recenzje (strona 51 z 85)

Historia zatoczyła koło i Harmonix znów stworzyło grę muzyczną, w którą gramy na padzie. Ale jako, że czas odcisnął na firmie swoje piętno, to w roli głównej występuje nie muzyka, a... mikrotransakcje.

Większość gier jest prosta jak konstrukcja cepa. "Uratuj świat i poczuj się dobrze przez resztę wieczoru". "Choć na chwilę bądź kimś, kim nigdy nie będziesz". "Spędź miło czas ze znajomymi". Różnią się tylko teksturami. "Papo & Yo", choć podobne, jest inne, zmusza do zastanowienia się, "co autor miał na myśli?".

Znakomicie bawiłem się przy Retro/Grade. Przez godzinę.

Jeśli koniec świata jest dopiero początkiem, to co będzie później? Jedno jest pewne - w roli głównej wystąpi Śmierć.

Wah Sing Ku (Jet Li), czarny charakter z filmu „Zabójcza broń 4”, strofował swoich niekompetentnych podwładnych stwierdzeniem: „W Hongkongu byś już nie żył!”. Tę opinię o bezkompromisowym charakterze chińskiej mafii (triady) potwierdza tylko wizja kreślona przez dewelopera Sleeping Dogs. To okrutny i brutalny świat, którym rządzą ścisłe reguły i tradycja. Niełatwo do niego przeniknąć. Na Wasze szczęście komuś się udało.

Jeśli jesteście czytelnikami prozy fantasy, to pewnie znacie Terry'ego Pratchetta. Pewnie czytaliście też cykl o Świecie Dysku. I pewnie kojarzycie najprostszą, i dlatego zapewne najbardziej popularną, piosenkę krasnoludzką o złocie*. Cóż, gdyby Pratchett napisał najprostszą piosenkę orków, brzmiałaby mniej więcej ta: bam, snikt, splasz, trach, łup, auuu! I mogłaby spokojnie służyć za ścieżkę dźwiękową do Orcs Must Die 2.

Dziwny tytuł, niespecjalnie promowana gra - istnieją spore szanse, że nawet teraz nie macie pojęcia, czym jest Dust: an Elysian Tail. No to wam powiem - to najlepsza gra z Summer of Arcade. Śliczna, potrafiąca rozbawić, ale i zasmucić opowieść o wojowniku, którego mistrzostwo we władaniu mieczem zapewnia tony frajdy.

Choć to nie ja jestem największym fanem niecodziennych pomysłów w redakcji, to dałem się porwać "Sound Shapes". Połączenie platformówki i gry rytmicznej ze świetnym klimatem i wciągającą rozgrywką - to nie mogło się nie udać.

Poznajcie Hybrid - grę, w której nie można biegać, a podłoga, ściana czy sufit to równie dobre miejsce, by zasadzić się na wrogą drużynę.

Czasem pojawiają się na rynku takie gry, które w żaden sposób nie przypominają dzisiejszych produkcji. Nie podążają za modą, nie przelewają się w nich hektolitry krwi i flaków. Dawno nie graliście w coś takiego jak "Rhythm Thief & The Emperor's Treasure" - zgrabne połączenie przygotówki z grą rytmiczną, w starym, dobrym stylu.

Amatorska gra The Kite jest dowodem, że gry, jak chcą, mogą opowiadać o rzeczach smutnych i trudnych. Jest też znakomitym przykładem, że do historii jaką chce się opowiedzieć, należy dobrać odpowiednią mechanikę. Inaczej jest źle.

Pozwólcie mi podeliberować chwilę, odpłynąć na falach mej imaginacji. A gdyby tak w świecie gier możliwe były związki między tytułami, to co narodziłoby się z miłości Wipeouta i Flow? Osmos i Guitar Hero? Pewnie właśnie Dyad.

Są takie momenty, kiedy kupuję coś na AppStorze bezmyślnie. Działa wtedy rozbrajające połączenie - odświeżona wersja gry z mojej młodości plus promocja cenowa. Tak właśnie jest w przypadku przeznaczonego na iOS-a Spy vs Spy. Czy jednak warto dokonać zakupu?

„Deadlight” to gra o wędrówce. Tej dosłownej, po ulicach zrujnowanego Seattle, w poszukiwaniu żony i córki, ale też o podróży w głąb siebie, w ruinę swojego życia, w głęboko schowane wspomnienia rzeczy, których lepiej nie pamiętać. Ale czy jest to gra wyjątkowa? Cóż, mam dobrą i złą wiadomość.

Przyzwyczailiśmy się już chyba do tego, że gry powstające na bazie filmów, czy to głośnych animacji czy letnich hollywodzkich blockbusterów, nie grzeszą jakością i padają ofiarą odcinania kuponów od danej marki. Merida waleczna nie tylko nie zmienia złego wizerunku "kinówek", ale jeszcze bardziej go utrwala.

Strzelanie zza osłon i zabawa grawitacją? Brzmi jak świetna kombinacja. Jeśli dodacie do tego apokaliptyczną wizję zniszczonej metropolii, zaatakowanej przez nieznanego, uzbrojonego po zęby przeciwnika, otrzymacie ciekawy pomysł zwiastujący fajną produkcję. Niestety, „Inversion” z dobrą zabawą nie ma zbyt wiele wspólnego.

Seria Tony Hawk's Pro Skater zatoczyła koło. Pierwsze części były odpowiedzialne jeśli nie za stworzenie gatunku, to na pewno za rozpropagowanie go. Ostatnie odsłony były z kolei gwoździami wbijanymi do trumny wirtualnych sportów ekstremalnych. Jak w ten cykl wpisuje się „Tony Hawk's Pro Skater HD”?

Jedno popołudnie w biurze nie wystarczy, by skończyć ten tytuł. Zarezerwujcie dwa (na szczęście jest system zapisu stanu gry).

Euro 2012 dopiero co się skończyło, a już za chwilę wystartuje najważniejsza w tym roku impreza sportowa - Letnie Igrzyska Olimpijskie w Londynie. I choć igrzyska, zgodnie z tradycją, mają za zadanie propagować sport w najczystszej, najszlachetniejszej postaci, to tak jak za piłkarskimi mistrzostwami Europy, stoi za nimi potężna machina marketingowa. Okazję do zbicia na igrzyskach sporych pieniędzy, pragnie wykorzystać wiele firm, między innymi Sega, wydając poświęconą im grę, tak jak zrobiło to EA z dodatkiem do FIF-y. Elektronikom nie wyszło to najlepiej, a Sedze?

Twórcy gier regularnie zapraszają nas do zwiedzenia mniej lub bardziej przyjaznych lochów, czyniąc z takich wycieczek kanon współczesnych gier wideo. Raz w roli odkrywcy, innym razem ich gospodarza. Rzadko która stawia nas jednak przed tak banalnym zadaniem jak po prostu odnalezienie wyjścia. Na tym w wielkim skrócie polega bowiem Dungeon Twister. Niech prostota tych założeń Was nie zwiedzie. To gra o wiele bardziej skomplikowana, niż może się Wam wydawać.

Nawet TA JEDNA GRA może się kiedyś znudzić.

Cieszyłem się z możliwości zrecenzowania „Jagged Alliance: Back in Action”. Naprawdę, na samą myśl się cieszyłem. A dziś? Dziś chcę walnąć pięścią w stół i się rozpłakać.

Macie dość palenia gum na asfalcie? Jeremy McGrath zaprasza na bezdroża.

Spelunky, losowo generowane plansze pełne pułapek i śmiertelnych niebezpieczeństw. I czterech redaktorów, którzy postanowili zmierzyć się z tym szaleństwem.

Stupidella jest trochę jak Kopciuszek, ale trochę głupiutka.