recenzje (strona 78 z 85)

Gra Chyba każdy w swoim życiu miał chociaż raz do czynienia z grą karaoke, więc wyjaśnianie, że chodzi o dobrą zabawę przy śpiewaniu znanych hitów wydaje mi się bezcelowe. SingStar jako seria miał już około miliona części... No dobra - przesadziłem, ale naprawdę wyszło ich całkiem sporo i co roku nie obędzie bez kilku specjalnych wydań poświęconych konkretnego rodzajowi muzyki czy też zespołowi. Polacy długo czekali na pierwszego SingStara na PS3 z polskimi piosenkami, ale w końcu się udało i tym razem mamy cały krążek zapchany naszymi, rodzimymi utworami. Żadnych kompromisów, czyli 25 utworów na PS2 i 30 na PS3. Ta recenzja ma za zadanie skupić się na doborze utworów i ocenie, czy SingStar: Polskie Hity faktycznie nadaje się na imprezę, gdy wpadną znajomi, czy może nadal będziemy musieli siedzieć przy SingStar: Lata 80-te. Gracz Tutaj nie mam wątpliwości - to może być naprawdę każdy, kto nie boi się chwycić za mikrofon i choćby zanucić. Najważniejsze, że na płycie znalazły się same polskie kawałki, co oznacza, że w końcu nie trzeba będzie wcielać się w jakieś angielskie gwiazdy, tylko będziemy mogli wcielić się w nasze, rodzime ikony muzyki rozrywkowej. Dzięki temu nie powinniście mieć problemów z zachęceniem do gry osób, które są bardziej wstydliwe. W końcu każdemu z nas zdarza się słuchać radia. W dodatku nie wierzę, żeby znalazł się Polak, który nie wie, co to za zespół Feel.

GRA Wydaję mi się, że wielu z Was może myśleć, że Batman: Arkham Asylum to przede wszystkim chodzona nawalanka. Większość materiałów, promujących tę grę a także wypuszczona jakiś czas temu wersja demonstracyjna skupiały się głównie na naparzaniu atakujących z każdej strony popleczników Jokera. Fakt, walka jest ważnym elementem przygody stworzonej przez studio Rocksteady, ale prawie łeb w łeb idą z nią eksploracja wyspy Arkham i powiązana z nią zabawa w detektywa. By zebrać wszystkie sekrety będziecie musieli wykazać się nie tylko refleksem, ale i bystrym okiem. Przy okazji przynależności gatunkowej gry koniecznie należy wspomnieć, że autorzy mocno postawili na atmosferę towarzyszącą przygodzie (wrócimy jeszcze do tematu), dzięki czemu gra wciąga jak bagno, nawet pomimo tego, że gdy mocniej się zastanowić, to fabuła nie jest przesadnie świeża czy zaskakująca. Ot, Joker zmienia Azyl w prywatny plac zabaw, w którym główną atrakcją jest człowiek udający nietoperza i każdy ma ochotę na odpłacenie mu za lata pilnowania porządku na ulicach Gotham. GRACZ Fanów Nietoperza przekonywać do Arkham Asylum nie zamierzam. Ta gra jest po prostu spełnieniem większości ich marzeń (może jeszcze nie tych najświeższych - Nolanowych, chociaż czasem muzyka uderza w znajomą nutę, a i specjalny tryb wizji również mocno kojarzy się z jedną ze scen z Mrocznego Rycerza). Ja komiksy o Batmanie czytałem w czasach podstawówki, a serialu animowanego prawie nie kojarzę, dlatego wiem, że mogę z czystym sumieniem polecić tę grę również graczom, którzy nie zakładają majtek na spodnie. Nie ważne, czy spędzacie przed konsolą dwie godziny co dwa tygodnie, czy nie wyłączacie sprzętu do momentu wyciśnięcia z gry wszystkich soków. Wystarczy lubić dobre gry i pozbyć się postawy pt. „wszyscy pieją z zachwytu, więc pewnie kicha”, by znaleźć w Arkham Asylum coś dla siebie. O resztę zatroszczy się już Joker, górujący nad wyspą Arkham szpital psychiatryczny oraz jego mniej lub bardziej znani pensjonariusze.

Gra DIRT był niesamowitą grą o terenowych wyścigach. Codemasters bardzo dokładnie przemyślało strategię i już wtedy ostatecznie zrezygnowało z robienia gry skoncentrowanej na WRC. I Bogu dzięki, bo o ile jest to pasjonujące dla dość wąskiego grona odbiorców (do którego, żeby nie było, także się zaliczam) to większość graczy woli wyścigi w których mamy bezpośredni kontakt z konkurentami.DIRT 2 rozwija tą konwencję idąc jeszcze dalej i będąc znacznie bardziej skoncentrowanym na wyścigach z przeciwnikami fizycznie obecnymi na torze. Spora część imprez to klasyczne Rally Crossy, albo bardziej egzotyczne (dla nas Europejczyków) Landrushe, w których prócz walki o utrzymanie się na drodze, trzeba jeszcze liczyć się z innymi kierowcami. Ale nawet w wyścigach rally, tak jak w rzeczywistości, na trasie oprócz nas znajdują się pozostali zawodnicy, którzy w równych interwałach czasowych ruszają w kierunku mety.

GRA Overlord 2 to oczywiście sequel do jednej z oryginalniejszych gier 2007 roku. Początkowo może się wydawać, że zaszły duże zmiany, ponieważ grę rozpoczynamy w skórze małoletniego wyrzutka ze skłonnościami do magii i okrucieństwa (niszczenie śnieżnych bałwanów, napastowanie innych dzieci itp.). Jednak w chwilę po ukończeniu tego samouczka wracamy na stare śmieci. Poczciwy Gnarl ożywia przyszłego Mrocznego Władcę i stara się przygotować go do objęcia władzy nad królestwem. Tym razem trzeba wyrwać je z rąk panoszącego się dookoła Imperium , któremu nie wystarcza panowanie nad światem. Zamierza dobrać się również do mrocznych Zaświatów, gdzie znajduje się domena Mrocznego Władcy. Przy okazji policzymy się z wielbiącymi wszystko, co milusie elfami i wyjaśnimy kilka spraw z przeszłości głównego bohatera. Jeśli nie graliście w część pierwszą, to dla porządku dodam, że gra jest połączeniem elementów akcji, rpg i strategii, choć teraz pierwszy z gatunków zdecydowanie w tej części dominuje. GRACZ W przypadku sequela, odpowiedź na pytanie - do kogo jest kierowany jest z reguły prosta. Autorzy zwykle poprawiają niedociągnięcia, dorzucają nowe elementy i w myśl zasady „byle nie zepsuć” (zwanej ostatnio również „więcej i lepiej”) i mamy grę dla tych, którym poprzedniczka przynajmniej w części przypadła do gustu. Przy Overlord 2 sytuacja nie jest jednak tak prosta.

Gra Bycie fanem boksu nie jest łatwym kawałkiem chleba. Od czasu Fight Night Round 3 sport ten miał jedynie dwóch, dość kiepskich reprezentantów - Don King Presents: Prizefighter oraz FaceBreakera. Możliwe, że przez małą popularność tegoż sportu dawny król tak długo trwał na tronie. Na szczęście Electronic Arts w końcu poszło za ciosem i postanowiło uderzyć graczy lewym sierpowym. Fight Night Round 4 nie skupia się na najnowszych gwiazdach, a raczej na postaciach już legendarnych, tych, które weszły do świadomości ludzi nawet nieprzyglądających się temu sportowi. W końcu któż nie wie, kim jest Muhammed Ali, czy Mike Tyson. Może boks stracił na popularności na rzecz sportów MMA, ale Fight Night Round 4 bynajmniej nie poddaje się temu trendowi. Gracz Czy to wymaga w ogóle jakiegoś komentarza? Przede wszystkim dla fanów boksu wszelkiej maści, którzy raczej nie są rozpieszczani przez duży wybór gier zajmujących się symulacją tego sportu. Co jednak ważne to fakt, że rozgrywka (o tejże poniżej) jest w miarę zrozumiała od pierwszej chwili z Fight Night Round 4, więc możecie to również traktować, jako tytuł rozrywkowy, gdy wpadną kumple. Bo przecież nic tak nie bawi, jak wzajemne obijanie się po twarzach.

Gra Na Czerwonej Planecie źle się dzieje. Wyzwoliciele, czyli Earth Defence Force, którzy usunęli okrutną korporację Ultor, dręczącą dzielnych górników pracujących w marsjańskich kopalniach, okazali się jeszcze gorsi. Faszystowskie rządy, publiczne egzekucje, ograniczenie wolności osobistej- to nie jest to, na co pisał się Alec Mason, gdy wyruszał po pieniądze i chwałę. Gdy EDF zabija mu brata, decyzja może być tylko jedna - Alec dołącza do grupy rebeliantów zwanych Red Faction (Czerwoną Frakcją) i wraz z nimi wyrusza do powstańczej walki. Będzie wysadzać, burzyć, minować i napadać, a potem jak na tytułowego partyzanta przystało, weźmie nogi za pas i zniknie ścigającym z oczu.

Gra Oprócz Wiedźmina, to tak naprawdę Polska nie ma zbyt wielu tytułów, którymi mogłaby się pochwalić na świecie. Jest jeszcze Painkiller i mało komu znana strategia Earth21XX (w XX można wstawiać kolejne daty odpowiadające kolejnym częściom) krakowskiego Reality Pump. Oczywiście na pececie. Na konsolach mieliśmy tak naprawdę tylko pierwszą część Call of Juarez, słabo przyjęte Two Worlds i Painkillera na poprzednim Xboxie. Na szczęście Techland zarobił na pierwszym CoJ (oraz na masie innych projektów którymi zajmuje się firma) dość, żeby móc rozpocząć prace nad kontynuacją. Potem znalazł światowego wydawcę tytułu w wersji konsolowej (jest to oczywiście Ubisoft) co zdecydowanie ułatwiło prace nad Bound In Blood. Efekt jest oszałamiający. Kierujemy tu poczynaniami braci Raya i Thomasa Mc Call. Tego pierwszego znamy oczywiście z poprzedniej części, ale tamten Ray w niczym nie przypominał narwanego zbója, jakim jest w prequelu. Bo warto zaznaczyć, że nowy CoJ dzieje się na długo przed jedynką, rozpoczynając się w trakcie wojny secesyjnej, a kończąc kilka lat później, w dość gwałtownych okolicznościach.

Gra Nie znam osoby, która nie znałaby Pogromców Duchów. Dwa filmy z Billem Murrayem, Danem Aykroydem i Haroldem Ramisem na stałe wpisały się do kanonu fantastycznych komedii. Część trzecia była w planach, ale niestety scenariusza w końcu nie udało się zrealizować. Aż do teraz, kiedy panowie Aykroyd i Ramis poszli po wodę do głowy i zamiast męczyć się z kinematografią, zwrócili się do świata gier. I do spóły z teksańskim studiem Terminal Reality stworzyli Ghostbusters: The Video Game - realizację snu każdego fana Pogromców. Gracz wciela się w piątego Ghostbustera, nowicjusza o ksywie Rookie. Ze względu na specyfikę pracy, przerób nowych rekrutów jest ogromny, więc Rookie nie posiada nawet imienia. Wszystko w imię lepszej identyfikacji z postacią. Ghostbusters to strzelanina TPP, ale nieco inna od pozostałych. Nie wszystkich przeciwników można zabić - część trzeba złapać, a do tego sama walka wygląda odmiennie od schematu wyrobionego przez Gearsy, czy Uncharted. Żadnego chowania się za przeszkodami, żadnego kluczenia i flankowania. Owszem, na niektóre duchy potrzebny jest specjalny sposób, ale w większości wypadków walka toczy się twarzą w twarz - mano a mano.

Normal 0 21 false false false PL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 Gra Do teraz pamiętam, jak razem z grupą znajomych odpaliliśmy Virtua Tennis na Dreamcaście. Był 1999 rok, o szerokich i płaskich ekranach jeszcze się nie marzyło, a my jak zwariowani cięliśmy w ostatni sport o którym myśleliśmy, że nas zainteresuje. 10 lat później zmieniły się tak naprawdę tylko ekrany - teraz są szersze i więcej na nich widać. A oprócz tego Virtua Tennis 2009 to dokładnie ta sama gra w którą grałem wtedy. Dwóch, albo czterech zawodników biegających po tartanie, sztucznej nawierzchni, albo po trawie, odbijający żółtą jaskrawą piłkę ponad siatką. Całość obsługiwana właściwie jednym przyciskiem (z rzadka korzysta się z dodatkowych 2), banalnie prosta do nauczenia, znacznie trudniejsza do opanowania w mistrzowskim stopniu. I GODZINY spędzone na udowadnianiu sobie, kto jest McEnroem naszej sceny wirtualnego tenisa.

C.O.P.: The Recruit to tytuł bardzo oryginalny i łatwy w pisowni. Co gorsza, nie tylko nazwa ale i sama rozgrywka nie zapowiada epokowego hitu. To takie GTA na DS od Ubisoftu, które jednak zważywszy na fatalną sprzedaż dostępnego dla graczy 18-letnich Chinatown Wars, dostępne będzie i dla nastolatków. Jak tytuł wskazuje, tym razem wcielimy się bowiem w gliniarza-rekruta, a wysadzać przypadkowych ludzi z samochodów będziemy w majestacie prawa. Pełne 3D to może i dość niespotykane na DSie zjawisko, ale samo stworzenie takiego silnika to nie wszystko - trzeba to jeszcze spoić z interesującą rozgrywką, historią i bohaterami, a tego mi nieco brakuje. Swoją drogą, czy to czasem nie nowy Driver zmienił tytuł? [via Joystiq]

Gra FUEL to najnowsza gra wyścigowa ze stajni Codemasters. Stajni która wychowała wiele wspaniałych okazów, dzięki którym rzesze fanów radośnie spędzały czas przed ekranami telewizorów i monitorów. GRID i DiRT dość dokładnie ogarnęły rozmaite typy wyścigów, poczynając od terenowych rajdów, na zawodach bolidów Formuły 3000 kończąc. Jednak FUEL nie robili ci sami ludzie, którzy pracowali przy tych wyśmienitych grach. Tym razem do pracy zaprzęgnięto francuzów z Asobo Studio, firmy która jak dotąd z wyścigami miała niewiele wspólnego. Wśród jej największych osiągnięć można wymienić Ratatouille i Wall-E - adaptacje filmów animowanych Pixara. Nawiasem mówiąc ta pierwsza gra była całkiem niezłą, choć zdecydowanie za krótką platformówką.

Gra inFAMOUS to najnowsza produkcja Sucker Punch, dewelopera kojarzonego dotychczas z platformową serią Sly Cooper. Tym razem jednak szopa jako głównego bohatera nie uświadczymy. Nie ma też kolorowej grafiki w konwencji cell-shading. inFamous to mroczna gra akcji z perspektywy trzeciej osoby osadzona w otwartym mieście Empire City.

Gra Wydawałoby się, że w kwestii klonów Tetrisa wymyślono już wszystko. Na szczęście w takich sytuacjach na ratunek przybywają Japończycy, wymyślając coś, co przekonuje mnie do zweryfikowania poglądów i sprawdzenia jeszcze raz dobrze znanej mechaniki. Tym razem postawiono przed nami wielki śmietnik, który po prostu musimy zapełniać co rusz wyrzucanymi śmieciami, pamiętając jednak o tym, że ma on ograniczoną pojemność, a śmieci wciąż przybywa. Tak w uproszczeniu wygląda rozgrywka w Trash Panic. Na szczęście możemy je rozbijać czy kruszyć przy zrzucaniu oraz niszczyć w bardziej wymyślne sposoby. Ekologicznie, przy wykorzystaniu wody lub bardziej siłowo - palimy wszystko na potęgę. Co prawda celem samym w sobie jest przejść do kolejnej planszy, czyli nie stracić 3 przedmiotów, które wypadną ze śmietnika, ale mimo wszystko za nasze występki jesteśmy jednak oceniani, więc warto być ekologicznym. Gracz Szczerze mówiąc to nie wiem, komu miałbym polecić ten tytuł. Z idei wydawało mi się jasne, że będzie to produkcja z typu zabaw logicznych, gdzie gracze będą mogli popisać się sprytem i pomysłami, a nie tylko zręcznością. W praktyce okazało się jednak, że niedopracowana mechanika zmusiła mnie do weryfikacji poglądów. To jest gra dla masochistów i to oni czerpać będą z niej najwięcej przyjemności. Co prawda wiem, że pojawi się grupa ludzi, która zakocha się w tym tytule, tak samo jak są ludzie, którzy trzaskają eksperta w Guitar Hero czy miliardy punktów w Geometry Wars. Tutaj również rozgrywka wciąga i często nawet po 20 czy 30 porażkach chcemy próbować dalej, bo czegoś się przy okazji dowiadujemy. Oj tak, zdecydowanie jest to gra dla osób o mocnych nerwach i zacięciu, więc jeśli szukacie wyzwania to znajdziecie je w Trash Panic i to nawet na poziomie easy. Ja przyznam, że spróbowałem na normal i po trzymaniu konsoli włączonej przez 24 godziny, zrezygnowałem na ostatniej planszy Niestety, deweloper nie wpadł na to, żeby główny tryb rozgrywki uwzględniał opcję zapisu stanu gry czy kontynuacji. Jasne, to czyni rozgrywkę trudniejszą, ale nawet z doświadczeniem zdobytym wcześniej możemy nie dać rady. O tym dlaczego, poniżej...

Gra Wyobrażam sobie, że Phantasy Star to jedna z tych serii, które obiła się graczom o uszy, ale nigdy nie trafiła w ich ręce. Świetność jej przypada jednak na czasy Dreamcasta, więc większość młodszych graczy może podchodzić do niej nieufnie. Sega próbowała przywrócić jej dawną dumę iteracjami na PS2 i Xboksie 360, a teraz również na PSP. Sama zabawa polega na przyjemnym wybijaniu potworów w kooperacji z innymi graczami, czyli u podstaw jest podobna do Diablo i innych tego typu tworów. Tutaj oczywiście wszystko jest opakowane japońską stylistyką i wrzucone w świat science fiction. Wygląda ciekawie na papierze, ale niestety niezbyt sprawdza się w praniu, bo gra nie posiada trybu Infrastructure. Gracz Bardzo trudno jest mi wskazać osoby, które powinny po Phantasy Star Portable sięgnąć. Przede wszystkim dlatego, że u nas raczej trudno będzie znaleźć 3 innych znajomych, którzy zakupią grę i będziemy się z nimi tak często spotykać, by czerpać radość z wspólnego wybijania potworów. W Japonii sytuację ratuje Ad-hoc Party, ale na naszym kontynencie Sony nie kwapi się by go wprowadzić, co dość mocno ogranicza grono odbiorców. Nie zrozumcie mnie źle - samotna walka z kolejnymi przeciwnikami daje sporo radości, ale tak naprawdę to, co jest największym atutem to wspólne rajdy na wrogów. Do tego dochodzi zbieranie kolejnych zestawów ubrań i broni oraz poznawanie, jak każdą z nich się walczy. W miłym towarzystwie nawet nie zauważamy jak mijają kolejne godziny.

Gra Command & Conquer: Red Alert 3 Ultimate Edition to rasowa strategia czasu rzeczywistego, będąca przełożeniem z wersji PC. O moich pierwszych wrażeniach z obcowania z tym tytułem mogliście przeczytać tutaj. Wspominałem w tamtym tekście, że Red Alert 3 wpasowuje się w specyficzny klimat uniwersum dzięki ciekawej, alternatywnej historii prezentowanej poprzez świetne scenki przerywnikowe. Rozgrywka oczywiście najczęściej polega na zbudowaniu bazy, zebraniu armii i zmiażdżeniu przeciwnika. Ten schemat działał w milionach strategii przed Red Alertem 3 i sprawdza się również tutaj. Gracz Sięgając po Red Alert 3 musicie spełniać dwa warunki - mieć ochotę na strategię czasu rzeczywistego oraz posiadać komputer, który wersji PC nie odpali. Niestety, pomimo starań dewelopera i znośnego sterowania nadal pozostaje faktem, że w to wszystko lepiej grałoby się myszką i klawiaturą. Jeśli jednak lubicie wyzwania, jesteście wygłodniali strategi, a dawniej ten gatunek bardzo Wam odpowiadał, to warto spróbować powalczyć z wydaniem konsolowym. Jeśli zaś chodzi o historię w Red Alercie to nie należy się sugerować numerkiem '3' przy tytule. Fabuła nie jest w zasadzie powiązana z poprzednimi częściami, więc jeśli będzie to Wasza pierwsza gra z tej serii, to nic nie stracicie. Sterowanie wyjaśnione jest przez troszkę przydługie tutoriale, które niestety trzeba przejść, bo bez nich ani rusz w samej grze. Z drugiej strony nawet osoby, które nie są przyzwyczajone do rozgrywki w RTSach dostają wszystko ładnie podane na tacy, więc raczej nie powinny czuć się zagubione.

Gra X-Men Origins: Wolverine to gra TPP luźno związana z filmem o tym samym tytule. Wspólne elementy są w niej przemieszane z autorską wizją studia Raven. Skoro bohaterem jest Wolverine to odkrycie, że w grze chodzi o rozsmarowywanie po okolicy kolejnych przeciwników trudno nazwać zaskoczeniem. Autorzy wzorowali się przede wszystkim na serii God of War, aczkolwiek dorzucili również odrobinę Tomb Raidera - proste zagadki, wspinaczka, tajemnicze świątynie skryte gdzieś w dżungli. Jednak eksploracja poziomu bez chmary przeciwników dookoła to tylko margines całej gry. Większość czasu spędzicie wypruwając flaki z kolejnych wrogów. Gracz Sięgając po Wolverine musicie wiedzieć, że gra jest brutalna. Pozbawianie przeciwników członków, nabijanie ich na wszelkie wystające elementy otoczenia, fontanny krwi i zwolnienia czasu, umożliwiające przyjrzenie się szczegółom tych akcji to w produkcji Raven chleb powszedni. Miłośnicy chodzonych bijatyk błyskawicznie odnajdą się w zaproponowanym tu systemie walki i będą potrafili czerpać z niego dużą satysfakcję. Doświadczenie nie jest tu jednak konieczne, ponieważ autorzy nie przesadzili z poziomem trudności. Obycie z padem będzie po prostu skutkowało dłuższymi i ciekawszymi combosami, a co za tym idzie większą liczbą punktów doświadczenia. Nie liczcie jednak, że Raven skupił się mocno na elementach RPG - rozwój bohatera jest co prawda odczuwalny (możemy kupować ulepszenia i faszerować Logana mutagenami, zwiększając obrażenia czy zdrowie), ale opcji mamy w nim bardzo mało.

Gra Ojciec Chrzestny II to gra bardzo luźno oparta na filmowym pierwowzorze. Zadaniem gracza jest zbudowanie mafijnego imperium poprzez werbowanie kolejnych członków gangu oraz przejmowanie interesów konkurencyjnych rodzin. Wszystko to oczywiście z perspektywy trzeciej osoby, z obowiązkowym otwartym miastem, mnóstwem strzelania, jeżdżenia, a nawet odrobiną mocno uproszczonej strategii ekonomicznej. Miasta w grze są trzy: pierwsze to wycinek Nowego Jorku, który w niczym nie przypomina prawdziwego miasta. Drugie nazwano Florydą, jest nieco większe i kojarzy się z Miami. Trzecie to coś pomiędzy tymi dwoma, zamiast Havany zowie się jednak Kubą, tak jakby cała wyspa sprowadzała się do jednego niewielkiego miasta. Gra posiada także szczątkową fabułę i choć doświadczymy tu nawet zwrotów akcji, to nie trzymają one w napięciu. Ma się wręcz wrażenie, że opowieść o Michaelu Corleone jest tu dodana na siłę i nie bardzo pasuje do głównego charakteru gry.

Gra

Czwarta część znanej (również u nas) serii jRPGów powstała na bazie sukcesu Persony 3 i FES, których wynikiem chyba sam Atlus był zaskoczony. Deweloper uznał, że trzeba kuć żelazo póki gorące i stąd też niedługo potem usłyszeliśmy o kolejnej części.

Gra Stormrise zalicza się do coraz bardziej popularnego na konsolach gatunku, jakim są strategie czasu rzeczywistego. Akcja gry toczy się w przyszłości i to dosyć nieciekawej... bo postapokalipytcznej. Po nieudanej próbie ocalenia planety przed skutkami jej ciągłego zanieczyszczania miał miejsce kataklizm. Część ludności zdołała ukryć się i zahibernować w podziemnych schronach, reszta pozostała na powierzchni. Ci którzy przetrwali na zewnątrz, pod wpływem mutacji, wyewoluowali w zupełnie nową rasę - Sai. Z czasem jednak skutki kataklizmu zaczęły słabnąć. Wreszcie warunki na planecie poprawiły się na tyle, że ludzie obudzili się i postanowili ją ponownie zaludnić. Konflikt oczywiście był nieunikniony.

Gra WWE Legends of Wrestlemania jest, jak sama nazwa dobitnie wskazuje, grą o legendach WWE, które wystąpiły na Wrestlemanii. To ostatnie to największa, coroczna gala wrestlingu, World Wrestling Entertainment (kiedyś Federation) to federacja, która ją organizuje, a legendy to najbardziej znani zapaśnicy, tutaj obecni w liczbie 38 i 4 menedżerów. Cel to oczywiście pokonanie przeciwnika w ringu. Rozgrywka Bardzo prosto, żeby nie powiedzieć prostacko. Seria Smackdown vs Raw przyzwyczaiła nas do skomplikowanego sterowania, tutaj zaś autorzy uszykowali ucztę dla amatorów i niedzielnych graczy. Wykorzystuje się, poza przyciskami kierunkowymi, jedynie kwadrat, kółko, X i trójkąt (analogicznie na X360) oraz kilka ich kombinacji. Ciosów nie ma zbyt wiele i często wchodzą nie takie, jakie byśmy sobie w danej chwili życzyli. Ważne jednak, że zapaśnicy odpowiednio szybko reagują i walka jest dzięki temu płynna. Także często pojawiające się w trakcie walki QTE nie zdążyły mnie znudzić i stanowią fajne, casualowe uzupełnienie całości.

O "Dawno temu w grach” napisali już wszyscy. Mieliśmy recenzje Olafa, Huberta, Louvette i paru innych osób. Nasza jest nieco spóźniona, ale dopiero w święta znalazłem odrobinę czasu, by w końcu przeczytać tę książkę.

Jeśli czytaliście pierwsze wrażenia z Wheelmana, to zapewne wiecie, że nie byłem do tej pozycji uprzedzony i postanowiłem raczej cieszyć się jej zaletami, niż doszukiwać na siłę wad. Teraz czas dokończyć sąd nad przygodami Milo Burika.