recenzje (strona 50 z 85)

Zapomnijcie o elfach, toporach i cybernetycznych implantach. W Tokyo Jungle wcielacie się w zwierzęta żyjące w postapokaliptycznym Tokio.

Na Starvoid wpadłem jakoś zupełnie przypadkiem, chwilę po premierze - Konrad zwrócił moją uwagę na niezwykły opis na Steamie: "wieloosobowa strategia czasu rzeczywistego opakowana w łatwą do załapania i łatwą do grania strukturę strzelaniny z perspektywy pierwszej osoby". A że grę wydawał Paradox, firma będąca gwarantem ciekawych tytułów, zdecydowałem się zaryzykować. Przerodziło się to w coś więcej, niż zwykłe granie w grę.

Trzy lata temu dało się zauważyć, że forma Konami zaczęła rosnąć i firma wreszcie zaczęła mieć pomysł na swoją grę. PES 2013 jest świetnym zwieńczeniem tych zmian.

Pewnie znacie tę historię: studio Runic Games złożone jest w najważniejszej części z twórców, którzy kiedyś pracowali przy Diablo i Diablo 2. Kilka lat temu stworzyło Torchlight, które przez gro fanów gatunku uznane zostało za najlepsze możliwe antidotum na niecierpliwość związaną z oczekiwaniem na trzecią część diabelskiej serii. A Torchlight 2? Na szczęście broni się już samo w sobie, bez kompleksów rzucając rękawicę wydanej już grze Blizzarda.

Zagrałem w grę. Jej ukończenie zajęło mi w sumie jakieś pół godziny. I nie żałuję.

Ubisoft postanowił przenieść Rayman Origins na platformę iOS. Nie zaryzykował jednak okrojonym portem. Na pierwszy rzut oka gra wygląda jak jej „duży” brat - po chwili okazuje się jednak, że dostajemy zupełnie nową jakość platformowej rozrywki. Nie, nie przesadzam.

FPS-y wszystkim kojarzą się z szybką, intensywną i krótką kampanią oraz z prowadzeniem za rączkę i rozbudowanymi trybami rozgrywek sieciowych. Seria Borderlands udowadnia, że można do tematu podejść z zupełnie innej strony i zaserwować tytuł, który nie tylko wciągnie na dziesiątki godzin, ale nada strzelaniu innego wymiaru. Na Borderlands 2 czekaliśmy trzy lata i powiem Wam od razu - było warto! Aktualizacja: Zgodnie z obietnicą ocenę wystawiliśmy po ograniu trybu kooperacji. Oto ostateczna wersja recenzji.

Bierzesz głęboki oddech. Telewidzom oglądającym, jak przemierzasz wyasfaltowaną aleję serwisową, wydaje się, że wleczesz się tempem wręcz ślimaczym, tymczasem Ty pędzisz tą wąziutką uliczką z ogranicznikiem prędkości ustawionym na 100 kilometrów na godzinę. Nawet w boksie nie możesz sobie pozwolić na moment dekoncentracji i jakikolwiek błąd.

Żadna inna para bohaterów nie musi ruszać na ratunek ukochanej tak często jak Bimmy* i Jimmy. Mario i Luigi ratują swoje panny w coraz to nowszych okolicznościach. Bimmy i Jimmy wciąż i wciąż odgrywają jedno i to samo porwanie. W kółko i w kółko. Jak w „Dniu świstaka”. Czy ta wersja ich przygody różni się od pozostałych na tyle, by zachęcić Was do jej powtórnego przeżycia?

Właściwie to powinienem wstrzymać się z pisaniem do Was aż do premiery piątego, ostatniego epizodu waszej gry, The Walking Dead. Ale przyznam, że w trzecim epizodzie nieco jednak przegięliście. UWAGA, NIE MA SPOILERÓW*.

12 lat. Tyle musieliśmy czekać na Tekken Tag Tournament 2. Po testach singla ostrzyłem sobie pazury na grę w sieci, nie zawiodłem się. To kawał solidnego mordobicia w najlepszym tekkenowym stylu.

Miłośnicy rozwiązywania zagadek kryminalnych czekają już pewnie na The Testament of Sherlock Holmes, które swoją premierą ma w piątek. Na rozgrzewkę proponuję jednak kontynuację przygód Reda Johnsona, detektywa z Metropolis, który sam wpadł po uszy, a musi jeszcze ratować rodzinę. Łamania głowy nie zabraknie.

Oglądaliście „Star Trek”? „Gwiezdne wojny”? Czytaliście fantastykę naukową? Czy marzyliście kiedyś o tym, by zostać kapitanem statku kosmicznego? Jeśli tak, to mam dla Was grę.

Wojna o Cybertron powoli dobiega końca. Nie dlatego, że jedna ze stron zyskała przewagę i batalia wygasa. Konflikt wyczerpał zasoby rodzimej planety robotów, a graczom do napisania został tylko jej epilog.

Sony nie kłamało, kiedy chwaliło się, że gry na PlayStation Vita nie będą odbiegać jakością od tych na PS3.

Oglądaliście Pearl Harbor? Jakimś dziwnym trafem można go było niedawno zobaczyć w telewizji, a to nieźle „nakręciło” mnie na podniebne strzelanie w klimatach II wojny światowej. Dlatego ochoczo sięgnąłem po nową grę od City Interactive. Jak udał się firmie debiut na cyfrowym rynku konsol?

Fani skradanek nie należą do najbardziej rozpieszczanej grupy graczy. Tegoroczna jesień może, ale nie musi, zmienić ten stan rzeczy. Nie trzeba jednak wcale czekać na Dishonored czy Hitmana, by znów poczuć dreszcz emocji, towarzyszący przemykaniu w cieniach i polowaniu na ofiary, które niczego się nie spodziewają. Mark of the Ninja czeka już na pobranie, a ja powiem wam, dlaczego warto to zrobić.

Szukacie urokliwej platformówki na nadchodzące długie, jesienne wieczory przed komputerem? Proszę bardzo - oto ona.

Hej, beefowcy i codziarze, chodźcie zobaczyć, jak kiedyś walczyło się o fragi.

W czasie desperackiej misji pozyskania zasobów niezbędnych do odparcia ataku Żniwiarzy Komandor Shepard natrafia na informacje o obroni tak potężnej, że mogącej przechylić szalę zwycięstwa na stronę sojuszu. Ale czy tę moc uda się okiełznać? Czy jej użycie nie zagrozi pozostałym rasom? Tego dowiecie się, grając w najnowsze DLC, zatytułowane „Lewiatan”.

Historia zatoczyła koło i Harmonix znów stworzyło grę muzyczną, w którą gramy na padzie. Ale jako, że czas odcisnął na firmie swoje piętno, to w roli głównej występuje nie muzyka, a... mikrotransakcje.

Większość gier jest prosta jak konstrukcja cepa. "Uratuj świat i poczuj się dobrze przez resztę wieczoru". "Choć na chwilę bądź kimś, kim nigdy nie będziesz". "Spędź miło czas ze znajomymi". Różnią się tylko teksturami. "Papo & Yo", choć podobne, jest inne, zmusza do zastanowienia się, "co autor miał na myśli?".

Znakomicie bawiłem się przy Retro/Grade. Przez godzinę.

Jeśli koniec świata jest dopiero początkiem, to co będzie później? Jedno jest pewne - w roli głównej wystąpi Śmierć.

Wah Sing Ku (Jet Li), czarny charakter z filmu „Zabójcza broń 4”, strofował swoich niekompetentnych podwładnych stwierdzeniem: „W Hongkongu byś już nie żył!”. Tę opinię o bezkompromisowym charakterze chińskiej mafii (triady) potwierdza tylko wizja kreślona przez dewelopera Sleeping Dogs. To okrutny i brutalny świat, którym rządzą ścisłe reguły i tradycja. Niełatwo do niego przeniknąć. Na Wasze szczęście komuś się udało.