recenzje (strona 77 z 85)

GRA Podobnie jak wielu graczy, nie byłem do końca zachwycony pierwszą częścią Assassin's Creed. Nie podobały mi się schematyczne, bezsensowne śledztwa, nie podobały mi się martwe, choć przecież zaludnione dziesiątkami tysięcy mieszkańców, miasta, nie podobało mi się, że autorzy kazali graczom powtarzać dziewięć razy tę samą misję, nie podobały mi się dialogi i sposób prowadzenia akcji w czasach "altairowych", a pięciominutowe, nudne jak flaki z olejem pogadanki z konającymi ofiarami doprowadzały mnie do białej gorączki. Po (dwukrotnym) skończeniu całości nadal nie mogę się pozbyć wrażenia, że AC był tak naprawdę straconą szansą. Na szczęście, świetna sprzedaż dała autorom okazję do poprawienia błędów. I poprawili. Poprawili tak, że czasem zastanawiam się, czy Ubisoft Montreal nie zamontował podsłuchu w mojej głowie. Bo niemal wszystko co złego myślałem sobie o części pierwszej, w drugiej zostało zrobione tak, jak można sobie tego zażyczyć. Assassin's Creed II zaczyna się dokładnie w tym momencie, w którym skończyła się 'jedynka'. Desmond Miles stoi zamknięty w laboratorium Abstrego, gdy nagle... Nagle wydarza się coś, przez co Desmond staje się jednym z pierwszych oblatywaczy Animusa 2.0 i wciela się w kolejnego swojego przodka, którym jest oczywiście Ezio Auditore di Firenze. Tym razem Desmond nie szuka jakiegoś bliżej nieokreślonego przedmiotu tworzącego iluzje (choć będzie się on przewijał w tle). Zadanie bohatera jest proste - żyjąc życiem Ezio ma nauczyć się bycia asasynem. Połączenie światów podobało mi się już w pierwszej części, bo uważam, że to bardzo elegancki sposób na pozbycie się kołka niewiary. Tu dzięki kilku zmyślnym trikom rozciągnięto je jeszcze dalej i to nawet mimo tego, że większość czasu spędzimy w skórze przodka, z rzadka wracając do współczesności (czy właściwie bliskiej przyszłości, bo akcja Assassin's Creed toczy się w roku 2012).

[Nasze opinie o trybie dla pojedynczego gracza mogliście przeczytać już wcześniej, teraz czas na recenzję i podsumowanie całości. Ponieważ odnosimy się do poprzedniego tekstu, stąd i nieco inna formuła recenzji. - pg]

GRA Piłkarskie gry od Konami zawsze były synonimem czystej radochy i tego, co w futbolu najlepsze. Od czasu PSX i International Superstar Soccer Pro Evolution nie miałem już ochoty odpalać karykatury piłki nożnej, jaką była FIFA. Konami miało lepsze i gorsze momenty, ale w zasadzie żadna z odsłon serii (pod różnymi tytułami) mnie nie zawiodła. Nadszedł jednak czas nowej generacji konsol i od tego czasu Seabass i jego ludzie wyraźnie nie mogą się odnaleźć. PES 2010 ponownie zachęca do zaproszenia kumpli na mały turniej, ale trudno nie odnieść wrażenia, że już w niego graliśmy.

GRA Buzz!: Świat Quizów to kolejny, konsolowy teleturniej z doskonale znanej posiadaczom platform Sony serii. Nie jest to edycja poświęcona jakiemuś konkretnemu zagadnieniu - przetestuje naszą wiedzę z bardzo szerokiego wachlarza dziedzin. W jednym "odcinku" programu udział może brać do 8 graczy, pod warunkiem, że macie tyle buzzerów. Oczywiście nie zabrakło również rozgrywki online, trybu sofa vs sofa (z czatem głosowym i opcją 4 vs 4) oraz możliwości ściągania dodatkowych zestawów pytań. Pełna polska wersja językowa sprawia, że bawić mogą się zarówno starsi, jak i młodsi, a to jedna z niewielu gier, w których to właśnie ci pierwsi mogą mieć większe szanse.

LocoRoco: Midnight Carnival pojawiło się na tegorocznym Gamescomie kompletnie znikąd i w zasadzie nie zrobiło wielkiego wrażenia. W końcu jak miało to zrobić, skoro Sony na swojej konferencji pokazało jedynie logo gry. Na szczęście niedługo później ukazał się pierwszy trailer i wyjaśniło się, że nie możemy mówić o pełnoprawnej kontynuacji, a jedynie mniejszej grze przygotowanej na potrzeby cyfrowej dystrybucji.

Gra Porównanie Bayonetty do serii Devil May Cry jest nieuniknione. Nie tylko obie gry reprezentują jednakowy gatunek gier akcji, ale łączy je coś jeszcze - ten sam twórca - Hideki Kamiya. Tytułowa Bayonetta jest wiedźmą... i to, należy dodać, cholernie seksowną wiedźmą. Świetna sylwetka, w tym nienaturalnie długie i zgrabne nogi, wielki (równie nienaturalny) biust, czy wreszcie czarny obcisły kombinezon (o którym jeszcze za chwilę) sprawiają, że obok tej bohaterki większość reprezentantów płci brzydkiej obojętnie nie przejdzie. Dodajmy do tego, że Bayonetta jest mocno wyzwoloną i wyuzdaną kobietą, która ani nie boi się przekląć, ani mówić otwarcie o sprawach damsko-męskich.Akcja Bayonetty rozgrywa się w fikcyjnym europejskim mieście Vigrid, w czasach - powiedzmy - współczesnych. Ponieważ jednak świat gry podzielony jest na kilka wymiarów, bardzo szybko okazuje się, że miejsca które odwiedzamy w żaden sposób nie przypominają naszego kontynentu. Do tego wszystkiego mamy jeszcze anioły, demony i klany wiedźm. Co ciekawe, w uniwersum Bayonetty siły światłości są tymi złymi, piekło jest naszym sprzymierzeńcem.

GRA Jak zrobić RPGa, który dostarczy wszystko to, co dobry RPG powinien, ale jednocześnie nie zanudzi współczesnych graczy skomplikowaną rozgrywką, niezrozumiałymi zasadami i dziwacznymi rozwiązaniami? Wydaje się, że Bioware zadawało sobie dokładnie to pytanie, kiedy projektowało Dragon Age. 'Zostawmy nasz słynny system wyborów moralnych, olbrzymi świat i gazylion postaci z którymi można rozmawiać godzinami i opakujmy to World of Warcraft!' zakrzyknęli projektanci. 'Hurra! To świetny pomysł' odpowiedzieli im PRowcy. 'Zareklamujemy to wszystko cyckami i krwawą sieką - to się nie może nie sprzedać' - dodali marketerzy. I tak powstała jedna z najlepszych gier RPG ostatnich kilku lat. Dragon Age nie odkrywa nowych lądów. Jest grą zaskakująco zachowawczą, łączącą klasyczne elementy gier Bioware, z zupełnie nowym interfejsem i systemem rozgrywki. Jest tu odpowiednio epicka historia, są potężni bossowie do zabicia, zagadki do rozwiązania i magiczny sprzęt do zdobycia. Akcja toczy się w krainie Ferelden, która odrobinę zalatuje Sapkowskim - masa tu politykowania, wbijania sobie noża w plecy i męczenia biednych nie-ludzi (zwłaszcza elfów), którzy bywają tu sprowadzani do roli niewolników. Świat nie jest czarno-biały, tak jak podejmowane przez nas wybory nie są jednoznaczne. Co prawda w większości przypadków można się łatwo zorientować, czy postępujemy szlachetnie czy podle, ale w wielu miejscach trzeba się dwa razy zastanowić, zanim podejmie się wiążącą decyzję.

Gra Nie szukając daleko, DJ Hero to takie Guitar Hero, tyle że zamiast plastikowej gitary mamy, zrobiony oczywiście z tego samego tworzywa, bezprzewodowy gramofon. I to właśnie wokół niego skupia się cała zabawa. Domyślacie się zapewne z jakim rodzajem muzyki będziecie mieli w tej grze do czynienia, więc jeśli w tym momencie nie przestaliście czytać recenzji, najprawdopodobniej jest to gra stworzona właśnie dla Was! Gracz Wydaje mi się, że tylko zagorzali przeciwnicy ogólnie pojętej muzyki klubowej mogą nie docenić DJ Hero. Jeśli jednak zdarzyło Wam się wysłuchać do końca jakiegoś kawałka lecącego na kanale Viva, w radiu Planeta FM, czy też, o zgrozo, po prostu dobrze bawić się w klubie przy rytmach muzyki tanecznej, elektronicznej (tej bardziej popularnej) bądź hip-hop, no to nie ma przebacz - DJ Hero jest zdecydowanie dla Was. Jedyną przeszkodą mogłyby być jedynie dwie naprawdę lewe ręce.

Gdy byłem mały, wydawało mi się, że gry mogą zawierać jedynie kostki, karty lub figurki i planszę. Jakoś połączenie tych wszystkich elementów wydawało mi się sporym problemem i gry nazywane strategicznymi w moim mniemaniu nie mogły zbierać tego wszystkiego w jedną spójną całość. Później zacząłem jednak własną przygodę ze współczesnymi planszówkami, które pokazały mi, że właśnie takie mieszanki różnych elementów najlepiej się sprawdzają i dają masę radości. Następny etap to przeniesienie tego wszystkiego na ekran naszych telewizorów. Taki właśnie jest nowy Panzer General, który niedawno trafił na Xbox Live Arcade.

Od redakcji: Autor tekstu jest wieloletnim współpracownikiem Gazety Wyborczej i serwisu Sport.pl, pisze także bloga koszykarskiego D-Fence. Dlatego zrobiliśmy wyjątek i zrezygnowaliśmy w poniższej recenzji z podziału na zagadnienia. Dwa dni grania w nową wersję koszykówki od 2K Sports przynosiły frustrację, dawały odczuć, że gra jest niedokończona, że brakuje jej wiele do tego, aby stać się ”tą jedyną” w bieżącym roku. Frustracja wylana na papier (ten elektroniczny) przyniosła spokój i chęć sprawdzenia tego czy mam rację. Kolejne dni testowania produktu od 2K przebiegały już inaczej. Pierwsze wnioski nasuwające się po rozpoczęciu prawdziwej przygody w świecie NBA 2K10 pozwalają z łatwością zapomnieć o niedoróbkach technicznych i wpadkach z przeskakującą momentami grafiką. Pierwsza myśl jaka napływała do głowy po kolejnym tygodniu to uzależnienie. Musiałem wielokrotnie wcisnąć delete na klawiaturze, bo pomyje, które wylałem na grę były nieaktualne.

Gra Co się stanie jeżeli stylistykę filmów Quentina Tarantino, a zwłaszcza Kill Billa, spróbujemy przenieść do świata gier? Powstanie WET. Najeżona intensywną akcją gra, o pięknej zabójczyni, która się kulom nie kłania. To stwierdzenie, choć doskonale oddaje charakter gry, nie mówi jednak nic o jej mechanice. Muszę zatem dodać, że twórcy postanowili zaserwować nam miks strzelanki, slashera i elementów platformowych, czyli typową grę akcji z widokiem zza pleców naszej bohaterki. Ogromny nacisk położono też na efekt bullet-time, czyli znane choćby z Matrixa zwolnienie czasu, w którym możemy dokonywać różnych karkołomnych wyczynów. A w zasadzie musimy, bo inaczej Rubi (bohaterka gry) nie przeżyje w starciu z hordami przeciwników. Gracz WET powinni zainteresować się przede wszystkim fani wspomnianego reżysera, którzy poczują się w wykreowanym świecie jak w domu. Na wrażenie obcowania z jednym z dzieł Tarantino wpływ mają grafika, muzyka a także postacie i niespodziewane przerywniki filmowe rodem z Grindhouse. Niestety zabrakło trochę autoironii jaką miał Kill Bill. Nad przygodami Rubi pochylić się mogą również fani Stranglehold, którzy polubili strzelanie przy zwolnionym upływie czasu, bo tutaj to praktycznie jedyna skuteczna metoda walki. Również wielbiciele slasherów i szybkich strzelanin (bo chwilami miałem wrażenie, że WET to właśnie taki slasher, tyle, że z bronią palną) mogą spróbować.

Gra You know there ain't no rest for the wicked, money don't grow on trees Refren piosenki Cage the Elephant dzwoni mi w uszach za każdym razem gdy celny strzał i fontanna krwi sygnalizują kolejnego trupa, z którego wysypało się kilka kolejnych przedmiotów. W drodze do kolejnej osłony szybko zbieram co tylko się da i nadal ostrzeliwuję nacierających rabusiów. Gearbox twierdził że Borderlands to wynik czułego związku FPSa z Diablo. Po kilkunastu godzinach spędzonych na Pandorze mogę się pod tym twierdzeniem podpisać obiema rękami (aczkolwiek bez półtora palca). Pandora to zapuszczona, pustynna planeta, gdzieś na rubieżach znanego wszechświata. Legendy głoszą, że na jej powierzchni rasa obcych ukryła olbrzymi skarbiec, swojsko nazwany the Vault. Niewyobrażalne bogactwa, mające się w nim znajdować, działają na poszukiwaczy przygód jak lep na muchy, więc na Pandorę ściągają awanturnicy z całego świata. Wśród nich jest także czwórka bohaterów Borderlands - żołnierz Roland, siłacz Brick, snajper Mordecai i tajemnicza syrena Lilith.

Gra Fabuła Ratchet & Clank: A Crack in Time to kontynuacja wydarzeń z Tools of Destruction i Quest for Booty. Jeżeli ominęliście te tytuły, to nic straconego. Podczas obowiązkowej instalacji wyświetlany jest filmik, w którym Kapitan Qwark prezentuje najważniejsze wydarzenia z poprzednich gier. Oczywiście w charakterystyczny dla niego - tryskający humorem - sposób. Bardzo fajny pomysł, dzięki któremu nie musimy iść, robić sobie kanapek, co sugerowano przy okazji innej produkcji, zaś czas, jaki potrzebuje gra by przenieść dane na dysk twardy zostaje sensownie wykorzystany. Fabuła opowiada nam dalszą cześć gwiezdnej sagi. Pojawią się starzy przeciwnicy i postacie z przeszłości naszych bohaterów. Ratchet będzie starał się odnaleźć swojego przyjaciela i wraz z nim po raz kolejny uratować wszechświat. Przy okazji poznamy dokładniej historię rasy Lombaxów oraz pare faktów z życia Ratcheta i Clanka.

GRA Powiedzmy to sobie otwarcie - traktowanie EyePeta w kategoriach kolejnej, pełnoprawnej gry, jest sporym niedomówieniem. Produkcja London Studio to kolejny krok w ewolucji zabawy spod znaku EyeToy - minigierek, wykorzystujących kamerę. Tym razem motywem przewodnim jest w nich Pet - wirtualny zwierzak, który dzięki możliwościom PS Eye pojawia się w naszym pokoju. Oczywiście nie dosłownie - na to przyjdzie nam jeszcze trochę poczekać, ale dość szybko uczymy się obserwować wzbogacone o nowe elementy „odbicie” naszej podłogi na ekranie telewizora, dzięki czemu iluzja hasającego po nim stworka zaczyna działać. Przy opisywaniu EyePet ważna jest również cena, jaką przyjdzie nam zapłacić za zabawę. Pudełko z grą będzie kosztowało zaledwie 99zł, a zestaw rozszerzony o kamerę to wydatek 169zł. Brzmi zachęcająco, prawda? ROZGRYWKA Załóżmy, że zgodnie z instrukcjami, które przytoczyłem w pierwszych wrażeniach z gry, stworzyliście już swojego podopiecznego i wybraliście odpowiedni wygląd (opcji jest naprawdę dużo - każdy znajdzie coś dla siebie, ale i tak na pewno spędzicie mnóstwo czasu wybierając różne rodzaje i długości futra oraz ozdobniki). Co dalej?

GRA Mógłbym po prostu napisać, że Forza Motorsport 3 to gra wyścigowa, chociaż nie... nie mógłbym. Nie mógłbym, bo nie byłbym wtedy w stanie spać w nocy i ciągle myślałbym o tym, jak bardzo krzywdzące było to zdanie. Forza Motorsport 3 to życie. To życie każdego fana motoryzacji, który marzy o tym, by przejechać się Ferrari, Lamborghini czy Porsche, ale to powiedzieć to wciąż za mało. Wiem, że będą ludzie, którzy może nie przejdą całej kariery, ale spędzą długie godziny na tworzeniu wspaniałych grafik trafiających potem na nasze auta. Wiem też, że znajdą się tacy, którzy poświęcą się tuningowi i długie godziny będą bawić się odpowiednimi suwakami tylko po to, by po licznych jazdach próbnych udowodnić światu, że to właśnie ich ustawienie auta jest optymalne. No i są jeszcze Ci, którzy najwięcej czasu spędzą w trybie sieciowym pojedynkując się o tytuł najlepszego kierowcy. Forza Motorsport 3 to życie, życie społeczności, która się wokół tej gry wytworzy. Społeczności, która przestanie grać w ten tytuł dopiero wraz z ukazaniem się Forza Motorsport 4.

Gra Marvel Ultimate Alliance 2 to kolejna gra, w której wcielamy się w znanych superbohaterów próbujemy ocalić świat. Od początku do końca nie próbuje być niczym więcej niż jest, czyli produkcją skierowaną głównie do czytelników komiksów Marvela i osób, które ekscytują się kolejnymi przygodami Wolverina, Deadpoola, Gambita i ponad 20 innych bohaterów, których znajdziemy w grze. Jeśli zawsze marzyliście, by pokierować całą armią ludzi o specjalnych mocach, to może być to produkt dla Was. Jeśli nie, to dzięki Marvel Ultimate Alliance 2 możecie dowiedzieć się całkiem sporo o superbohaterach i ich historii. Rozgrywka Marvel Ultimate Alliance dumnie nazywano grą z gatunku Action RPG. Część druga jest typową siekanką, w której elementów związanych z rozwojem postaci mogłoby w praktyce nie być. W zasadzie cała gra jest tak skonstruowana, że gracze, którzy nastawiają się na akcję nawet nie poczują, że muszą zagłębiać się w system. Rozwijanie mocy i powiększanie statystyk możemy ustawić na automatyczne, a dialogi są tak żenujące, że nie mają kompletnie żadnego znaczenia. Niby mamy wybór pomiędzy 3 odpowiedziami (styl agresywny, dyplomatyczny i defensywny), ale dla gry nie ma to kompletnie żadnego znaczenia i odpowiedź i tak usłyszymy taką samą.

GRA Przyznam, że nie pamiętam już dokładnie przy okazji której edycji serii FIFA stwierdziłem, że mam dość i definitywnie przesiadłem się na gry tworzone przez Konami. Wiem jednak, kiedy na nowo zainteresowałem się grami EA Sports. Przypadkiem trafiłem kiedyś na FIFA 07, na chwilę przed premierą kolejnej części i zdecydowałem, że 08 wypróbuję. Okazało się to strzałem w dziesiątkę, ponieważ właśnie wtedy EA Sports wskazało kierunek, którym zamierza podążać. Euro 2008 było kolejnym polem do eksperymentów, które przyniosły efekt w postaci niesamowitej FIFA 09. Po raz pierwszy od długiego czasu emocje nie pojawiały się jedynie przy akcjach podbramkowych, ale towarzyszyły również precyzyjnemu rozgrywaniu akcji i niekonwencjonalnym podaniom. EA Sports osiągnęło swój cel - zdetronizowało wciąż nie mogące odnaleźć się na nowej generacji Konami. Teraz trzeba się na tym tronie utrzymać, a zmienianie gry prawie idealnej to zawsze ryzykowne posunięcie. FIFA 10 będzie musiała zmierzyć się z tego konsekwencjami. ROZGRYWKA Jak pisałem już w pierwszych wrażeniach zmiany w kolejnej części gry są naprawdę spore i tylko laicy, lub miłośnicy filmików z YouTube mogą wysuwać tezy o zwykłym przekopiowaniu poprzedniczki. Co więcej, zmiany są tak znaczące, że mogą podzielić graczy, zbyt mocno przywiązanych do FIFA 09.

Gra Nie często zdarza się, by twórca dostał okazję stworzenia wymarzonego dzieła. Tim Schafer o zrobieniu Brutal Legend myślał już od dawna, a gdy tylko jego firma Double Fine skończyła prace nad Psychonauts, natychmiast zabrał się do roboty. Pełną niespodziewanych zwrotów akcji historię produkcji BL można było śledzić m.in. na łamach Polygamii, dość powiedzieć, że EA w końcu dogadało się z Actiblizzem i Brutal legalnie, zgodnie z przepisami ujrzał światło dzienne. Na tę grę czekało wielu graczy. Fani metalu, fani Jacka Blacka, fani Schafera - każdy miał jakiś powód by niecierpliwie wyglądać jej w sklepach. A jak zwykle w przypadku tak rozbuchanych oczekiwań bywa , można się bardzo boleśnie rozczarować. Na szczęście mnie dysonans ominął i jestem Brutal Legend zachwycony, choć trudno mi nie zauważyć kilku wad, które nie pozwalają wystawić jej wyższej oceny.

Gra Operation Flashpoint: Dragon Rising z poprzednią grą z tej serii ma wspólny tylko pierwszy człon tytułu. Tym razem produkcją zajęło się Codemasters, które zachowało prawa do nazwy, a nie zespół Bohemia Interactive, który z kolei zaczął tworzyć ArmA. Więcej o tej dramie możecie przeczytać tutaj, o ile ktoś z Was faktycznie jest nią zainteresowany. Warto też na starcie zaznaczyć, że poprzedniej odsłony OPF nie skończyłem, zaś w Armę nie grałem, jako, że jest ona wyłącznie na PC.

Gra Uncharted 2: Among Thieves to najlepszy film przygodowy, w który grałem od dłuższego czasu. W zasadzie nie pamiętam, kiedy ostatnio oglądałem w kinie coś równie dobrego. Powyższe zdania pozornie mogą wydawać się być lekko sensu, ale mam nadzieję, że czytając poszczególne sekcje opisu tej produkcji zrozumiecie, o co mi chodzi. Od razu też chcę zastrzec, że w tekście będzie padać sporo słów typu: przepiękne, genialne i świetne.Uncharted 2 opowiada nam o kolejnych przygodach Nathana Drake'a, którego poznaliśmy w poprzedniej części. Tym razem zostaje on wynajęty, by skraść pewną lampę z tureckiego muzeum, co oczywiście doprowadzi do wielu zaskakujących wydarzeń, zwrotów akcji i niespotykanych sytuacji. Całość zaś będzie mówić o tajemnicach, które swego czasu odkrył Marco Polo i jego zaginiona flota. Nie chcę pisać za dużo o fabule, by nie psuć zabawy osobom, które chcą przeżyć ją same i do tej pory unikały o niej informacji. Dodam tylko, że naprawdę warto ją poznać.

Gra Motorstorm to seria dobrze znana wszystkim posiadaczom PS3. Dzieło Evolution Studios było jednym z najważniejszych tytułów startowych konsoli Sony i jednocześnie świetnie się sprzedającą nową marką. Najważniejsze, co wprowadził to różnorodność tras, które były tak stworzone, by gracz musiał dobierać specjalny tor dla danego typu pojazdu. To pokazało, że da się zrobić w tej kwestii coś nowego, a dorzucając do tego ładnie gniotące się pojazdy, walkę bark w bark i dużo błota otrzymaliśmy pierwszy prawdziwy hit. Pacific Rift może nie był już rewolucją, ale ewolucją w kierunku zmiany otoczenia dającą większą różnorodność tras. Teraz seria trafiła na PSP i Motorstorm: Arctic Edge skupia się, jak sama nazwa wskazuje, na śnieżnych rejonach. Czy dużo śniegu to wystarczający powód, by sięgnąć po kolejną grę z serii? Gracz Cóż, tutaj nie będzie zaskoczeń - ci, którym podobał się Motorstorm na PS3 i mają PSP powinni śmiało sięgać po Arctic Edge. Natomiast nie jest to gra, którą powinni zainteresować się wszyscy. Jeśli jednak lubicie wyścigi i to takie bez trzymanki, to najnowszy Motorstorm również powinien przypaść Wam do gustu. Szczególnie, że gra obfituje w atrakcje, więc raczej każdy znajdzie coś dla siebie.

Gra Need for Speed to seria stara i zasłużona dla rynku gier wideo, ostatnio jednak dopadł ją poważny kryzys. Deweloperzy kolejnych odsłon wpędzili markę NFS w niemałe tarapaty, powodując, że ta zaczęła się kojarzyć już niemal wyłącznie z "ziomalskimi" klimatami i światem ulicznych wyścigów, za czym, delikatnie mówiąc, nie przepadam. Na szczęście po fali zasłużonej krytyki Electronic Arts postanowiło przywrócić serii dobre imię, a zarazem zupełnie zerwać z jej korzeniami. Koniec z ulicznymi wyścigami. W Shifcie zawitamy na prawdziwe (plus kilka wymyślonych) tory w specjalnie przygotowanych do tego maszynach. Już na wstępie trzeba jednak zaznaczyć, że pomimo całej tej profesjonalnej atmosfery, lansowania widoku z kokpitu oraz rozwiązań rodem z Forza Motorsport (linia przejazdu) czy Gran Turismo (tuning) gra ta wcale nie jest symulatorem. To raczej coś pomiędzy arcade a symulacją, bo choć model jazdy jest wybitnie zręcznościowy i niewiele ma wspólnego z rzeczywistością, to prowadzenie samochodu wymaga od gracza skupienia i umiejętności.

Gra Halo 3: ODST zaczynało po prostu jako mały projekt po Halo 3, a przed Halo: Reach, potem jednak z powodu jego wielkości zdecydowano się zrobić z niego osobną grę. Na dwóch płytkach dostajemy kampanię dla pojedynczego gracza (możemy ją też rozegrać we dwójkę w trybie kooperacji), tryb Firefight dla 4 graczy, będący w zasadzie Gearsową hordą i całą masę map do multiplayera w Halo 3. Akcja rozgrywa się na Ziemi w mieście New Mombasa w trakcie wydarzeń z Halo 2. Oddział ODST zostaje zrzucony do walki z Przymierzem (Covenant). Obecność członka wywiadu wskazuje, że może to nie być ich jedyna misja do wykonania. W trakcie desantu naszą kapsułę trafia pocisk obcych, nasz bohater traci przytomność na parę godzin i budzi się w mieście w nocy. Zaczyna poszukiwać swojego oddziału. Naszym pomocnikiem w trakcie gry staje się Superintendent, czyli SI zarządzające miastem. Pokazuje nam miejsca na mapie, w których znajdziemy wskazówki, mówiące nam, co w zasadzie się wydarzyło, jak również w trakcie gry kieruje nas w pożądanym kierunku.

GRA IL-2 Sturmovik: Birds of Prey to kolejna próba zachęcenia konsolowych graczy do podniebnych pojedynków. Jednak tym razem zamiast cudów nowoczesnej technologii w nasze ręce oddano ponad 40 samolotów, biorących udział w Drugiej Wojnie Światowej. W trakcie gry odwiedzimy sześć teatrów wojennych - od bitwy o Anglię, przez ofensywę w Ardenach aż po zdobycie Berlina. Jak łatwo się domyślić historyczne wydarzenia będziemy oglądali z perspektywy pilotów różnych armii. Zapiski z ich pamiętników będą natomiast pełnić rolę tła fabularnego. Na pewno jest to ciekawsze, bardziej osobiste podejście do sprawy, niż cytowanie grubych tomisk książek historycznych. GRACZ Deweloperzy gry, są świadomi, że wydawanie prawdziwego symulatora lotu na konsole byłoby ryzykownym krokiem, dlatego umieścili w Birds of Prey trzy poziomy trudności, od których wyboru zależy w grze bardzo dużo. Pisałem o nich już w pierwszych wrażeniach, do których odsyłam po szczegóły. W skrócie - trudno pisać tu o grupie docelowej dla Sturmovika. Jeśli lubicie latać, to na pewno wpasujecie się w któreś ustawienie. Nie ważne, czy chcecie bez trudu zestrzeliwać setki wrogich maszyn, czy kręci Was raczej mozolna walka z maszyną, by wyjść przeciwnikowi na szóstą i wypracować kilka sekund na puszczenie mu zabójczej serii.