recenzja (strona 17 z 34)

Polyphony i ich perfekcjonizm...

A właściwie od dwóch bytów - Matta Stone'a i Treya Parkera.

Muszę podziękować Joe Madureirze. Wreszcie znalazłem "swoje" jRPG. Stworzone w USA.

Grę Lariana łatwo pokochać. Ale nie zawsze jest to łatwa miłość.

Wolniejszym tempem w stronę perfekcji. I skrzynka po skrzynce w kierunku mikropłatności.

Czujecie przesyt stylowymi grami w dwóch wymiarach? Pan Filiżanka zaradzi.

Trochę Total Wara, trochę Cywilizacji i wychodzi...

Czy wskrzeszonej koszykarskiej serii EA Sports wystarczył rok przerwy?

Czy symulacja może być jednocześnie piękna i wierna?

Nie licząc kilku wstydliwych baboli, Slightly Mad Studios mocno się postarało.

W tym roku ocena NBA 2K18 jest trudniejsza niż zwykle. Oto dlaczego.

Ale gdzie jest jasne światło, tam pojawiają się cienie.

Jeżeli tak zapowiada się nasze życie po buncie maszyn, to może być nieciekawie.

Nie Dirt Rally czy Dirt 4. Tylko właśnie ten stary, dobry Colin.

Seria zaczyna się na nowo. Tak, jak zacząć powinna się trzy lata temu.

Czy w czasach dziesiątek metroidvanii jest jeszcze miejsce dla Metroida?

Wszyscy się tutaj pławimy.

Aperitif przed Super Mario Odyssey? Bynajmniej.

Taktyczne podchody z kosmicznym okupantem stają się właśnie jeszcze lepsze. Firaxis odświeżyło swój tytuł tak bardzo, że musiałem uczyć się go na nowo.

No, prawie każdym. Nie spodziewajcie się na przykład lepszej historii.

Ale może nauczyć cię kung-fu.

Taki mały paradoks gier wydawanych co roku.

Komputerowa adaptacja bestsellerowej powieści zaskakuje i zachwyca.

Wszystko dla dobra zabawy.

A na papierze było tak dobrze...