felieton (strona 3 z 9)

Nasi dalecy praprzodkowie, zwani potocznie małpoludami mieli ogonki do wieszania się na drzewach. Odkąd jednak zaczęli się porozumiewać w sposób złożony i zeszli z drzew w krzaki, ogonki przestały im być potrzebne. I zanikły. Na resztkach ogonków siedzimy sobie teraz wygodnie i czytamy teksty z sieci. Niepotrzebne - zanikło. Ani pomerdać, ani się przywiesić pod sufitem. Pozostało nam wiercenie się na pośladkach i krzywienie kręgosłupa.

Czym są sny? Według Jonathana Carrolla to tylko śmieci wymiatane z zakamarków mózgu. Śmieci te stanowią jednak doskonały materiał na grę wideo. Ludzki umysł bywa przecież miejscem ponurym, złowrogim i trudnym do okiełznania.

Carmageddon, Mortal Kombat, GTA, Diablo, Death Rally, Doom, Postal, Quake, Duke Nukem 3D... Graliście? A ile mieliście wtedy lat? Bo ja: zdecydowanie za mało.

Na początek krótko i zwięźle: niedobrze mi na widok byle jakich remake'ów.

W produkcyjnym piekle nie obowiązują prawa fizyki: czas płynie znacznie wolniej, drobne komplikacje urastają do rangi gigantycznych problemów, zaś murowane sukcesy okazują się najbardziej dotkliwymi porażkami. Poznaj kolejnych pięć gier, którym udało się wydostać z czeluści Tartaru.

Sukces „Wiedźmina 2”, który powstał na bazie prozy Andrzeja Sapkowskiego, zachęcił nas do przyjrzenia się, jakie jeszcze polskie książki sprawdziłyby się po przeniesieniu do świata gier.

Ostatnie kilka miesięcy było znaczące dla polskiego rynku gier. Premiera wysokobudżetowego Bulletstorm, ciepło przyjęta i szumnie komentowana zajawka Dead Island, zapowiedź Call of Juarez: The Cartel i w końcu zbliżający się wielkimi krokami Wiedźmin 2: Zabójcy Królów nie mogły umknąć uwadze opinii publicznej.

W roku 1990 moim ulubionym dniem tygodnia była niedziela. Wstawałem wczesnym rankiem, wsiadałem w tramwaj i ruszałem w podróż cztery przystanki od domu - na GIEŁDĘ KOMPUTEROWĄ. To właśnie tam koncentrowało się informatyczne życie miasta, tam musiałeś bywać, jeśli chciałeś być na bieżąco, znać ludzi sobie podobnych, oglądać techniczne nowinki i zaopatrywać się w największe hity. To, co dziś jest non stop w Internecie, wtedy dostępne było raz w tygodniu od 10 do 14.

Spędzam ostatnio miłe wieczory z pewnym staruszkiem. Staruszek nazywa się Half-Life 2, ma siedem lat i zawitał do mnie, bo ostatnie przygody z drugim Crysisem i drugim Dragon Age skutecznie zamordowały we mnie chęć grania w rynkowe nowości. Gram sobie, gram i idę o zakład, że nikt z Was nie pamięta, o co chodziło w przygodach Gordona Freemana. Nie jest to zaskakujące, ponieważ nie chodzi w nich o nic, więcej treści miały historyjki z gum do żucia.

Od Redakcji: Dragon Age 2 nie przestaje budzić emocji - dowodem na to kolejny tekst. Czy się zgadzacie?

Czy wiecie, że za (mniej więcej) półtora tygodnia wychodzi Portal 2? Tak, to już teraz. Kontynuacja jednej z najważniejszych gier ostatnich lat. Nie macie wrażenia, że w przypadku tak ważnej premiery powinno być o niej trochę głośniej? Że twórcy powinni się bardziej spinać? Bardziej się starać? Może i tak - ale nie w przypadku Valve.

Czy warto grać w słabe gry? Te z niskimi ocenami, pełne błędów i niedoróbek? Okazuje się, że tak.

Jeśli zastosujemy definicję starożytnych Greków do rzeczywistości XXI wieku, okaże się, że jesteśmy bogami, otaczają nas inni bogowie i wszyscy jesteśmy unurzani w magii niczym Gandalf. Odmawianie czemuś prawa do zawierania się w definicji, bo ta kiedyś była rozumiana w inny sposób, nie prowadzi do niczego.

Jak zapewne pamiętacie, na łamach Polygamii pojawił się cykl tekstów opisujący proces powstawania gry wideo. Ich autorami są pracownicy wrocławskiego Techlandu, którzy na przykładzie Call of Juarez: Bound in Blood opowiadali o kolejnych etapach produkcji.

Parę dni temu na naszych łamach pojawił się wideofelieton zatytułowany "O grach, które przestały być grami". Michał Puczyński, jego autor, postawił w nim kilka dość śmiałych tez, które sprowokowały do dyskusji naprawdę mnóstwo osób. Rzućmy okiem na najciekawsze komentarze. Co Wy sądzicie o tym problemie? A może żadnego problemu nie ma?

Macie wrażenie, że w grach jest coraz mniej rozgrywki? Że to wszystko zmierza w nieco złym kierunku? Zapraszamy do obejrzenia naszego wideofelietonu.

Jest niedzielny wieczór, wieczorna msza w osiedlowym kościele w Warszawie. Wśród ławek biega mały, na oko pięcioletni chłopiec. Ceremonia dochodzi do momentu podniesienia, wszyscy klęczą, panuje cisza i skupienie. Rozlega się charakterystyczny odgłos gongu. Chłopiec reaguje natychmiast. W kościele rozlega się jego głośne „Baza wirusów została zaktualizowana!”

Jest w świecie gier wideo taki rodzaj informacji, który doprowadza mnie do szału...

W pogoni zatem za głębią i mocą emocji, rośnie dziarsko pokolenie emo-graczy, którzy naprawdę chcą być bohaterami, żołnierzami.

Jak wielu rówieśników, choć mam w domu telewizor, to nie mam telewizji. Wczoraj jednakże, telewizja powróciła pod mój dach, zdradziecko ukryta w Konsoli Trojańskiej.

Lubimy, gdy twórcy gier dostarczają nam wyrównanej, sprawiedliwej sieciowej rozrywki, aby każdy z nas miał równe szanse na wygraną wyścigu czy meczu w strzelance. Ale te czasy, powoli bo powoli, odchodzą w przeszłość.

Niezależnie od schematu, w jaki wpisuje się gra, można w niej wyróżnić początkową fazę, w której orientujemy się w sytuacji i końcową, w której sprawy zmierzają do mniej lub bardziej przewidywalnego rozstrzygnięcia. Czy któraś z nich jest z reguły lepsza?

2011. Ten rok ma przynieść sporo zmian. Większość z nich ma mieć przedrostek GEO, jak to już pisałem w ostatniej notce. Ja jestem właśnie po tygodniu intensywnego grania we wspomnianą geo-grę i pełen rozważań - co geolokalizacja zmieni w naszym życiu?

Napisałem tę (przydługą) notkę aby wyrzucić z siebie myśl, która dręczy mnie od dłuższego czasu, a mianowicie od czasu gdy doszedłem do wniosku że gry na Facebooku są do niczego. A było to już dobry rok, półtora roku temu. Myśl na nie dawała mi spokoju, a jako wieloletni, wytrawny Gracz przez duże G zachodziłem co chwilę w głowę dlaczego tak jest. I chyba mam odpowiedź. Ale po kolei.