recenzje (strona 55 z 85)

Sine Mora to klasyczny przykład na to, że fenomenalnie wyglądająca gra nie musi od razu być wielkim hitem.

Gdy autorzy Mashed i Micro Machines v4 biorą się za kolejne wyścigi małych autek, o efekt możemy być spokojni? Otóż nie. Bardzo, bardzo, baaardzo nie.

Ninja Gaiden to seria, od której niebotycznie wysoki poziom trudności odstrasza przypadkowych graczy. To również niesamowicie wymagające starcia, pokazujące, jak ciężkim kawałkiem chleba jest zawód wojownika ninja. Jak bardzo „Ninja Gaiden 3” różni się od swoich poprzedniczek?

Palec skleił się wam ze spustem kontrolera? Bardzo dobrze się składa.

Lubię rzeczy oryginalne. Inne niż wszystkie. Takie właśnie jest Waveform.

Z SSX jest jak z moim jeżdżeniem na desce. Po długiej przerwie, przez pierwsze kilka chwil, jestem jak z drewna. Jeździ mi się ciężko, a czasem bardzo boleśnie odczuwam wpływ ziemskiego przyciągania. Kiedy już się jednak oswoję ze śniegiem, przyjemność z mknięcia w dół stoku jest po prostu niewyobrażalna.

Shepard już wie, na co się porywa. Dlatego też ma świadomość, że w tym starciu jego drużyna wyrzutków i dziwadeł to za mało. Tym razem będzie potrzebował całej armii. Armii, w której skład wejdą wszyscy przedstawiciele ras na tyle inteligentnych, by utrzymać w dłoni kij lub kamień. Czy to oznacza, że komandor z żołnierza zmienił się w dyplomatę?

Piłka nożna to nie tylko wielkie stadiony i dwudziestu dwóch piłkarzy na zielonej murawie. To też osiedlowe boiska, sale w szkołach czy ściany z namalowanymi farbą bramkami. „FIFA Street” skupia się właśnie na tym mniej eksponowanym w mediach obliczu sportu. I robi to prawie tak, jak należy.

"Binary Domain" jest nauczką dla tych, którzy po zobaczeniu jednego zwiastuna wyrokują w komentarzach "GOTY" albo "crap", a jakość gry oceniają po liczbie filmów i bannerów na stronach. Zapowiedzi sugerowały, że Yakuza Studio tworzy taki sobie klon "Gears of War" z robotami. Tymczasem wyszedł im solidny i pod kilkoma względami oryginalny tytuł.

Kiedy czytam nazwę Ninja Gaiden, oczyma wyobraźni widzę gracza rzucającego padem o ścianę. W przypadku Ninja Gaiden Sigma Plus nie jest wcale łatwiej, choć na Waszym miejscu zastanowiłbym się kilka razy, czy rzucenie vity o ścianę to dobry pomysł.

Wydaje się, że zapowiedź Twisted Metal przypomniała deweloperom, że gry z gatunku combat racing, kiedyś święciły nieliche triumfy. Niestety Smash N Survive to sklecona naprędce potwarz dla fanów tego gatunku.

Siadając do Swinlder upewnijcie się, że macie wolne co najmniej 15 minut i nie dolegają Wam zawroty głowy. Bo wciągnie Was i zakręci waszym światem.

Dziwnie i coraz zdziwniej, czyli jak wydostać się ze złego snu.

Doskonale pamiętam Lumines, które było tytułem startowym podczas japońskiej premiery PlayStation Portable. Ostatecznie gra pojawiła się na kilku większych lub mniejszych platformach, hipnotyzując kolejnych graczy. Tym bardziej ucieszyłem się na wieść o wydaniu „Lumines Electronic Symphony” na PlayStation Vita.

Gościnne występy w bijatykach, czy nawet łączenie całych światów, samo w sobie nie jest niczym nowym, ale tak mocarnej pary jeszcze nie mieliśmy. Co wyszło z tej krzyżówki?

Minęło kilka miesięcy, a recenzowany jesienią ubiegłego roku „Rayman Origins” doczekał się przenośnej wersji na debiutującą na rynku konsolę PlayStation Vita. Nigdy nie lubiłem przenośnych wersji gier z konsol stacjonarnych. Tym razem jestem jednak bardzo pozytywnie zaskoczony, bo nowe przygody sympatycznego bohatera praktycznie niczym nie różnią się od swojej większej wersji.

Tym razem możecie poznać nie tylko naszą opinię o grze, ale zobaczyć ją także w akcji. Grą tą jest Call of Cthulhu: The Wasted Land, turowa strategia osadzona w czasach I wojny światowej.

W ciągu ostatnich miesięcy zrobiłem co najmniej kilka rzeczy, o które nikt by mnie nie podejrzewał. Rzeczy bardzo różne, mające jednak wspólny mianownik - Japonię. Zapragnąłem posmakować gier z Kraju Kwitnącej Wiśni i wbrew wszelkim znakom na niebie i ziemi ukończyłem najpierw czwartą Yakuzę, a chwilę później Dark Souls. Nie mogłem sobie odmówić także przyjemności zmierzenia się z rasowym jRPG. Czy miliony fanów wielbiących serię Final Fantasy mogą się mylić? A może król jest nagi?

Lata niepewności co do losów gry, zmiana dewelopera i rozpoczęcie prac od początku, a wreszcie zmiana formy wydania na cyfrową dystrybucję... Już sam fakt, że jutro I Am Alive wreszcie trafi do sprzedaży, można uznać za niespodziankę. Niestety, będzie to opowieść bez szczęśliwego zakończenia.

Na przenośnej konsolce Nintendo Tekken zyskał nowy wymiar. Niestety nie wszystko co się ślicznie świeci musi być złotem.

Na trzecią odsłonę „UFC Undisputed” Yuke's i THQ kazało nam czekać dwa lata. Czy przerwa zrobiła serii dobrze? Czy wirtualny pot i łzy wylane na matę oktagonu dadzą tyle samo frajdy, co wcześniej? Przygotujcie wirtualne ręczniki, maść na siniaki i środki przeciwbólowe, bo będzie bolało.

ModNation Racers miało już okazję gościć na dwóch platformach - stacjonarnie na PlayStation 3 i mobilnie na PlayStation Portable. To takie sympatyczne wyścigi przypominające swoim kreatywnym zamysłem LittleBigPlanet. Nowa konsola, sporo możliwości, niedopieszczona, niedopracowana gra. Tak, niestety „ModNation Racers: Road Trip” to najsłabsza odsłona serii.

Czy to dziwne - wzruszyć się przy grze? Journey (polski tytuł: Podróż), najnowszą produkcję twórców kultowego Flower, kończyłem ze ściśniętym gardłem. "Emocje" to słowo klucz do odczytania tego nietypowego, poruszającego tytułu.

Azjaci zrobili swoją wersję God of War. Niespecjalnie znali się przy tym na robieniu samych gier, ale mieli za to kilkadziesiąt absurdalnych i dziwnych pomysłów na fabułę. I wszystkie co do jednego wsadzili do swojej produkcji. Oto Asura's Wrath.

Na pewno pamiętacie, który premierowy tytuł na PlayStation Vita cieszył się w Japonii największą popularnością. Nie był to ani „Uncharted: Złota Otchłań”, ani „WipEout 2048”. Ku mojemu (i pewnie nie tylko mojemu) zdziwieniu, najchętniej kupowano „Everybody's Golf". Sprawdźmy dlaczego.