajniki fabuły gry Call of Juarez: Bound in Blood]

Wiemy już czym jest projekt Icarus. Ken Levine postanowił w końcu odkryć karty i przedstawić nowe wcielenie marki BioShock - w tym wypadku z podtytułem Infinite. Z krótkiego zwiastuna i opisów samego autora wiemy, że akcja przeniesie się z głębin Atlantyku w przestrzeń powietrzną Stanów Zjednoczonych Ameryki, do wiszącego miasta Columbia. A wszystko to w alternatywnej wersji 1912 roku. Do premiery gry pozostało jeszcze co najmniej półtora roku (wersja optymistyczna) możemy śmiało puścić wodze fantazji i zastanowić się, jaki świat zastaniemy w BioShock: Infinite. Tła dla wydarzeń przedstawionych w grze poszukajmy w naszej własnej historii roku 1912.

Gracze od lat narzekali na niszowość świata elektronicznej rozrywki. Teraz, gdy do tego świata przybyli kolonizatorzy z massmediów pojawił się nowy problem: celebryci. Straszny problem.

Czy Wy też nie macie czasami dość sytuacji, kiedy wszystko o grze już wiecie, zanim jeszcze ją uruchomicie?

Przed każdym projektem pojawia się wyzwanie: jak zrealizować wizję stworzoną przez dział Concept Art tak, aby nie stracić tego, co w niej najważniejsze, a jednocześnie sprostać ograniczeniom technologii. Te drugie potęgują się w przypadku tworzenia gier mulitplatformownych - każda z platform dokłada swoje. Gdy zaczynaliśmy prace nad Bound in Blood, mieliśmy już doświadczenia z konwersji pierwszej części z PC na Xboksa 360. Tym razem chcieliśmy od razu wyprodukować tytuł na trzy platformy: PC, 360 oraz dodatkowo PS3, które w obiegowej opinii było "mało przyjazne deweloperom", a dla nas zupełnie nowe.

Ukazujący się od września 1985 roku magazyn "Bajtek" miał "zwalczać analfabetyzm mikrokomputerowy w Polsce", uczyć - zwłaszcza młodzież - jak korzystać z komputerów domowych, wspierać informatyzację kraju. Redakcja pisma wiedziała, że to ważne społecznie zadanie, i miała świadomość, co najlepiej przyciąga młodych ludzi do nowego hobby. Gry komputerowe.

Przyglądając się grom starszym i tym w miarę nowym, dochodzę do smutnego wniosku: twórcy dążą do realizmu, ale zmierzają do niego najdłuższą możliwą drogą.

W lipcu odbyła się w Warszawie konferencja scenarzystów polskich Script Forum 2010, której pierwszy dzień poświęcony był nowym mediom - czyli tematyce pisania scenariuszy do produktów tak egzotycznych jak gry wideo lub seriale internetowe. To pierwszy raz, kiedy tego typu tematyka pojawiła się na ważnej imprezie polskiego przemysłu filmowego.