recenzje (strona 79 z 85)

Zapowiedź GTA: Chinatown Wars na DS była chyba jedynym, z punktu widzenia gracza z krwi i kości, pozytywnym wydarzeniem podczas wystąpienia Nintendo na zeszłorocznym E3. Od razu jednak zrodził się szereg pytań i wątpliwości. Zadawaliśmy sobie pytanie, jak tak brutalna, ociekająca przemocą, seksem i niewybrednymi żartami seria poradzi sobie na platformie Nintendo, firmy kojarzonej raczej z grami dla najmłodszych i w odpowiedniej dla nich stylistyce. Rodziły się też pytania, jak potężne GTA zaprezentuje się na małym DS i czy Rockstar da radę w pełni wykorzystać możliwości interaktywne przenośnej konsoli. Dziś już wiemy jak.

Wydawanie gier na Wii to całkowita loteria. Mieliśmy już kilka naprawdę interesujących tytułów, które nie sprzedały się zbyt dobrze (No More Heroes), a z drugiej strony gry średnie lub nawet kiepskie zlatujące z półek w grubych milionach (Carnival Games). I nie chodzi jedynie o podział casual - hardcore. Na konsolach Nintendo ta linia zdaje się przebiegać dość nieregularnie i niezbadane są wyroki klientów. Na tym grząskim gruncie Platinum Games, czyli ex-Clover i Capcom, postanowiło zrobić grę tak niepasującą do profilu konsoli, jak to tylko możliwe.

Afro Samurai to materiał na kult. Poczynając od komiksu, przez serial animowany i jego „ufilmiowioną” wersję, przez fryzurę afro, muzę RZA i głos Samuela L. Jacksona, aż po samą grę - wszystko co łączy się z Afro Samurai wprost ocieka stylem. Jak na prawdziwie kultowy materiał przystało, ma rzeszę zagorzałych fanów i nie mniejszą grupę sceptyków, którzy nie rozumieją podniecania się samurajem-murzynem tnącym na kawałki zarówno ludzi jak i androidy ninja. Jako osoba zaliczająca się do fanów Afro, wyczekiwałem gry z niecierpliwością, podupadając nieco na duchu, wraz z kolejnymi przeczytanymi recenzjami wersji amerykańskiej. Okazuje się jednak, że wcale nie jest tak tragicznie, jak się zapowiadało, a ci z Was którzy odróżniają Jinno od Justice'a mogą się nawet całkiem dobrze bawić.

Ninja Blade to gra, której nie towarzyszył nakręcany powoli szum medialny, a informacje były dozowane oszczędnie. Ot, pojawiło się parę zrzutów ekranu, kilka trailerów i zapisów rozgrywki. W sumie nic wielkiego. Potem pokazało się demo, które wzbudziło raczej mieszane odczucia. Muszę jednak stwierdzić, że dość dokładnie oddaje ono charakter samej gry.

Miłośnicy lotniczych strzelanin nie mają łatwego życia w tej generacji konsol - tytuły warte sprawdzenia można wymienić jednym tchem. Dlatego Tom Clancy's HAWX już od pierwszych zapowiedzi nie schodziło z mojego (nomen omen) radaru. Po sprawdzeniu wersji demonstracyjnej mój entuzjazm nieco wyhamował, bo uświadomiłem sobie, że to jednak nie jest Ace Combat. Czy HAWX ma szansę na rywalizację z tym tytułem? Sprawdźmy.

Kompleks odstawania japońskich produkcji od ich zachodnich odpowiedników jest coraz bardziej widoczny. Deweloperzy z KKW nie ukrywają tego, wręcz przeciwnie - jasno wyrażają opinię, że należy poczynić kroki, by w końcu nam (graczom) ich produkcje nie wydawały się po prostu dziwne czy też przestarzałe. Próbuje tego Hideo Kojima, choć najpierw wydał Metal Gear Solid 4 by zamknąć całą historię w starym, dobrze znanym graczom stylu. Podobnego pożegnania dokonał Jun Takeuchi tworząc Resident Evil 5.

Silent Hill to jedna z niewielu serii horrorów, która naprawdę dorobiła się sporej renomy. Pierwsze dwie części poza znakomitą fabułą posiadały też odpowiednio dobrane zagadki i definiowały ten gatunek na swoich konsolach. Jednocześnie seria Konami stała zawsze w opozycji do Resident Evil, które zawierało przede wszystkim akcję i klimaty bliższe filmom Dario Argento. Przy 3 i 4 części Silent Hill autorzy nieco się pogubili i chociaż stworzyli solidne pozycje, to fani serii niespecjalnie byli zachwyceni. Homecoming, jak tytuł wskazuje, ma być powrotem do korzeni. Tylko czy wcielanie obecnie w życie pomysłów sprzed 2 generacji zdaje egzamin?

Lubię Buzza!. Po pierwsze, bo jest to naprawdę udana gra imprezowa, która potrafi przyciągnąć do siebie praktycznie każdego - zarówno osoby na co dzień mające styczność z elektroniczną rozrywką, jak i kompletnych laików. Druga sprawa to tłumaczenie. Gra jest w pełni po polsku, osoby podkładające swój głos w grze są świetnie znane z telewizji. I wreszcie - aktualizacje. Siłą rzeczy po określonej liczbie rund pytania w Buzz! zaczynają się powtarzać. Na ratunek przychodzi sklep PS Store, w którym to dostępnych do tej pory było 7 zestawów z dodatkowymi pytaniami. Teraz do listy można dodać jeszcze jeden - Quiz of the Year 2008.

Nie przepadam za grami, w których wielu rzeczy trzeba się domyślać. Nie chodzi jednak o to, że myślenie mnie przerasta, ale nie lubię sytuacji, w których autorzy zakładają, że coś jest oczywiste i nie trzeba tego tłumaczyć. Z reguły bowiem, oczywiste owo coś wcale nie jest. Race Pro jest pełen takich rzeczy. Mówiąc językiem branży komputerowej - ta gra nie jest przyjazna dla użytkownika. Z drugiej strony, między innymi dzięki temu gracze lubiący wyzwania powinni ją pokochać.

Pierwszy dodatek do Tomb Raider: Underworld był kwintesencją konserwatywności i choć dawał graczom możliwość przedłużenia przygody o około godzinę, to jednak rozczarował mnie brak nowości. Lara's Shadow już od pierwszych zapowiedzi był przeciwieństwem poprzednika, czy zasłuży na wyższą ocenę?

24 lutego na Rynku Xbox LIVE pojawił się pierwszy dodatek do Tomb Raider: Underworld - Beneath the Ashes. Podstawowa wersja gry zasłużyła sobie u mnie na dobrą ocenę, postanowiłem więc sprawdzić, czy warto wydać 800 MSP na rozszerzenie. Werdykt znajdziecie w dalszej części tej krótkiej recenzji.

Resistance Retribution należy do pierwszej fali tytułów, które mają uczynić 2009 rokiem PSP. Studio Sony Bend sprawdziło się już na przenośnej konsolce Sony, wydając świetnego Syphon Filtera. Największym problemem tamtego tytułu było to, że niewielu graczy pamiętało Logana, więc motywacja do zakupu gry nie była zbyt mocna. Dlatego też firma postanowiła pójść o krok dalej i tym razem stworzyła grę opartą na uniwersum, którego ramy tworzą Resistance: Fall of Man i Resistance 2.

Patapon był jednym z największych zaskoczeń zeszłego roku na PSP. Genialny pomysł, przyjemna grafika i pozorna prostota spowodowały, że był to zdecydowany hit, często stawiany na równi z God of War: Chains of Olympus czy też Crisis Core: Final Fantasy VII. Patapon 2 ma bardzo trudne zadanie przed sobą. By dorównać pierwowzorowi wprowadzone zmiany muszą być czymś więcej niż tylko kosmetyką, w końcu druga część nie ma już po swojej stronie efektu zaskoczenia. Czy deweloper - Pyramid podołał temu wyzwaniu? Tego dowiecie się z poniższej recenzji.

Jak wspominałem już w pierwszych wrażeniach, na nową, pełnoprawną część Street Fightera przyszło czekać fanom 10 lat. W międzyczasie gatunek bijatyk podupadł i z jednego z głównych argumentów za zakupem konsol stał się niszą, w której pochowali się nieliczni miłośnicy wyliczania klatek animacji i uczenia na pamięć skomplikowanych technik. Czy zatem Street Fighter IV jest kolejnym przykładem na to, że naparzanki lata świetności mają za sobą? Niecodzienna jednak była atmosfera oczekiwania na ten tytuł, gdyż zdecydowanie więcej niż zwykle osób wyrażało ponadprzeciętne zainteresowanie i optymizm. Czy z łona Capcomu rodzi się rewolucja?

Część z Was może się zdziwić, że to właśnie ja recenzuję The Lost and Damned, w końcu często podkreślałem, że dodatek do Grand Theft Auto IV raczej mało mnie interesuje. Zresztą nie będę ukrywał, bo i tak zaraz przyjdzie ktoś mądry i powoła się na Osiągnięcia, że podstawowej gry nie ukończyłem. Dlaczego zatem ja? Odpowiedź jest prosta: jestem chodzącym dowodem na to, że The Lost and Damned może spodobać się komuś, kto uznał GTA IV za rozczarowanie roku.

Muzyka z gier w naszym kraju przeżywa kryzys i niekoniecznie jest to spowodowane światowym krachem na giełdach papierów wartościowych, lecz innymi czynnikami, na które nie mamy wpływu. W pozostałych częściach Europy, także nie jest za wesoło. Do najbardziej rozwiniętych ośrodków w dziedzinie upowszechniania tej nietypowej muzyki należą Niemcy i Skandynawia. To właśnie u naszych sąsiadów od dobrych paru lat organizuje się największe masowe imprezy, poświęcone elektronicznej rozrywce. A ich następstwem jest oczywiście promocja branży muzycznej w postaci koncertów, powstał także pierwszy oficjalny sklep - Synsoniq, zajmujący się produkcją i sprzedażą płyt z muzyki z gier.

Jeśli można przyrównać granie w F.E.A.R.2 do studenckiej imprezy z wódką i ogórkami to sesję z Halo Wars określiłbym jako obiad u Królowej. Możesz nie lubić kaczki w sosie miętowym, szelestu krynolin a faceci z piersią pokrytą orderami mogą Cię doprowadzić do szału. Ciężko jednak zaprzeczyć, że jest elegancko, obsługa znakomita a do tego miałeś zaszczyt znaleźć się w obecności Jej Wysokości. Kiedy już wreszcie wrócisz do domu, zmęczony lecz trzeźwy, to mimo tego, że może nie ubawiłeś się tak dobrze jak na osiemnastych urodzinach atrakcyjnej blond-sąsiadki, ani nikogo nie poderwałeś, z pewnością będzie co wspominać. Całkiem prawdopodobne, że nawet będzie o czym opowiadać wnukom.

Przyznam, że pomysł robienia gry na podstawie filmu, którego ostatnia część ukazała się blisko pięć lat temu jest dla mnie dziwny. Choć trylogię Petera Jacksona bardzo lubię, a na pierwszej części nawet klaskałem po seansie, to mam już trochę dość tej stylistyki. Nie zrozumcie mnie źle, zawsze chętnie odświeżę sobie ten obraz, ale jako człowiek który jeszcze w liceum załapał się na zeszyty z motywem z Władcy Pierścieni wolałbym zobaczyć w końcu inne podejście do prozy Tolkiena. Niemniej autorzy wyszli z tego obronną ręką pozwalając nam wcielić się także w drugą stronę konfliktu między siłami dobra i zła.

Pierwsza część Skate była prawdziwą rewolucją w gatunku gier traktujących o jeździe na deskorolce. Inna sprawa, że gatunek składał się w zasadzie jedynie z serii Tony Hawk's, która już dawno skostniała i słaniając się na nogach niczym bokser-emeryt czekała na cios. Jednak nikt nie chciał go zadać, aż do pojawiania się gry od studia Black Box. Naprawdę rzadko widuje się tak gruntowne przełamanie utartych schematów i zastąpienie ich nowymi, a w dodatku bardzo funkcjonalnymi rozwiązaniami. Oczywiste było, że druga część Skate raczej nie będzie podobnym szokiem, ale czy ewolucja poszła odpowiednio daleko? Sprawdźmy

Mądrość ludowa mówi, że lepiej się dać się miło zaskoczyć niż rozczarować. O ile w przypadku Killzone 2 czułem się zaproszony na szampan z kawiorem, o tyle zagranie w F.E.A.R. 2 traktowałem bardziej jako „studencką” imprezę z wódką i ogórkiem. Okazało się jednak, że dostałem więcej niż się spodziewałem, czyli nastąpiło owo miłe zaskoczenie.

Home? Cóż, entuzjastą nie jestem. Odpaliłem raz, zobaczyłem, że aby przejść do następnej lokacji muszę czekać kilka minut aż się ona ściągnie i podziękowałem. Nie podziękowali jednak deweloperzy, którzy będą tę usługę wspierać. Sony oficjalnie ogłosiło 24 nazwy, a wśród nich nie zabrakło oczywiście takich tuzów jak Sega, Capcom, Konami czy EA. Są duzi, jeszcze więksi i tacy zupełnie malutcy. Czy czasem lista nie jest jednak podejrzanie niepełna? Mi najbardziej brakuje Square Enix, z którymi chyba Hirai ma na pieńku i nic ugrać ciekawego nie może. No nic, skoro Sony swoją przestrzeń traktuje po łebkach, to może kreatywni Japończycy coś ciekawego stworzą? Trzymajmy kciuki.

O czym może marzyć zaniedbany kwiatek, stojący na parapecie okna? Pytanie dość abstrakcyjne (podlaliście dziś swoje roślinki?), tym bardziej, że padające w recenzji gry wideo. Z drugiej strony patrząc, wcale nie jest to pytanie głupie, czy naiwne. Daje chętnemu do poszukania odpowiedzi, całkiem spore pole do popisu. ThatGameCompany, postanowiło spróbować swoich sił.

Sony od jakiegoś czasu atakuje użytkowników swoich konsol co raz to bardziej wymyślnymi grami. Pozycje takie, jak PixelJunk Eden czy Echochrome spotkały się z bardzo dobrą reakcją na całym świecie. Tym razem pod moje krytyczne oko trafił Everyday Shooter. Tytuł znany, ponieważ nieco ponad rok temu trafił on na PlayStation 3. Zaraz spróbujemy się przekonać, czy przez ten czas producentowi udało się wprowadzić coś nowego, czy to tylko kolejny, budżetowy port na przenośną konsolę, która ostatnio cierpi na brak gier.

Po 4 latach oczekiwań Sony musiało się zmierzyć nie tylko z pamiętnym renderem zaprezentowanym w 2005 na targach E3, ale również z ogromnymi wymaganiami fanów, którym chyba nawet trudniej sprostać. Mimo wszystko firma postanowiła, że Killzone 2 będzie wyznacznikiem jakości na PlayStation 3 i nie ma co ukrywać - dotrzymała słowa. Od dzisiaj każda strzelanka, wydawana na konsoli Sony, będzie porównywana do dzieła Guerrilla Games.

Kosmiczne strzelaniny to jeden z najstarszych gatunków gier wideo. Starsi czytelnicy na pewno pamiętają sesje z Galaxian, Galagą, czy Asteroids. Posiadacze PlayStation Portable nie mieli specjalnie szerokiego wyboru w ramach tego, jakże zasłużonego gatunku. Jednakże lata czekania zostały wynagrodzone, oto Sony Computer Entertainment i Housemarque dostarczyły prawdziwą perłę na nasze przenośne konsole.