recenzje (strona 76 z 85)

Just Cause 2 to ucieleśnienie idei gry sandboksowej - sensu jest w niej niewiele, ale za to gdzie się nie pójdzie, tam można się zabawić.

Metro 2033 po raz pierwszy pojawiło się u nas w kwietniu 2008 roku. Jeszcze z podtytułem The Last Refuge oraz tylko PS3, jako platformą docelową. Szukanie wydawcy trwało długo ale pod koniec zeszłego roku THQ zdecydowało się podjąć rękawice. Plusy gry były oczywiste - nuklearna apokalipsa, duszna atmosfera moskiewskiego metra, elementy RPG, survival horroru. No i Dmitrij Głuchowski, który nie zamierzał przerobić swojej książki na byle jaką grę. Czy Ukraińcy z 4a sprostali zadaniu?

Twardy i z wierzchu cyniczny najemnik, niedoszła samobójczyni, nastolatek z problemami. Antagoniści uwikłani w sytuację bez wyjścia. Dym, trująca mgła, kult religijny jako najwyższa władza i źródło kastowego rozwarstwienia społeczeństwa. Koła zębate, elektrownie, ludzkie osady wrastające w mechaniczne ciało gigantycznej wieży. Wynaturzony sen futurystów, trzy razy M: miasto, masa, maszyna.

Po średnim Confrontation na PlayStation 3 Sony próbuje ratować dobre imię serii SOCOM wypuszczając U.S. Navy SEALs: Fireteam Bravo 3 na PlayStation Portable. Czy im się udało?

Samotnicy mieli swoje 8 kilo tekstu z opisem kampanii dla pojedynczego gracza, teraz czas na wielbicieli potyczek w sieci. Każdy, kto choć troszkę ogarnia branżę gier wideo, wie doskonale, że Battlefield jest na pecetach synonimem rozgrywki multiplayerowej. Czy uda mu się pokonać w tej kategorii niekwestionowanego króla konsol?

God of War 3 to gra, która nie dość, że wygląda przepięknie, to jeszcze ma ciekawą fabułę i wciągającą rozgrywkę. Tak jak w przypadku Uncharted 2 nie mamy tu rewolucji, a raczej świetny miks tego, co już znamy.

Czy warto poświęcić kilkadziesiąt godzin na jedną grę? Czy ratowanie księżniczek, odkrywanie tajemnic Starożytnych i sprzeciwianie się złu może być atrakcyjne? Czy studio Level-5, po latach tworzenia produkcji na PSP i NDS, potrafiło wrócić do dużej konsoli Sony? Zapraszam do przeczytania recenzji sponsorowanej przez wyrażenie "tak, ale".

Gdy po katastrofie lotniczej Jack płynął do samotnej wieży na środku Oceanu Atlantyckiego wielu graczy czuło gdzieś pod skórą, że czeka ich niesamowita przygoda w przedziwnym, strasznym, ale i intrygującym miejscu. Po końcowych napisach, powrót do Rapture wcale nie wydawał się taki oczywisty. A jednak! W drugiej części nie wcielimy się w "obcego", tym razem gracz będzie mógł obejrzeć Rapture z perspektywy jednego z pierwszy modeli Opiekunów (nazwanych później Big Daddy). Czy to wystarczy, by to miejsce jeszcze raz rzuciło na nas swój urok?

Pecetowe Aliens vs Predator z 1999 zapisało się w historii na kilka sposobów. Jedni szaleli w trybie dla wielu graczy, inni truchleli ze strachu podczas grania w kampanię Marine. Najnowsza produkcja Rebellion oferuje sentymentalną podróż w przeszłość, ale zdaje się, że niewiele więcej.

Dla kogoś, kto zjadł zęby na cyfrowych polach walki, każda nowinka jest warta odnotowania. Z drugiej strony, weterani wszystko już widzieli i mało ich zaskoczy. Sprawdźmy więc, czy 256 graczy na jednej mapie oznacza ośmiokrotnie lepszą zabawę, niż w 32?

Jak najprościej opisać Heavy Rain? To emocje, które nie pozwalają przestać grać i wciągają nas w mroczny świat opowieści o mordercy i o utraconej miłości. O zwykłych ludziach wrzuconych w wir wydarzeń, zmuszających do podejmowania niemożliwych wyborów. To gra, której długo nie zapomnicie.

Dante's Inferno miało na pewno jedną z najbardziej zauważalnych i kontrowersyjnych kampanii reklamowych przełomu 2009 i 2010 roku. "Spontaniczne" protesty, podsyłanie redakcjom pieniędzy, piekielne kołysanki - wszystko to bardziej pasowałoby do autentycznej adaptacji poematu Dantego Alighieri, niż jedynie inspirowanej nim rzeźni, jaką jest gra studia Visceral. Lekki przerost formy nad treścią to właśnie uczucie, które będzie wam towarzyszyć przez większość wędrówki po dziewięciu kręgach piekła.

Od premiery pierwszej części Gears of War minęły już trzy lata, a ilość naśladowców sprawia, że można czuć nudę, gdy po raz kolejny jakaś gra serwuje tę samą mechanikę. Airtight Games spróbowało do zgranego już szlagieru dodać plecak odrzutowy, ale okazało się, że nie mieli już pomysłów na nic więcej.

Pierwszy Mass Effect, pomimo wszystkich wad i masy niezrealizowanego potencjału był naprawdę świetną grą. Druga część przygód komandora Sheparda jest lepsza od swojej poprzedniczki niemalże pod każdym względem, ale momentami trudno oprzeć się wrażeniu, że BioWare mogło jednak postarać się jeszcze bardziej.

Początek bieżącego roku to raj dla fanów slasherów. Bayonetta, God of War 3, Dante's Inferno. Te gry były i są na ustach wszystkich. Ja po cichu kibicowałem jednak mało znanej ekipie studia Vigil, która przygotowała Darksiders. Na filmikach i obrazkach gra wyglądała trochę pokracznie i do końca nie przekonywała. Jak prezentuje się w bezpośrednim kontakcie? Zapraszam do recenzji.

Musicie pamiętać, że Tekken 6 wydany na PSP jest w zasadzie portem z dużych konsol, więc w tym tekście przede wszystkim będziemy chcieli sobie odpowiedzieć na pytania czy warto sięgnąć po wersję przenośną, jeśli tylko do takiej mamy dostęp oraz czy Tekken 6 sprawdzi się w podróży jako dodatkowy trening przed prawdziwymi walkami na konsolach stacjonarnych. Wszystkich pozostałych graczy, którzy mają PS3/360 i rozważają zakup Tekkena 6 odsyłam do recenzji "dużej" wersji, bo to nią powinni się zainteresować.

GRA Na pewno nie tylko ja czekam na pełnoprawną kontynuację przygód Jaka i Daxtera. Jeśli liczycie, że Zaginiona Granica spełni te nadzieje, to już na samym początku muszę was rozczarować. Po pierwsze, deweloperem nie są ojcowie serii - studio Naughty Dog. Do pracy znów zaprzęgnięto High Impact Games - ludzi, którzy mają na koncie spin-offy przygód innego bohaterskiego duo, czyli Ratcheta i Clanka. Po drugie, Zaginiona Granica ukazała się jedynie na PS2 oraz PSP (tę wersję recenzuję). Wygląda więc na to, że Sony chciało sięgnąć do portfeli graczy za pomocą znanego i lubianego tytułu, ale jednocześnie zrobić to możliwie małym nakładem sił. Ciekawi was, co z tego wyszło? ROZGRYWKA Fabuła jest mocno standardowa i przewidywalna. Jak, Daxter i Keira szukając źródła Eko docierają na skraj świata, gdzie padają ofiarami podniebnych piratów i poznają władcę potężnego miasta - Aeropy. To właśnie te frakcje będą przewijały się w trakcie przygody. Historia nie powala, bo choć pojawi się kilka ciekawszych momentów i zwrotów akcji, to należą one do tych mało zaskakujących i trudno tu mówić o jakimś motywowaniu gracza do pozostania przy konsoli. Oczywiście nie mogło zabraknąć również grzebania w przeszłości Jaka, który bardzo chciałby wymierzyć sprawiedliwość ludziom, odpowiedzialnym za jego obecny stan. W Zaginionej Granicy będzie miał okazję ich poznać. Jeśli chodzi o rozgrywkę, to żadnej rewolucji nie ma co szukać. Gra kontynuuje styl poprzedniczek i ani myśli wrócić do korzeni, czyli prawie czystej krwi platformówki. Stosunek elementów platformowych do strzelanin jest mniej więcej równy, więc każdy znajdzie tu coś dla siebie. Nawet ci, którzy chcieliby zobaczyć w akcji zmutowanego Daxtera (choć jego plansze nie powalają skomplikowaniem...).

Wiadomości, że dostanę do recenzji Band Hero towarzyszył ograniczony entuzjazm, a pojawiające się na początku przygody uczucie deja vu nie dawało mi spokoju. Po kilku godzinach spędzonych z grą Activision wpadłem na pewien pomysł - zapoznam się z recenzją Guitar Hero 5 autorstwa naszego Macia. I do teraz żałuję, że to zrobiłem - w zasadzie niewiele można do niej dodać. Dostaliśmy kalkę. Jak to jednak w przypadku ksera bywa, nie wszystko się dobrze odbiło.

GRA Valve postanowiło kuć żelazo, póki gorące i bardzo szybko zapowiedziało wydanie w bieżącym roku Left 4 Dead 2. Według wielu graczy zdecydowanie za szybko, bo firma miała tym samym złamać przyrzeczenie o długim wspieraniu "jedynki". Bojkot nie powiódł się, bo ilość przedpremierowych zamówień na sequel czterokrotnie przebiła wcześniejsze wartości. Dla laika może to być niezrozumiałe, bo rzut oka na kilka filmików pokazuje w zasadzie to samo, co mieliśmy w pierwszej części gry. Jednak, jak to zwykle bywa - diabeł tkwi tu w szczegółach. ROZGRYWKA Left 4 Dead pokazało, jak prostymi środkami można osiągnąć absolutne szczyty frajdy, płynącej z kooperacji w grze FPS. Hordy zombiaków pojawiające się zewsząd, kilka specjalnych typów, których pojawienie się błyskawicznie podnosiło ciśnienie (ech, ileż razy ostatnim słowem mocno nadszarpniętej ekipy był smutny okrzyk "Tank!"), prosty system no i niezapomniane finały. To sprawiało, że wprost nie mogłem się doczekać wieczornej masakry zarażonych. Co oferuje część druga? Wbrew zdrowemu rozsądkowi i obiegowym informacjom prawie rewolucję. Oczywiście, Valve wykorzystało ten sam silnik graficzny oraz olbrzymią większość pomysłów, które sprawdziły się przy okazji pierwszej gry, ale sama rozgrywka przebiega tu zupełnie inaczej. Przede wszystkim, nie działają już dwie, podstawowe strategie z "jedynki" i przeskoczenie tej zmiany jest naprawdę sporym wyzwaniem, dla graczy, którzy instynktownie powtarzają ograne zachowania.

To ciekawy zbieg okoliczności, że rok, któremu spokojnie możemy przylepić łatkę "roku sandboksów" kończy się właśnie premierą gry z tego gatunku. Wraz z ukończeniem prac nad The Saboteur "skończyło się" również studio Pandemic. Gwóźdź do trumny, czy łabędzi śpiew? O tym w dalszej części recenzji. Na razie podsumujmy kilka faktów. Tytułowym sabotażystą jest Sean Devlin. Stereotypowy Irlandczyk z krwi i kości - zielonooki, skory do bitki, niestroniący od mocnych trunków i łatwych kobiet. Z całego serca nienawidzi nazistów (i ma ku temu naprawdę dobre powody), ale za Francuzami i Brytyjczykami również nie przepada. Druga Wojna Światowa (pomińmy proszę milczeniem, że według gry wybucha ona w 1940 roku...) zastaje Seana we Francji, konkretnie w Paryżu. A jeszcze konkretniej w burdelu,w którym Irlandczyk topi smutki w kolejnych kieliszkach. Niezłe miejsce na początek francuskiego ruchu oporu, prawda?

Q Games, jak żaden inny deweloper, czuje się świetnie na PlayStation Network, a ich kolejne produkcje z serii PixelJunk stają się przebojami wśród posiadaczy PS3. Można powiedzieć, że udała im się sztuka niebywała - na kolejne ich gry czekają rzesze fanów, pomimo tego, że każda z nich jest całkowicie różna od poprzedników. Sam zaliczam się do tego grona, które z utęsknieniem czekało na PixelJunk Shooter. Na szczęście to wszystko mamy już za sobą i możemy się w spokoju delektować następnym dziełem Q Games.

GRA Pomysł na Gravity Crash opiera się na prostym pomyśle, który wpisuje się doskonale w ostatnie trendy. Zróbmy grę, w którą gra się tak jak kiedyś, ale w odjechanej, współczesnej oprawie, wykorzystując moc obecnej generacji konsol. Były już udane wznowienia hitów, jak Space Invaders Extreme czy też nowe marki - Geometry Wars. Gra studia Just Add Water (fajna nazwa) stara się, jak ten drugi tytuł, być czymś nowym, a jednocześnie starym. Zbyt starym.

Gra Po spędzeniu łącznie kilkunastu godzin z grą Avatar wiem jedno - na księżyc Pandora wracać już nie zamierzam. Łudziłem się, że moje pierwsze wrażenia z gry ulegną zmianie wraz z poznawaniem jej świata i fabuły, ale nic tego. Po słabym początku w Avatarze jest tylko coraz gorzej. Jeśli jeszcze tego nie wiecie to w Avatarze przybywamy na wspomniany księżyc, gdzie toczy się wojna między ludźmi a tubylcami - Na'vi, wielkimi niebieskimi humanoidalnymi stworami, najwyraźniej fanami ekologii. Zasadniczo gra przedstawia wydarzenia poprzedzające te, które już niebawem zobaczycie w kinach. Pandorę pokrywa gęsta dżungla, i to właśnie w niej spędzimy większość naszego czasu. Jako żołnierz Resources Development Administration (RDA) o wyjątkowej kombinacji genów, otrzymamy możliwość wejścia w ciało Avatara - istoty stworzonej przez ludzi, wyglądającej jak Na'vi, ale sterowanej przez nasz umysł. Ta niezwykła broń ma oczywiście pomóc w walce z Na'vi; bardzo szybko okaże się jednak, że będzie miała ona decydujący wpływ na losy naszego bohatera.

Gra Rok 2009 to naprawdę dobry okres dla wszystkich fanów bijatyk. Mieliśmy kilka dużych powracających serii, ale również zupełne nowości i to w dodatku 2D takie jak BlazBlue: Calamity Trigger. Sam natomiast najbardziej czekałem na kolejny Turniej Żelaznej Pięści, czyli serię, która jest dla mnie wyznacznikiem standardów jeśli chodzi o bijatyki. Na Tekken 6 czekaliśmy 4 lata (pomijam DR na PSNie), ale zmiany od wydania na PS2 miały być naprawdę spore. Nowe tryby, w pełni działająca rozgrywka sieciowa, kilka nowych postaci i świetna grafika - tyle by mi wystarczyło. W tej recenzji odpowiemy sobie na pytanie czy Namco Bandai dobrze spożytkowało ten czas i stworzyło hit tego poziomu, co poprzednie części serii. Rozgrywka Tekken 6 nie zrewolucjonizował rozgrywki w żaden sposób i to wciąż bijatyka, w której dwóch kolesi okłada się rękami i nogami. Największą nowością, a zarazem porażką jest tutaj tryb scenariusza, w którym z walk na arenach Namco postanowiło zrobić chodzoną bijatykę z pseudofabułą. Nad tym trybem dość długo znęcałem się w pierwszych wrażeniach, więc teraz obiecuję skrócić opis do minimum. Słaba grafika, niedziałająca kamera, trudności w sterowaniu i kiepskie sceny przerywnikowe - tak można streścić tryb scenariusza. Nie byłoby w tym nic złego, bo przecież wszyscy wiemy, że nie o to chodzi w Tekkenie, gdyby Namco tak silnie nie promowało tego trybu. Większość osiągnięć/trofeów dotyczy właśnie niego. Dodatkowo kasę potrzebną na zmianę wyglądu postaci również najszybciej zdobędziemy w scenariuszu, gdzie za jedną planszę dostajemy koło 100-150 tysięcy, a za jedną walkę na arenie raptem 5. Najbardziej żenujące natomiast było zablokowanie filmików końcowych postaci (kto grał w któregoś Tekkena ten wie, że wyglądają super) w trybie Arcade, obejrzymy je jedynie walcząc na arenie w trybie scenariusza.

GRA Sackboy jaki jest, każdy widzi. To zwykła uśmiechnięta szmacianka, która niewiele może w wielkim świecie. Z drugiej strony dzięki pomysłowi Media Molecule i wsparciu Sony ze szmaciaka udało się zrobić prawdziwą gwiazdę PS3. Wiedzą o tym praktycznie wszyscy, którzy w momencie premiery LittleBigPlanet na PS3 czytali Polygamię. Błagalne prośby, a nawet groźby nie pomagały wobec uroku sackboya, którego niektórzy spodziewali się już nawet znaleźć w lodówce. Szmacianka jednak miała inne plany niż atak na sprzęt AGD - postanowiła wyruszyć na wędrówkę po świecie, ale tym razem na PSP. Z pozoru jest to zwykła platformówka 2.5D, w której po prostu biegamy, skaczemy, rozwiązujemy zagadki oparte na fizyce i pokonujemy przeciwników. Wszystko to ujęte w bardzo przyjaznej i ładnej grafice z dwiema warstwami głębi, pomiędzy którymi się przemieszczamy. W sumie jak na tę generację to i tak bardzo dużo, w końcu platformówki to obecnie rzadkość, a dobrych gier w tym gatunku, to już w ogóle ze świecą szukać.