retro (strona 4 z 12)

22-letnia gra nareszcie ujrzy światło dzienne.

Darmowa fura klasyki na Switchu? Ładnie.

Wystarczy telefon lub tablet. Usługa Sega Forever być może nie działa perfekcyjnie, ale jest czymś interesującym w czasach, gdy za retro inni koszą niezłe pieniądze.

Nawet bez ruszania się zagranicę możemy w Polsce przebierać w branżowych imprezach. Które najbardziej nam się podobają? Te lokalne i te globalne?

Retrozajawka często kończy się na "lajkowaniu" retrofilmików z gier.

Do trzech razy sztuka.

"Watch out behind you!"

Albo na Dreamcasta. Albo na Mega Drive.

Wszak nieczęsto się zdarza, by ktoś wkładał dwa z najdoskonalszych jRPG-ów swoich czasów do jednego pudełka.

Są takie chwile w rozwoju elektronicznej rozrywki, że ktoś przekręca wajchę i z początku nie bardzo wiadomo, co się dokładnie stało. Dopiero parę lat później okazuje się, że swoim działaniem zmienił bieg kuli ziemskiej. Po przekopaniu archiwów daje się nawet czasem ustalić, kiedy to dokładnie nastąpiło.

Złośliwcy powiedzieliby, że to prawie jak w przypadku Secret Service w 2014 roku.

NES: Nintendo Eksploduje Sentymentem. Ale i fajny sygnał, że nowa odsłona wcale nie zrywa z tradycją.

Zobacz zdjęcia z psychiatryka. Nie, żartuję. Ale rzeczywiście mamy kogoś, kto zaliczył całą bibliotekę tytułów z ośmiobitowej konsoli Nintendo.

Niemal grzechem byłoby używać tego komputera do tak prymitywnych zastosowań jak gry. Przecież to prawie profesjonalny sprzęt! – pisał o Amstradzie dziennikarz miesięcznika Informatyka. Niektórzy byli jednak przekonani, że maszyny te świetnie nadają się także do celów rozrywkowych.

Rogue Dawn się zwie. Wygląda całkiem fajnie i chyba warto dać mu szansę.

Na modderów retrokonsolki Nintendo oczekuje nietypowa wiadomość.

Byłby Game Boy Iris. Niemniej firma chyba nie żałuje swojej decyzji.

Jeden z najpopularniejszych w Polsce 8-bitowców nie miał łatwej drogi do serc graczy. Mniejsza od tej u największych konkurentów o 16 kB pamięć, brak sprzętowych duszków i wbudowanego układu do generowania dźwięku (poza brzęczykiem) stawiały ZX Spectrum na przegranej pozycji.

Takie coś ma oferować RetroEngine Sigma. Oby tylko nie skończyło się, jak z Ouyą.

Jakiś czas temu natknąłem się na poradnik dla nauczycieli zatytułowany „Gry wideo w szkole”, wydany w 2009 roku pod auspicjami Unii Europejskiej. Powstał oczywiście w słusznej sprawie, której od lat staram się aktywnie kibicować, ale czyta się go dość wesoło, bo...

Nie bójcie się, nie chodzi o kwestie damsko-męskie, ani zresztą w żadnej konfiguracji płci. Chodzi o retro-granie, ale zaczniemy od czegoś zupełnie innego.

Sprawdzamy, o co tyle zamieszania.

Jest 28 grudnia 1978 roku, sądny dzień dla całej branży wirtualnej rozrywki. Z dzisiejszej perspektywy był to moment ważniejszy niż premiera Ponga, bo doprowadził do nadejścia złotej ery gier wideo.

W połowie lat osiemdziesiątych Europa żyła izometrycznymi grami przygodowo-zręcznościowymi. Rewolucji w rozgrywce towarzyszyła jeszcze większa rewolucja techniczna porównywana z późniejszą popularyzacją technologii 3D.

I mówię to ja, któremu na widok oldschoolowych gier i sprzętów wcale nie zbierają się w oczach łzy nostalgii.