zapowiedzi (strona 13 z 38)

Wygląda na to, że The Incredible Adventures of Van Helsing 3 nie będzie taką rewolucją dla serii, jaką była dwójka. Za to twórcy mają inną niespodziankę - DeathTrap.

Lubię platformówki 2D, bo w tym gatunku twórcy nie muszą silić się na rewolucję. Wystarczy dopracowana, przemyślana mechanika, by gracz dobrze się bawił. Ori and the Blind Forest zapowiada się właśnie na taką produkcję.

Ładna niespodzianka. Twórcy wymagających strategii Hearts of Iron, Crusader Kings i Europa Universalis biorą się za RPG w świecie wikingów.

Witamy w Cabal TV, przed nami pierwsza transmisja z rozgrywek Blood Bowl 2 - wyjątkowo brutalnej mutacji futbolu amerykańskiego.

Jeśli nie skusiły Was czołgi i samoloty (mnie nie), to teraz Wargaming wytacza najcięższe działa - okręty bojowe, które i tak wszyscy będą określać "statkami", choć poprawniej byłoby "okręty".

Fani Assassin's Creed z pewnością najbardziej czekają na Unity, które ukaże się na nowej generacji konsol. Ale i posiadacze starej dostaną swoją odsłonę serii - to Rogue, gdzie po raz pierwszy wcielimy się w Templariusza. Na targach Gamescom grałem w oba te tytuły.

Pewnie niektórzy z Was słyszeli o Mordheim - bitewnej grze ze świata Warhammera Fantasy. Ja akurat nie, ale spotkałem entuzjastów, którzy robią jej wirtualną wersję. I ona naprawdę dobrze się prezentuje.

Choć to w sumie już nie wyspa, ale trzeba przyznać, że widoczki ładne.

Jeszcze niedawno, po E3, twierdziłem, że Bloodborne to nie będzie taka sama gra jak Dark Souls. Zagrałem i trochę to potwierdzę, trochę zaprzeczę. Rdzeń jest ten sam, ale udekorowany licznymi mniejszymi i większymi innowacjami.

Gra, której historia może potoczyć się w dowolnym kierunku? Słyszeliśmy takie obietnice już wiele razy i zawsze okazywało się, że wybory gracza były tak naprawdę mniej lub bardziej iluzoryczne. Twórcy Until Dawn twierdzą, że tym razem będzie inaczej.

To chyba pierwsza prezentacja w mojej historii wyjazdów na targi, na której nie zobaczyłem gry, a mój apetyt na nią i tak został zaostrzony.

Tak, wiem, że zaczynanie wrażeń z targowej prezentacji od "nie wierzyłem w tę grę i zmieniłem zdanie" jest zgrane, ale co mam zrobić, skoro tak właśnie było?

Reakcją na wieść, że Crytek robi swoją MOBA były uśmieszki politowania. Oto wielka firma próbuje podczepić się pod trend i coś sobie uszczknąć. Tymczasem po prezentacji przekonałem się, że twórcy mają na nią całkiem interesujący pomysł.

Za grą przemawia już nie tylko doświadczenie autorów, ale także nowe podejście do zabawy.

Poznajesz fajną dziewczynę, nieźle się wam gada, a potem okazuje się, że słucha disco polo albo chodzi w polarze. Znacie to? No, to właśnie ja i nowa odsłona Settlersów.

Po średnio udanej "szóstce" Ubisoft sięgnął po inne studio deweloperskie i wraca do rozwiązań znanych z serii od lat. A jeśli pojawiają się już jakieś innowacje, to naprawdę drobne.

Magicka była dotychczas była tytułem na PC i choć dało się grać w kilka osób przy jednym monitorze, to chyba mało kto tak robił. Wraz z premierą na PS4 magowie na dobre trafiają na wielkie telewizory i narobią tam niezłego zamieszania.

Chyba nigdzie tak nie widać, jak mocno Nintendo nie pasuje do dzisiejszej branży gier, jak na targach. Na wszystkich stoiskach wokół królują wybuchy, czołgi, krew, karabiny, smoki i więcej wybuchów. Kolorowe, roześmiane, bezpretensjonalne produkcje Wielkiego N są w tym otoczeniu niczym przybysze z alternatywnej rzeczywistości, w której czas przestał płynąć i ludzie ciągle żyją w epoce NES-a. I jak ich za to nie kochać?

Próba napisania czegoś o grze RPG po niecałej godzinie grania, to jak opisywanie filmu na podstawie zwiastuna. Karkołomne, ale spróbuję. Zacznę od zdania, które kołatało się w mojej głowie przez całą prezentację. Zdania, które zelektryzuje fanów RPG.

Dying Light to z jednej strony kolejna gra o tłuczeniu zombie ostrymi przedmiotami. Z drugiej: to taka gra, w której ukryto wiele fajnych patentów. Oto dwa kolejne.

The Tomorrow Children zaintrygowało mnie pierwszym zwiastunem. Jednak po prezentacji uczucia mam nieco mieszane.

Nie mam nic do free2play. Wręcz przeciwnie, podoba mi się ta idea. Podoba mi się, że zapłacić twórcom mogę tylko wtedy, jeśli nie czuję się oszukiwany, a gra naprawdę mi odpowiada. Might & Magic: Heroes Online, w której betę pograłem trochę w ciągu kilku ostatnich dni, to jedna z tych produkcji, za które nie dałbym złamanego grosza.

Afterfall: Reconquest to polska produkcja, która jakiś czas temu pojawiła się we wczesnym dostępie na Steamie. Doskonale pamiętam, jak mocno przeciętną grą była jej poprzedniczka, Afterfall: Insanity i, przyznam szczerze, trochę obawiam się, że w tym wypadku może być nawet jeszcze gorzej. Z dziennikarskiego obowiązku postanawiam jednak Reconquest przetestować. Ale...

Podchodziłem do Destiny jak pies do jeża. Gdyby nie możliwość przetestowania wczesnych wersji gry, na pewno w dniu premiery nie poleciałbym do sklepu, o zamówieniu przedpremierowym nawet nie wspominając. Nie miałem pojęcia, w którą stronę chce pójść Bungie. Czy studio na siłę będzie próbowało narodzić się na nowo i przeciąć wszystko, co łączyło je z serią Halo? Taki krok byłby wielkim ryzykiem. Owszem, efekt mógłby zaskakiwać, ale równie dobrze moglibyśmy mieć do czynienia ze spektakularną klapą. Nie, Bungie dalej robi swoje i właśnie dlatego to na serwerach Destiny ja i moi znajomi spędzimy końcówkę tego roku i początek następnego.

Jak nakazuje logika branży gier, po Borderlands 2 (i tonie dodatków do tegoż) powinno pojawić się Borderlands 3. A tymczasem studio Gearbox zdecydowało się wydać Borderlands: The Pre-Sequel. Już nie dodatek, ale i nie pełnoprawną część kolejną, nad którą pracuje inne studio - 2K Australia.