recenzja (strona 31 z 34)

Kiedy Sharp wprowadził do swoich telewizorów autorską technologię czterech kolorów (RGBY) o nazwie Quattron, byłem ciekaw, na ile zmieni to jakość obrazu telewizorów tej firmy w porównaniu do konkurencji. Teraz wreszcie miałem okazję samemu się o tym przekonać. Czy Quattron to tylko "pic na wodę", czy też technologia czterech kolorów faktycznie daje niepowtarzalną jakość obrazu? Oto pierwsze wrażenia z domowego testu.

Nie wiem jak Wy, ale ja lubię gry, których autorzy dokładnie zdają sobie sprawę ze swoich możliwości i nie rzucają się z motyką na słońce, tworząc w efekcie potworka, straszącego nas niespełnionymi ambicjami swoich twórców. War for Cybertron to przykład gry skromnej, opartej na kilku niespecjalnie rewolucyjnych podstawach i skierowanej do wybranej grupy ludzi.

Asus wprowadził już trzecią odsłonę laptopów z serii N. Zgodnie z założeniem, są to komputery o podniesionej, względem innych modeli, wydajności i bardziej wyrafinowanym wyglądzie. Przy czym sam 15,6 calowy model N53JN, który testowaliśmy, jest o tyle szczególny, że zastąpił inny z tej samej serii. Mianowicie 16 calowy N63JN.

Siedzisz sobie wygodnie za kierownicą Chevroletta Camaro, dookoła 19 innych kierowców rozpędza swoje maszyny by za chwilę przejechać linię lotnego startu i rozpocząć walkę o pierwsze miejsce. Formuła? Full contact z dodatkami.

Dodatki atakują ostatnio z każdej strony i choć większość z nas narzeka na stosunek jakości do ceny, to wydawcy i tak zbijają na nich kokosy. Przy Hustle Kings Sony poszło inną drogą, a deweloper - VooFoo Studios swoimi poczynaniami zyskał sobie moje bezgraniczne uwielbienie.

Ponowna wizyta na E.D.N. III początkowo budzi mocne uczucie deja vu. Powierzchnię planety aż po horyzont pokrywa gruba warstwa śniegu, wskakujemy do mecha (Vital Suit) i walczymy z Akridami. Czy to na pewno druga część?

No i wrócił. O kilka lat starszy, znacznie bardziej wkurzony i zdecydowanie mniej skryty. I choć niektórzy mówią o nim Rambo, to jednak zdecydowanie bliżej mu do Jasona, niż Johna. 

No i wrócił. O kilka lat starszy, znacznie bardziej wkurzony i zdecydowanie mniej skryty. I choć niektórzy mówią o nim Rambo, to jednak zdecydowanie bliżej mu do Jasona, niż Johna. ?

Dawno już nie miałem okazji położyć łapek na grze, w której mógłbym wcielić się w samuraja i ostrzem swojej katany zapisać się na kartach historii. Poprzednie części Way of The Samurai były specyficzne i rynku nie zawojowały. Teraz seria trafiła w końcu na konsole obecnej generacji, ale niekoniecznie wyszło jej to na zdrowie.

Inaugurujemy dział recenzji gier na iPhone'a. Ponieważ gry na tę platformę są małe, to i recenzje będą zwięzłe.

Yakuza 3 to gra wymykająca się jednoznacznej ocenie. Mógłbym długo wyliczać rzeczy, które mnie wkurzały, były niedopracowane czy po prostu źle przemyślane. Jednocześnie mógłbym równie namiętnie pisać o tym, co mi się w niej podobało i dlaczego uważam, że jest to produkcja warta uwagi.

Metro 2033 po raz pierwszy pojawiło się u nas w kwietniu 2008 roku. Jeszcze z podtytułem The Last Refuge oraz tylko PS3, jako platformą docelową. Szukanie wydawcy trwało długo ale pod koniec zeszłego roku THQ zdecydowało się podjąć rękawice. Plusy gry były oczywiste - nuklearna apokalipsa, duszna atmosfera moskiewskiego metra, elementy RPG, survival horroru. No i Dmitrij Głuchowski, który nie zamierzał przerobić swojej książki na byle jaką grę. Czy Ukraińcy z 4a sprostali zadaniu?

Po średnim Confrontation na PlayStation 3 Sony próbuje ratować dobre imię serii SOCOM wypuszczając U.S. Navy SEALs: Fireteam Bravo 3 na PlayStation Portable. Czy im się udało?

Gdy po katastrofie lotniczej Jack płynął do samotnej wieży na środku Oceanu Atlantyckiego wielu graczy czuło gdzieś pod skórą, że czeka ich niesamowita przygoda w przedziwnym, strasznym, ale i intrygującym miejscu. Po końcowych napisach, powrót do Rapture wcale nie wydawał się taki oczywisty. A jednak! W drugiej części nie wcielimy się w "obcego", tym razem gracz będzie mógł obejrzeć Rapture z perspektywy jednego z pierwszy modeli Opiekunów (nazwanych później Big Daddy). Czy to wystarczy, by to miejsce jeszcze raz rzuciło na nas swój urok?

Pecetowe Aliens vs Predator z 1999 zapisało się w historii na kilka sposobów. Jedni szaleli w trybie dla wielu graczy, inni truchleli ze strachu podczas grania w kampanię Marine. Najnowsza produkcja Rebellion oferuje sentymentalną podróż w przeszłość, ale zdaje się, że niewiele więcej.

Dante's Inferno miało na pewno jedną z najbardziej zauważalnych i kontrowersyjnych kampanii reklamowych przełomu 2009 i 2010 roku. "Spontaniczne" protesty, podsyłanie redakcjom pieniędzy, piekielne kołysanki - wszystko to bardziej pasowałoby do autentycznej adaptacji poematu Dantego Alighieri, niż jedynie inspirowanej nim rzeźni, jaką jest gra studia Visceral. Lekki przerost formy nad treścią to właśnie uczucie, które będzie wam towarzyszyć przez większość wędrówki po dziewięciu kręgach piekła.

Początek bieżącego roku to raj dla fanów slasherów. Bayonetta, God of War 3, Dante's Inferno. Te gry były i są na ustach wszystkich. Ja po cichu kibicowałem jednak mało znanej ekipie studia Vigil, która przygotowała Darksiders. Na filmikach i obrazkach gra wyglądała trochę pokracznie i do końca nie przekonywała. Jak prezentuje się w bezpośrednim kontakcie? Zapraszam do recenzji.

Musicie pamiętać, że Tekken 6 wydany na PSP jest w zasadzie portem z dużych konsol, więc w tym tekście przede wszystkim będziemy chcieli sobie odpowiedzieć na pytania czy warto sięgnąć po wersję przenośną, jeśli tylko do takiej mamy dostęp oraz czy Tekken 6 sprawdzi się w podróży jako dodatkowy trening przed prawdziwymi walkami na konsolach stacjonarnych. Wszystkich pozostałych graczy, którzy mają PS3/360 i rozważają zakup Tekkena 6 odsyłam do recenzji "dużej" wersji, bo to nią powinni się zainteresować.

GRA Na pewno nie tylko ja czekam na pełnoprawną kontynuację przygód Jaka i Daxtera. Jeśli liczycie, że Zaginiona Granica spełni te nadzieje, to już na samym początku muszę was rozczarować. Po pierwsze, deweloperem nie są ojcowie serii - studio Naughty Dog. Do pracy znów zaprzęgnięto High Impact Games - ludzi, którzy mają na koncie spin-offy przygód innego bohaterskiego duo, czyli Ratcheta i Clanka. Po drugie, Zaginiona Granica ukazała się jedynie na PS2 oraz PSP (tę wersję recenzuję). Wygląda więc na to, że Sony chciało sięgnąć do portfeli graczy za pomocą znanego i lubianego tytułu, ale jednocześnie zrobić to możliwie małym nakładem sił. Ciekawi was, co z tego wyszło? ROZGRYWKA Fabuła jest mocno standardowa i przewidywalna. Jak, Daxter i Keira szukając źródła Eko docierają na skraj świata, gdzie padają ofiarami podniebnych piratów i poznają władcę potężnego miasta - Aeropy. To właśnie te frakcje będą przewijały się w trakcie przygody. Historia nie powala, bo choć pojawi się kilka ciekawszych momentów i zwrotów akcji, to należą one do tych mało zaskakujących i trudno tu mówić o jakimś motywowaniu gracza do pozostania przy konsoli. Oczywiście nie mogło zabraknąć również grzebania w przeszłości Jaka, który bardzo chciałby wymierzyć sprawiedliwość ludziom, odpowiedzialnym za jego obecny stan. W Zaginionej Granicy będzie miał okazję ich poznać. Jeśli chodzi o rozgrywkę, to żadnej rewolucji nie ma co szukać. Gra kontynuuje styl poprzedniczek i ani myśli wrócić do korzeni, czyli prawie czystej krwi platformówki. Stosunek elementów platformowych do strzelanin jest mniej więcej równy, więc każdy znajdzie tu coś dla siebie. Nawet ci, którzy chcieliby zobaczyć w akcji zmutowanego Daxtera (choć jego plansze nie powalają skomplikowaniem...).

Wiadomości, że dostanę do recenzji Band Hero towarzyszył ograniczony entuzjazm, a pojawiające się na początku przygody uczucie deja vu nie dawało mi spokoju. Po kilku godzinach spędzonych z grą Activision wpadłem na pewien pomysł - zapoznam się z recenzją Guitar Hero 5 autorstwa naszego Macia. I do teraz żałuję, że to zrobiłem - w zasadzie niewiele można do niej dodać. Dostaliśmy kalkę. Jak to jednak w przypadku ksera bywa, nie wszystko się dobrze odbiło.

GRA Valve postanowiło kuć żelazo, póki gorące i bardzo szybko zapowiedziało wydanie w bieżącym roku Left 4 Dead 2. Według wielu graczy zdecydowanie za szybko, bo firma miała tym samym złamać przyrzeczenie o długim wspieraniu "jedynki". Bojkot nie powiódł się, bo ilość przedpremierowych zamówień na sequel czterokrotnie przebiła wcześniejsze wartości. Dla laika może to być niezrozumiałe, bo rzut oka na kilka filmików pokazuje w zasadzie to samo, co mieliśmy w pierwszej części gry. Jednak, jak to zwykle bywa - diabeł tkwi tu w szczegółach. ROZGRYWKA Left 4 Dead pokazało, jak prostymi środkami można osiągnąć absolutne szczyty frajdy, płynącej z kooperacji w grze FPS. Hordy zombiaków pojawiające się zewsząd, kilka specjalnych typów, których pojawienie się błyskawicznie podnosiło ciśnienie (ech, ileż razy ostatnim słowem mocno nadszarpniętej ekipy był smutny okrzyk "Tank!"), prosty system no i niezapomniane finały. To sprawiało, że wprost nie mogłem się doczekać wieczornej masakry zarażonych. Co oferuje część druga? Wbrew zdrowemu rozsądkowi i obiegowym informacjom prawie rewolucję. Oczywiście, Valve wykorzystało ten sam silnik graficzny oraz olbrzymią większość pomysłów, które sprawdziły się przy okazji pierwszej gry, ale sama rozgrywka przebiega tu zupełnie inaczej. Przede wszystkim, nie działają już dwie, podstawowe strategie z "jedynki" i przeskoczenie tej zmiany jest naprawdę sporym wyzwaniem, dla graczy, którzy instynktownie powtarzają ograne zachowania.

To ciekawy zbieg okoliczności, że rok, któremu spokojnie możemy przylepić łatkę "roku sandboksów" kończy się właśnie premierą gry z tego gatunku. Wraz z ukończeniem prac nad The Saboteur "skończyło się" również studio Pandemic. Gwóźdź do trumny, czy łabędzi śpiew? O tym w dalszej części recenzji. Na razie podsumujmy kilka faktów. Tytułowym sabotażystą jest Sean Devlin. Stereotypowy Irlandczyk z krwi i kości - zielonooki, skory do bitki, niestroniący od mocnych trunków i łatwych kobiet. Z całego serca nienawidzi nazistów (i ma ku temu naprawdę dobre powody), ale za Francuzami i Brytyjczykami również nie przepada. Druga Wojna Światowa (pomińmy proszę milczeniem, że według gry wybucha ona w 1940 roku...) zastaje Seana we Francji, konkretnie w Paryżu. A jeszcze konkretniej w burdelu,w którym Irlandczyk topi smutki w kolejnych kieliszkach. Niezłe miejsce na początek francuskiego ruchu oporu, prawda?

Q Games, jak żaden inny deweloper, czuje się świetnie na PlayStation Network, a ich kolejne produkcje z serii PixelJunk stają się przebojami wśród posiadaczy PS3. Można powiedzieć, że udała im się sztuka niebywała - na kolejne ich gry czekają rzesze fanów, pomimo tego, że każda z nich jest całkowicie różna od poprzedników. Sam zaliczam się do tego grona, które z utęsknieniem czekało na PixelJunk Shooter. Na szczęście to wszystko mamy już za sobą i możemy się w spokoju delektować następnym dziełem Q Games.

GRA Pomysł na Gravity Crash opiera się na prostym pomyśle, który wpisuje się doskonale w ostatnie trendy. Zróbmy grę, w którą gra się tak jak kiedyś, ale w odjechanej, współczesnej oprawie, wykorzystując moc obecnej generacji konsol. Były już udane wznowienia hitów, jak Space Invaders Extreme czy też nowe marki - Geometry Wars. Gra studia Just Add Water (fajna nazwa) stara się, jak ten drugi tytuł, być czymś nowym, a jednocześnie starym. Zbyt starym.

Gra Po spędzeniu łącznie kilkunastu godzin z grą Avatar wiem jedno - na księżyc Pandora wracać już nie zamierzam. Łudziłem się, że moje pierwsze wrażenia z gry ulegną zmianie wraz z poznawaniem jej świata i fabuły, ale nic tego. Po słabym początku w Avatarze jest tylko coraz gorzej. Jeśli jeszcze tego nie wiecie to w Avatarze przybywamy na wspomniany księżyc, gdzie toczy się wojna między ludźmi a tubylcami - Na'vi, wielkimi niebieskimi humanoidalnymi stworami, najwyraźniej fanami ekologii. Zasadniczo gra przedstawia wydarzenia poprzedzające te, które już niebawem zobaczycie w kinach. Pandorę pokrywa gęsta dżungla, i to właśnie w niej spędzimy większość naszego czasu. Jako żołnierz Resources Development Administration (RDA) o wyjątkowej kombinacji genów, otrzymamy możliwość wejścia w ciało Avatara - istoty stworzonej przez ludzi, wyglądającej jak Na'vi, ale sterowanej przez nasz umysł. Ta niezwykła broń ma oczywiście pomóc w walce z Na'vi; bardzo szybko okaże się jednak, że będzie miała ona decydujący wpływ na losy naszego bohatera.