recenzja (strona 32 z 34)

Gra Rok 2009 to naprawdę dobry okres dla wszystkich fanów bijatyk. Mieliśmy kilka dużych powracających serii, ale również zupełne nowości i to w dodatku 2D takie jak BlazBlue: Calamity Trigger. Sam natomiast najbardziej czekałem na kolejny Turniej Żelaznej Pięści, czyli serię, która jest dla mnie wyznacznikiem standardów jeśli chodzi o bijatyki. Na Tekken 6 czekaliśmy 4 lata (pomijam DR na PSNie), ale zmiany od wydania na PS2 miały być naprawdę spore. Nowe tryby, w pełni działająca rozgrywka sieciowa, kilka nowych postaci i świetna grafika - tyle by mi wystarczyło. W tej recenzji odpowiemy sobie na pytanie czy Namco Bandai dobrze spożytkowało ten czas i stworzyło hit tego poziomu, co poprzednie części serii. Rozgrywka Tekken 6 nie zrewolucjonizował rozgrywki w żaden sposób i to wciąż bijatyka, w której dwóch kolesi okłada się rękami i nogami. Największą nowością, a zarazem porażką jest tutaj tryb scenariusza, w którym z walk na arenach Namco postanowiło zrobić chodzoną bijatykę z pseudofabułą. Nad tym trybem dość długo znęcałem się w pierwszych wrażeniach, więc teraz obiecuję skrócić opis do minimum. Słaba grafika, niedziałająca kamera, trudności w sterowaniu i kiepskie sceny przerywnikowe - tak można streścić tryb scenariusza. Nie byłoby w tym nic złego, bo przecież wszyscy wiemy, że nie o to chodzi w Tekkenie, gdyby Namco tak silnie nie promowało tego trybu. Większość osiągnięć/trofeów dotyczy właśnie niego. Dodatkowo kasę potrzebną na zmianę wyglądu postaci również najszybciej zdobędziemy w scenariuszu, gdzie za jedną planszę dostajemy koło 100-150 tysięcy, a za jedną walkę na arenie raptem 5. Najbardziej żenujące natomiast było zablokowanie filmików końcowych postaci (kto grał w któregoś Tekkena ten wie, że wyglądają super) w trybie Arcade, obejrzymy je jedynie walcząc na arenie w trybie scenariusza.

GRA Sackboy jaki jest, każdy widzi. To zwykła uśmiechnięta szmacianka, która niewiele może w wielkim świecie. Z drugiej strony dzięki pomysłowi Media Molecule i wsparciu Sony ze szmaciaka udało się zrobić prawdziwą gwiazdę PS3. Wiedzą o tym praktycznie wszyscy, którzy w momencie premiery LittleBigPlanet na PS3 czytali Polygamię. Błagalne prośby, a nawet groźby nie pomagały wobec uroku sackboya, którego niektórzy spodziewali się już nawet znaleźć w lodówce. Szmacianka jednak miała inne plany niż atak na sprzęt AGD - postanowiła wyruszyć na wędrówkę po świecie, ale tym razem na PSP. Z pozoru jest to zwykła platformówka 2.5D, w której po prostu biegamy, skaczemy, rozwiązujemy zagadki oparte na fizyce i pokonujemy przeciwników. Wszystko to ujęte w bardzo przyjaznej i ładnej grafice z dwiema warstwami głębi, pomiędzy którymi się przemieszczamy. W sumie jak na tę generację to i tak bardzo dużo, w końcu platformówki to obecnie rzadkość, a dobrych gier w tym gatunku, to już w ogóle ze świecą szukać.

GRA Podobnie jak wielu graczy, nie byłem do końca zachwycony pierwszą częścią Assassin's Creed. Nie podobały mi się schematyczne, bezsensowne śledztwa, nie podobały mi się martwe, choć przecież zaludnione dziesiątkami tysięcy mieszkańców, miasta, nie podobało mi się, że autorzy kazali graczom powtarzać dziewięć razy tę samą misję, nie podobały mi się dialogi i sposób prowadzenia akcji w czasach "altairowych", a pięciominutowe, nudne jak flaki z olejem pogadanki z konającymi ofiarami doprowadzały mnie do białej gorączki. Po (dwukrotnym) skończeniu całości nadal nie mogę się pozbyć wrażenia, że AC był tak naprawdę straconą szansą. Na szczęście, świetna sprzedaż dała autorom okazję do poprawienia błędów. I poprawili. Poprawili tak, że czasem zastanawiam się, czy Ubisoft Montreal nie zamontował podsłuchu w mojej głowie. Bo niemal wszystko co złego myślałem sobie o części pierwszej, w drugiej zostało zrobione tak, jak można sobie tego zażyczyć. Assassin's Creed II zaczyna się dokładnie w tym momencie, w którym skończyła się 'jedynka'. Desmond Miles stoi zamknięty w laboratorium Abstrego, gdy nagle... Nagle wydarza się coś, przez co Desmond staje się jednym z pierwszych oblatywaczy Animusa 2.0 i wciela się w kolejnego swojego przodka, którym jest oczywiście Ezio Auditore di Firenze. Tym razem Desmond nie szuka jakiegoś bliżej nieokreślonego przedmiotu tworzącego iluzje (choć będzie się on przewijał w tle). Zadanie bohatera jest proste - żyjąc życiem Ezio ma nauczyć się bycia asasynem. Połączenie światów podobało mi się już w pierwszej części, bo uważam, że to bardzo elegancki sposób na pozbycie się kołka niewiary. Tu dzięki kilku zmyślnym trikom rozciągnięto je jeszcze dalej i to nawet mimo tego, że większość czasu spędzimy w skórze przodka, z rzadka wracając do współczesności (czy właściwie bliskiej przyszłości, bo akcja Assassin's Creed toczy się w roku 2012).

LocoRoco: Midnight Carnival pojawiło się na tegorocznym Gamescomie kompletnie znikąd i w zasadzie nie zrobiło wielkiego wrażenia. W końcu jak miało to zrobić, skoro Sony na swojej konferencji pokazało jedynie logo gry. Na szczęście niedługo później ukazał się pierwszy trailer i wyjaśniło się, że nie możemy mówić o pełnoprawnej kontynuacji, a jedynie mniejszej grze przygotowanej na potrzeby cyfrowej dystrybucji.

Gra Porównanie Bayonetty do serii Devil May Cry jest nieuniknione. Nie tylko obie gry reprezentują jednakowy gatunek gier akcji, ale łączy je coś jeszcze - ten sam twórca - Hideki Kamiya. Tytułowa Bayonetta jest wiedźmą... i to, należy dodać, cholernie seksowną wiedźmą. Świetna sylwetka, w tym nienaturalnie długie i zgrabne nogi, wielki (równie nienaturalny) biust, czy wreszcie czarny obcisły kombinezon (o którym jeszcze za chwilę) sprawiają, że obok tej bohaterki większość reprezentantów płci brzydkiej obojętnie nie przejdzie. Dodajmy do tego, że Bayonetta jest mocno wyzwoloną i wyuzdaną kobietą, która ani nie boi się przekląć, ani mówić otwarcie o sprawach damsko-męskich.Akcja Bayonetty rozgrywa się w fikcyjnym europejskim mieście Vigrid, w czasach - powiedzmy - współczesnych. Ponieważ jednak świat gry podzielony jest na kilka wymiarów, bardzo szybko okazuje się, że miejsca które odwiedzamy w żaden sposób nie przypominają naszego kontynentu. Do tego wszystkiego mamy jeszcze anioły, demony i klany wiedźm. Co ciekawe, w uniwersum Bayonetty siły światłości są tymi złymi, piekło jest naszym sprzymierzeńcem.

Od redakcji: Autor tekstu jest wieloletnim współpracownikiem Gazety Wyborczej i serwisu Sport.pl, pisze także bloga koszykarskiego D-Fence. Dlatego zrobiliśmy wyjątek i zrezygnowaliśmy w poniższej recenzji z podziału na zagadnienia. Dwa dni grania w nową wersję koszykówki od 2K Sports przynosiły frustrację, dawały odczuć, że gra jest niedokończona, że brakuje jej wiele do tego, aby stać się ”tą jedyną” w bieżącym roku. Frustracja wylana na papier (ten elektroniczny) przyniosła spokój i chęć sprawdzenia tego czy mam rację. Kolejne dni testowania produktu od 2K przebiegały już inaczej. Pierwsze wnioski nasuwające się po rozpoczęciu prawdziwej przygody w świecie NBA 2K10 pozwalają z łatwością zapomnieć o niedoróbkach technicznych i wpadkach z przeskakującą momentami grafiką. Pierwsza myśl jaka napływała do głowy po kolejnym tygodniu to uzależnienie. Musiałem wielokrotnie wcisnąć delete na klawiaturze, bo pomyje, które wylałem na grę były nieaktualne.

Gra Co się stanie jeżeli stylistykę filmów Quentina Tarantino, a zwłaszcza Kill Billa, spróbujemy przenieść do świata gier? Powstanie WET. Najeżona intensywną akcją gra, o pięknej zabójczyni, która się kulom nie kłania. To stwierdzenie, choć doskonale oddaje charakter gry, nie mówi jednak nic o jej mechanice. Muszę zatem dodać, że twórcy postanowili zaserwować nam miks strzelanki, slashera i elementów platformowych, czyli typową grę akcji z widokiem zza pleców naszej bohaterki. Ogromny nacisk położono też na efekt bullet-time, czyli znane choćby z Matrixa zwolnienie czasu, w którym możemy dokonywać różnych karkołomnych wyczynów. A w zasadzie musimy, bo inaczej Rubi (bohaterka gry) nie przeżyje w starciu z hordami przeciwników. Gracz WET powinni zainteresować się przede wszystkim fani wspomnianego reżysera, którzy poczują się w wykreowanym świecie jak w domu. Na wrażenie obcowania z jednym z dzieł Tarantino wpływ mają grafika, muzyka a także postacie i niespodziewane przerywniki filmowe rodem z Grindhouse. Niestety zabrakło trochę autoironii jaką miał Kill Bill. Nad przygodami Rubi pochylić się mogą również fani Stranglehold, którzy polubili strzelanie przy zwolnionym upływie czasu, bo tutaj to praktycznie jedyna skuteczna metoda walki. Również wielbiciele slasherów i szybkich strzelanin (bo chwilami miałem wrażenie, że WET to właśnie taki slasher, tyle, że z bronią palną) mogą spróbować.

GRA Mógłbym po prostu napisać, że Forza Motorsport 3 to gra wyścigowa, chociaż nie... nie mógłbym. Nie mógłbym, bo nie byłbym wtedy w stanie spać w nocy i ciągle myślałbym o tym, jak bardzo krzywdzące było to zdanie. Forza Motorsport 3 to życie. To życie każdego fana motoryzacji, który marzy o tym, by przejechać się Ferrari, Lamborghini czy Porsche, ale to powiedzieć to wciąż za mało. Wiem, że będą ludzie, którzy może nie przejdą całej kariery, ale spędzą długie godziny na tworzeniu wspaniałych grafik trafiających potem na nasze auta. Wiem też, że znajdą się tacy, którzy poświęcą się tuningowi i długie godziny będą bawić się odpowiednimi suwakami tylko po to, by po licznych jazdach próbnych udowodnić światu, że to właśnie ich ustawienie auta jest optymalne. No i są jeszcze Ci, którzy najwięcej czasu spędzą w trybie sieciowym pojedynkując się o tytuł najlepszego kierowcy. Forza Motorsport 3 to życie, życie społeczności, która się wokół tej gry wytworzy. Społeczności, która przestanie grać w ten tytuł dopiero wraz z ukazaniem się Forza Motorsport 4.

Gra Marvel Ultimate Alliance 2 to kolejna gra, w której wcielamy się w znanych superbohaterów próbujemy ocalić świat. Od początku do końca nie próbuje być niczym więcej niż jest, czyli produkcją skierowaną głównie do czytelników komiksów Marvela i osób, które ekscytują się kolejnymi przygodami Wolverina, Deadpoola, Gambita i ponad 20 innych bohaterów, których znajdziemy w grze. Jeśli zawsze marzyliście, by pokierować całą armią ludzi o specjalnych mocach, to może być to produkt dla Was. Jeśli nie, to dzięki Marvel Ultimate Alliance 2 możecie dowiedzieć się całkiem sporo o superbohaterach i ich historii. Rozgrywka Marvel Ultimate Alliance dumnie nazywano grą z gatunku Action RPG. Część druga jest typową siekanką, w której elementów związanych z rozwojem postaci mogłoby w praktyce nie być. W zasadzie cała gra jest tak skonstruowana, że gracze, którzy nastawiają się na akcję nawet nie poczują, że muszą zagłębiać się w system. Rozwijanie mocy i powiększanie statystyk możemy ustawić na automatyczne, a dialogi są tak żenujące, że nie mają kompletnie żadnego znaczenia. Niby mamy wybór pomiędzy 3 odpowiedziami (styl agresywny, dyplomatyczny i defensywny), ale dla gry nie ma to kompletnie żadnego znaczenia i odpowiedź i tak usłyszymy taką samą.

Gra Motorstorm to seria dobrze znana wszystkim posiadaczom PS3. Dzieło Evolution Studios było jednym z najważniejszych tytułów startowych konsoli Sony i jednocześnie świetnie się sprzedającą nową marką. Najważniejsze, co wprowadził to różnorodność tras, które były tak stworzone, by gracz musiał dobierać specjalny tor dla danego typu pojazdu. To pokazało, że da się zrobić w tej kwestii coś nowego, a dorzucając do tego ładnie gniotące się pojazdy, walkę bark w bark i dużo błota otrzymaliśmy pierwszy prawdziwy hit. Pacific Rift może nie był już rewolucją, ale ewolucją w kierunku zmiany otoczenia dającą większą różnorodność tras. Teraz seria trafiła na PSP i Motorstorm: Arctic Edge skupia się, jak sama nazwa wskazuje, na śnieżnych rejonach. Czy dużo śniegu to wystarczający powód, by sięgnąć po kolejną grę z serii? Gracz Cóż, tutaj nie będzie zaskoczeń - ci, którym podobał się Motorstorm na PS3 i mają PSP powinni śmiało sięgać po Arctic Edge. Natomiast nie jest to gra, którą powinni zainteresować się wszyscy. Jeśli jednak lubicie wyścigi i to takie bez trzymanki, to najnowszy Motorstorm również powinien przypaść Wam do gustu. Szczególnie, że gra obfituje w atrakcje, więc raczej każdy znajdzie coś dla siebie.

Gra Need for Speed to seria stara i zasłużona dla rynku gier wideo, ostatnio jednak dopadł ją poważny kryzys. Deweloperzy kolejnych odsłon wpędzili markę NFS w niemałe tarapaty, powodując, że ta zaczęła się kojarzyć już niemal wyłącznie z "ziomalskimi" klimatami i światem ulicznych wyścigów, za czym, delikatnie mówiąc, nie przepadam. Na szczęście po fali zasłużonej krytyki Electronic Arts postanowiło przywrócić serii dobre imię, a zarazem zupełnie zerwać z jej korzeniami. Koniec z ulicznymi wyścigami. W Shifcie zawitamy na prawdziwe (plus kilka wymyślonych) tory w specjalnie przygotowanych do tego maszynach. Już na wstępie trzeba jednak zaznaczyć, że pomimo całej tej profesjonalnej atmosfery, lansowania widoku z kokpitu oraz rozwiązań rodem z Forza Motorsport (linia przejazdu) czy Gran Turismo (tuning) gra ta wcale nie jest symulatorem. To raczej coś pomiędzy arcade a symulacją, bo choć model jazdy jest wybitnie zręcznościowy i niewiele ma wspólnego z rzeczywistością, to prowadzenie samochodu wymaga od gracza skupienia i umiejętności.

Gra Halo 3: ODST zaczynało po prostu jako mały projekt po Halo 3, a przed Halo: Reach, potem jednak z powodu jego wielkości zdecydowano się zrobić z niego osobną grę. Na dwóch płytkach dostajemy kampanię dla pojedynczego gracza (możemy ją też rozegrać we dwójkę w trybie kooperacji), tryb Firefight dla 4 graczy, będący w zasadzie Gearsową hordą i całą masę map do multiplayera w Halo 3. Akcja rozgrywa się na Ziemi w mieście New Mombasa w trakcie wydarzeń z Halo 2. Oddział ODST zostaje zrzucony do walki z Przymierzem (Covenant). Obecność członka wywiadu wskazuje, że może to nie być ich jedyna misja do wykonania. W trakcie desantu naszą kapsułę trafia pocisk obcych, nasz bohater traci przytomność na parę godzin i budzi się w mieście w nocy. Zaczyna poszukiwać swojego oddziału. Naszym pomocnikiem w trakcie gry staje się Superintendent, czyli SI zarządzające miastem. Pokazuje nam miejsca na mapie, w których znajdziemy wskazówki, mówiące nam, co w zasadzie się wydarzyło, jak również w trakcie gry kieruje nas w pożądanym kierunku.

GraTo jest po prostu Gran Turismo na PSP. To samo Gran Turismo, które nazywało się kiedyś GT4 Mobile i zostało ujawnione na konferencji Sony podczas E3 w 2004 roku. Minęło ponad 5 lat od kiedy usłyszeliśmy pierwszy raz o tej przenośnej wersji symulatora Polyphony Digital i większość stawiała go na równi z DNF. Na szczęście taki los nie spotkał Gran Turismo, które w końcu, po licznych plotkach i spekulacjach zostało po raz pierwszy pokazane w grywalnej formie na tegorocznym E3. Teraz, gdy gra wyszła z ukrycia pozostaje tylko jedno pytanie: czy Ci, co zwątpili i sprzedali już swoje PSP mają, czego żałować?

GRA IL-2 Sturmovik: Birds of Prey to kolejna próba zachęcenia konsolowych graczy do podniebnych pojedynków. Jednak tym razem zamiast cudów nowoczesnej technologii w nasze ręce oddano ponad 40 samolotów, biorących udział w Drugiej Wojnie Światowej. W trakcie gry odwiedzimy sześć teatrów wojennych - od bitwy o Anglię, przez ofensywę w Ardenach aż po zdobycie Berlina. Jak łatwo się domyślić historyczne wydarzenia będziemy oglądali z perspektywy pilotów różnych armii. Zapiski z ich pamiętników będą natomiast pełnić rolę tła fabularnego. Na pewno jest to ciekawsze, bardziej osobiste podejście do sprawy, niż cytowanie grubych tomisk książek historycznych. GRACZ Deweloperzy gry, są świadomi, że wydawanie prawdziwego symulatora lotu na konsole byłoby ryzykownym krokiem, dlatego umieścili w Birds of Prey trzy poziomy trudności, od których wyboru zależy w grze bardzo dużo. Pisałem o nich już w pierwszych wrażeniach, do których odsyłam po szczegóły. W skrócie - trudno pisać tu o grupie docelowej dla Sturmovika. Jeśli lubicie latać, to na pewno wpasujecie się w któreś ustawienie. Nie ważne, czy chcecie bez trudu zestrzeliwać setki wrogich maszyn, czy kręci Was raczej mozolna walka z maszyną, by wyjść przeciwnikowi na szóstą i wypracować kilka sekund na puszczenie mu zabójczej serii.

Gra Chyba każdy w swoim życiu miał chociaż raz do czynienia z grą karaoke, więc wyjaśnianie, że chodzi o dobrą zabawę przy śpiewaniu znanych hitów wydaje mi się bezcelowe. SingStar jako seria miał już około miliona części... No dobra - przesadziłem, ale naprawdę wyszło ich całkiem sporo i co roku nie obędzie bez kilku specjalnych wydań poświęconych konkretnego rodzajowi muzyki czy też zespołowi. Polacy długo czekali na pierwszego SingStara na PS3 z polskimi piosenkami, ale w końcu się udało i tym razem mamy cały krążek zapchany naszymi, rodzimymi utworami. Żadnych kompromisów, czyli 25 utworów na PS2 i 30 na PS3. Ta recenzja ma za zadanie skupić się na doborze utworów i ocenie, czy SingStar: Polskie Hity faktycznie nadaje się na imprezę, gdy wpadną znajomi, czy może nadal będziemy musieli siedzieć przy SingStar: Lata 80-te. Gracz Tutaj nie mam wątpliwości - to może być naprawdę każdy, kto nie boi się chwycić za mikrofon i choćby zanucić. Najważniejsze, że na płycie znalazły się same polskie kawałki, co oznacza, że w końcu nie trzeba będzie wcielać się w jakieś angielskie gwiazdy, tylko będziemy mogli wcielić się w nasze, rodzime ikony muzyki rozrywkowej. Dzięki temu nie powinniście mieć problemów z zachęceniem do gry osób, które są bardziej wstydliwe. W końcu każdemu z nas zdarza się słuchać radia. W dodatku nie wierzę, żeby znalazł się Polak, który nie wie, co to za zespół Feel.

GRA Wydaję mi się, że wielu z Was może myśleć, że Batman: Arkham Asylum to przede wszystkim chodzona nawalanka. Większość materiałów, promujących tę grę a także wypuszczona jakiś czas temu wersja demonstracyjna skupiały się głównie na naparzaniu atakujących z każdej strony popleczników Jokera. Fakt, walka jest ważnym elementem przygody stworzonej przez studio Rocksteady, ale prawie łeb w łeb idą z nią eksploracja wyspy Arkham i powiązana z nią zabawa w detektywa. By zebrać wszystkie sekrety będziecie musieli wykazać się nie tylko refleksem, ale i bystrym okiem. Przy okazji przynależności gatunkowej gry koniecznie należy wspomnieć, że autorzy mocno postawili na atmosferę towarzyszącą przygodzie (wrócimy jeszcze do tematu), dzięki czemu gra wciąga jak bagno, nawet pomimo tego, że gdy mocniej się zastanowić, to fabuła nie jest przesadnie świeża czy zaskakująca. Ot, Joker zmienia Azyl w prywatny plac zabaw, w którym główną atrakcją jest człowiek udający nietoperza i każdy ma ochotę na odpłacenie mu za lata pilnowania porządku na ulicach Gotham. GRACZ Fanów Nietoperza przekonywać do Arkham Asylum nie zamierzam. Ta gra jest po prostu spełnieniem większości ich marzeń (może jeszcze nie tych najświeższych - Nolanowych, chociaż czasem muzyka uderza w znajomą nutę, a i specjalny tryb wizji również mocno kojarzy się z jedną ze scen z Mrocznego Rycerza). Ja komiksy o Batmanie czytałem w czasach podstawówki, a serialu animowanego prawie nie kojarzę, dlatego wiem, że mogę z czystym sumieniem polecić tę grę również graczom, którzy nie zakładają majtek na spodnie. Nie ważne, czy spędzacie przed konsolą dwie godziny co dwa tygodnie, czy nie wyłączacie sprzętu do momentu wyciśnięcia z gry wszystkich soków. Wystarczy lubić dobre gry i pozbyć się postawy pt. „wszyscy pieją z zachwytu, więc pewnie kicha”, by znaleźć w Arkham Asylum coś dla siebie. O resztę zatroszczy się już Joker, górujący nad wyspą Arkham szpital psychiatryczny oraz jego mniej lub bardziej znani pensjonariusze.

Gra DIRT był niesamowitą grą o terenowych wyścigach. Codemasters bardzo dokładnie przemyślało strategię i już wtedy ostatecznie zrezygnowało z robienia gry skoncentrowanej na WRC. I Bogu dzięki, bo o ile jest to pasjonujące dla dość wąskiego grona odbiorców (do którego, żeby nie było, także się zaliczam) to większość graczy woli wyścigi w których mamy bezpośredni kontakt z konkurentami.DIRT 2 rozwija tą konwencję idąc jeszcze dalej i będąc znacznie bardziej skoncentrowanym na wyścigach z przeciwnikami fizycznie obecnymi na torze. Spora część imprez to klasyczne Rally Crossy, albo bardziej egzotyczne (dla nas Europejczyków) Landrushe, w których prócz walki o utrzymanie się na drodze, trzeba jeszcze liczyć się z innymi kierowcami. Ale nawet w wyścigach rally, tak jak w rzeczywistości, na trasie oprócz nas znajdują się pozostali zawodnicy, którzy w równych interwałach czasowych ruszają w kierunku mety.

GRA Overlord 2 to oczywiście sequel do jednej z oryginalniejszych gier 2007 roku. Początkowo może się wydawać, że zaszły duże zmiany, ponieważ grę rozpoczynamy w skórze małoletniego wyrzutka ze skłonnościami do magii i okrucieństwa (niszczenie śnieżnych bałwanów, napastowanie innych dzieci itp.). Jednak w chwilę po ukończeniu tego samouczka wracamy na stare śmieci. Poczciwy Gnarl ożywia przyszłego Mrocznego Władcę i stara się przygotować go do objęcia władzy nad królestwem. Tym razem trzeba wyrwać je z rąk panoszącego się dookoła Imperium , któremu nie wystarcza panowanie nad światem. Zamierza dobrać się również do mrocznych Zaświatów, gdzie znajduje się domena Mrocznego Władcy. Przy okazji policzymy się z wielbiącymi wszystko, co milusie elfami i wyjaśnimy kilka spraw z przeszłości głównego bohatera. Jeśli nie graliście w część pierwszą, to dla porządku dodam, że gra jest połączeniem elementów akcji, rpg i strategii, choć teraz pierwszy z gatunków zdecydowanie w tej części dominuje. GRACZ W przypadku sequela, odpowiedź na pytanie - do kogo jest kierowany jest z reguły prosta. Autorzy zwykle poprawiają niedociągnięcia, dorzucają nowe elementy i w myśl zasady „byle nie zepsuć” (zwanej ostatnio również „więcej i lepiej”) i mamy grę dla tych, którym poprzedniczka przynajmniej w części przypadła do gustu. Przy Overlord 2 sytuacja nie jest jednak tak prosta.

Gra Bycie fanem boksu nie jest łatwym kawałkiem chleba. Od czasu Fight Night Round 3 sport ten miał jedynie dwóch, dość kiepskich reprezentantów - Don King Presents: Prizefighter oraz FaceBreakera. Możliwe, że przez małą popularność tegoż sportu dawny król tak długo trwał na tronie. Na szczęście Electronic Arts w końcu poszło za ciosem i postanowiło uderzyć graczy lewym sierpowym. Fight Night Round 4 nie skupia się na najnowszych gwiazdach, a raczej na postaciach już legendarnych, tych, które weszły do świadomości ludzi nawet nieprzyglądających się temu sportowi. W końcu któż nie wie, kim jest Muhammed Ali, czy Mike Tyson. Może boks stracił na popularności na rzecz sportów MMA, ale Fight Night Round 4 bynajmniej nie poddaje się temu trendowi. Gracz Czy to wymaga w ogóle jakiegoś komentarza? Przede wszystkim dla fanów boksu wszelkiej maści, którzy raczej nie są rozpieszczani przez duży wybór gier zajmujących się symulacją tego sportu. Co jednak ważne to fakt, że rozgrywka (o tejże poniżej) jest w miarę zrozumiała od pierwszej chwili z Fight Night Round 4, więc możecie to również traktować, jako tytuł rozrywkowy, gdy wpadną kumple. Bo przecież nic tak nie bawi, jak wzajemne obijanie się po twarzach.

Na zakończonej raptem kilka godzin temu konferencji Techlandu pojawiło się kilka ciekawych pytań odnośnie Call of Juarez: Więzy Krwi. Lista ciekawostek jest dość długa (m. in. kwestia braku lokalizacji wersji konsolowej) i na pewno powstanie o tym osobny tekst, ale najważniejszą informacją dla nas była zapowiedź, aż trzech dodatków, które w niedalekiej przyszłości powinny się ukazać w usługach sieciowych Microsoftu i Sony, a także na PC.

Gra Oprócz Wiedźmina, to tak naprawdę Polska nie ma zbyt wielu tytułów, którymi mogłaby się pochwalić na świecie. Jest jeszcze Painkiller i mało komu znana strategia Earth21XX (w XX można wstawiać kolejne daty odpowiadające kolejnym częściom) krakowskiego Reality Pump. Oczywiście na pececie. Na konsolach mieliśmy tak naprawdę tylko pierwszą część Call of Juarez, słabo przyjęte Two Worlds i Painkillera na poprzednim Xboxie. Na szczęście Techland zarobił na pierwszym CoJ (oraz na masie innych projektów którymi zajmuje się firma) dość, żeby móc rozpocząć prace nad kontynuacją. Potem znalazł światowego wydawcę tytułu w wersji konsolowej (jest to oczywiście Ubisoft) co zdecydowanie ułatwiło prace nad Bound In Blood. Efekt jest oszałamiający. Kierujemy tu poczynaniami braci Raya i Thomasa Mc Call. Tego pierwszego znamy oczywiście z poprzedniej części, ale tamten Ray w niczym nie przypominał narwanego zbója, jakim jest w prequelu. Bo warto zaznaczyć, że nowy CoJ dzieje się na długo przed jedynką, rozpoczynając się w trakcie wojny secesyjnej, a kończąc kilka lat później, w dość gwałtownych okolicznościach.

Gra Nie znam osoby, która nie znałaby Pogromców Duchów. Dwa filmy z Billem Murrayem, Danem Aykroydem i Haroldem Ramisem na stałe wpisały się do kanonu fantastycznych komedii. Część trzecia była w planach, ale niestety scenariusza w końcu nie udało się zrealizować. Aż do teraz, kiedy panowie Aykroyd i Ramis poszli po wodę do głowy i zamiast męczyć się z kinematografią, zwrócili się do świata gier. I do spóły z teksańskim studiem Terminal Reality stworzyli Ghostbusters: The Video Game - realizację snu każdego fana Pogromców. Gracz wciela się w piątego Ghostbustera, nowicjusza o ksywie Rookie. Ze względu na specyfikę pracy, przerób nowych rekrutów jest ogromny, więc Rookie nie posiada nawet imienia. Wszystko w imię lepszej identyfikacji z postacią. Ghostbusters to strzelanina TPP, ale nieco inna od pozostałych. Nie wszystkich przeciwników można zabić - część trzeba złapać, a do tego sama walka wygląda odmiennie od schematu wyrobionego przez Gearsy, czy Uncharted. Żadnego chowania się za przeszkodami, żadnego kluczenia i flankowania. Owszem, na niektóre duchy potrzebny jest specjalny sposób, ale w większości wypadków walka toczy się twarzą w twarz - mano a mano.

Normal 0 21 false false false PL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 Gra Do teraz pamiętam, jak razem z grupą znajomych odpaliliśmy Virtua Tennis na Dreamcaście. Był 1999 rok, o szerokich i płaskich ekranach jeszcze się nie marzyło, a my jak zwariowani cięliśmy w ostatni sport o którym myśleliśmy, że nas zainteresuje. 10 lat później zmieniły się tak naprawdę tylko ekrany - teraz są szersze i więcej na nich widać. A oprócz tego Virtua Tennis 2009 to dokładnie ta sama gra w którą grałem wtedy. Dwóch, albo czterech zawodników biegających po tartanie, sztucznej nawierzchni, albo po trawie, odbijający żółtą jaskrawą piłkę ponad siatką. Całość obsługiwana właściwie jednym przyciskiem (z rzadka korzysta się z dodatkowych 2), banalnie prosta do nauczenia, znacznie trudniejsza do opanowania w mistrzowskim stopniu. I GODZINY spędzone na udowadnianiu sobie, kto jest McEnroem naszej sceny wirtualnego tenisa.