recenzje (strona 20 z 85)

Housemarque znowu to zrobiło.

Gone Home udowodniło, że symulator chodzenia bez nadprzyrodzonych wątków może być naprawdę przejmujący. Branża pozachwycała się narracyjnym kunsztem studia Fullbright i wróciła do grillowania nie najświeższych i nie najlepszych pomysłów stojących u podstaw gatunku.

Jestem trochę zaskoczony. Pozytywnie.

Byłem żołnierzem, byłem wariatem, byłem... Byłem?

Ale nie gry, tylko twój, pilocie.

Lato ze Switchem chyba należy uznać za otwarte.

Do rozpoczęcia tej recenzji potrzebna mi będzie pomoc wizualna. Oto ekran opcji Tokyo 42, ustawienia sterowania.

Drugie podejście ekipy z Three Fields Entertainment do dziedzictwa Burnouta kończy się niezbyt efektowną kraksą.

Turniej o tytuł Króla Żelaznej Pięści triumfalnie powrócił do domów graczy po niemal pięcioletniej przerwie pokazując, że cierpliwość popłaca.

Nie bójmy się międzygatunkowych porównań - oto rajdowe No Man's Sky. Tylko, wiecie, z trochę mniejszymi problemami.

Biedna Clementine. Znowu musi sama pchać scenariusz skazana na bezlitosną pętlę tych samych, ogranych wydarzeń.

Przy dużych strategiach w pewnym momencie trzeba powiedzieć sobie dość.

Impact Winter jest jak No Man’s Sky. Tylko takie, na które nikt nie czekał.

Mała gra potrafiła zrobić to, czego nie udało się tytułowi ze wsparciem konsolowego giganta – zainteresowała gracza.

Jedna z niewielu gier, gdzie to Superman będzie bity.

Myślmy strategicznie.

Jest bardzo cienka granica pomiędzy wdzięcznym "duchowym spadkobiercą" a zwykłą "kopią". Rime, choć prezentuje się naprawdę uroczo, niebezpiecznie zbliża się do tego drugiego.

Gdybym miał pojęcie kim jesteś, w życiu nie zgodziłbym się na granie w ciebie.

Nie próbujcie tego na sali od wuefu.

Inner Chains doskonale pokazuje, jak skomplikowanym dziełem jest gra wideo i w jak wielu miejscach coś może w nim pójść nie tak.

Czyli gdy nowy kontroler jest zachętą do kupna nowej gry.

Do trzech razy sztuka?

Przy Lords of the Fallen, niemieckie Deck 13 kopiowało Soulsy pod dyktando CI Games. W The Surge robi rzeczy po swojemu.

Rodzima bijatyka bez pasków życia. Nieduża, ale ciekawa.

Prey to kolejna po Doomie i The Last Guardian gra, która pokazuje, że często przeklinane w branży deweloperskie piekło może być prawdziwym zbawieniem dla graczy.