recenzje (strona 80 z 85)

Pierwsze na co zwróciłem uwagę po otrzymaniu pudełka z grą, to różowy grzbiet okładki. I to mnie zaniepokoiło. Podobnie jak niepokoiła mnie nie najwyższa forma Rare, które jakoś nie może odnaleźć się na Xboksie, dość powiedzieć, że drugą odsłonę Viva Pinata od tego dewelopera szybko cisnąłem w kąt (choć jedynkę bardzo lubię). Do tego wszystkiego doszło nienajlepsze wrażenie, jakie gra zrobiła na mnie jeszcze na targach w Lipsku, tłumaczyłem sobie jednak w duchu, że tam był hałas, zgiełk i głośniejsze tytuły i że przecież takiej marki jak Banjo-Kazooie nie można zepsuć. Czy na pewno?

Cóż to za niestandardowy nagłówek? Przecież dotychczas publikowaliśmy (niemal, oto wyjątek spowodowany jednak nieco innymi przyczynami) wyłącznie pierwsze wrażenia oraz recenzje. W przypadku Shaun White Snowboarding muszę się niestety wyłamać i stworzyć coś pomiędzy. Bo przecież pierwsze wrażenia pisze się po pierwszym obcowaniu z danym tytułem, sprawdza się "czy rokuje". W przypadku pełnych recenzji zaś najpierw wyciskamy wszystkie soki z gry, a następnie bezczelnie punktujemy deweloperów - co tam się spodobało, a co nie, aby w ostatecznym rozrachunku wystawić świadectwo - z czerwonym paskiem lub bez niego. A co się stało tej grze?

Microsoft, jak słusznie zauważył Koso, przespał boom na gry casualowe, ale rusza z odsieczą. Odpowiednikiem serii Buzz! okazał się Scene It, EyeToy'a w jako-taki sposób zastępuje You're In The Movies, przyszedł więc czas na konkurenta Singstara. Przyszedł czas na Lips .

W cieniu Grand Theft Auto stała zawsze inna seria Rockstar, czyli Midnight Club. Podobnie było tym razem, gdy czwarta część najbardziej popularnej gry gangsterskiej zdecydowanie bardziej utkwiła w naszych głowach, niż Midnight Club z dopiskiem Los Angeles. Nie oznacza to wcale, że mamy do czynienia ze złą grą. Wręcz przeciwnie, a tego jak bardzo dobra jest najnowsza część wyścigów od Rockstar dowiecie się czytając dalej.

Wiem, że mocno spóźniona, ale po interesującym odcinku PolyTV dotyczącym Resistance 2 postanowiłem dać Wam chwilę na ochłonięcie i przy okazji troszkę poeksperymentować, by zaprezentować Wam najnowsze dzieło Insomniac Games w mniej typowy dla nas sposób. Oczywiście z miłą chęcią przeczytam Wasze komentarze na temat samej strony technicznej, jak również odnośnie mojej oceny, jaką wystawiłem grze, choć wydaje mi się, że ta będzie mniej kontrowersyjna. Dodam tylko, że od listopada prawie dzień w dzień gram w Resistance 2, więc naprawdę coś musi być w tym tytule! Beniamin Durski

Wiem, że Okami nie jest najnowszym tytułem i zapewne nikogo z Was nie interesuje już recenzja tego tytułu, ale wierzcie mi, że warto, bo tym razem jest to materiał audio. Rebecca Mayes podchodzi do recenzowania gier w bardzo specyficzny sposób, tworząc piosenkę. Co prawda nie zgadzam się z samą oceną gry, ale jakoś miło się tego słucha i z chęcią usłyszę kolejną recenzję jakiegoś świeższego tytułu. Poniżej możecie sprawdzić tekst piosenki.

SingStar doczekał się już takiej liczby wydań, że zabrakłoby mi palców u obu rąk, a może również nóg, by je wszystkie zliczyć. Co ciekawe przez ten czas nie wydano żadnego zestawu tematycznego, dotyczącego jednego wykonawcy. Jasne było mnóstwo gier związanych z daną epoką (80's, 90's), z danym gatunkiem muzycznym (Rocks, Country) oraz typowe wydania na imprezę. Pierwszym przejawem takich zmian były paczki utworów Queen pojawiające się w SingStore, ale Sony postanowiło zaatakować z czymś więcej i tak w moje łapki wpadł SingStar: ABBA.

Wygląda na to, ze przygodom agenta specjalnego z brytyjskiego kontrwywiadu MI-6 nie będzie końca. Pierwsza z ekranizacji zagościła w światowych kinach już w roku 1962 i od tego czasu zdążyły pojawić się aż dwadzieścia trzy filmy z udziałem Jamesa Bonda. Mimo tego, gracze konsolowi czy pecetowi nie zostali tak szczodrze obdarowani i mieli okazję zagrać jedynie w pięć czy sześć produkcji o 007. Teraz, 4 lata po dość dobrze ocenianym James Bond 007: Everything or Nothing wydanym przez Electronic Arts, Activision przejmuję pałeczkę i wypuszcza Quantum of Solace .

Nie oszukujmy się, większość z nas w dzieciństwie miała marzenie by być znanym kierowcą rajdowym, czy też pilotem i szybować po przestworzach. Niestety, wtedy musieliśmy poprzestać na bawieniu się żeleźniakami czy też modelami samolotów i wyobrażaniu sobie, że to my właśnie nimi sterujemy. Na szczęście współczesność daje dzieciom większe możliwości, a Sony z Buzz! Junior: Ace Racers dokłada kolejną cegiełkę to spełniania marzeń najmłodszych.

Lara Croft i seria Tomb Raider niewątpliwie są już ikonami naszej branży. Było to widać nawet w Polsce, w trakcie akcji promocyjnej najnowszego "odcinka". Jednak od jakiegoś czasu psioczenie na przygody Lary stało się dość modne. Na modłę 'dawnych, dobrych czasów' wypominano, że panna Croft skończyła się na [tu wpisz swój tytuł]. Co w takim momencie robi wydawca? Oczywiście zapowiada powrót do korzeni. Crystal Dynamics - autorzy Underworld - mają na swoim koncie również Tomb Raider Anniversary, więc taka deklaracja brzmiała dość wesoło. Jednak postanowiłem nie zważać na to i osobiście przekonać się, co w grobowcach piszczy i gdzie znaleziono te korzenie.

Liga Mistrzów rozkręciła się już na dobre, Lech Poznań reprezentuje Polskę w Pucharze UEFA, a Grzegorz Lato chce robić Euro z Niemcami. W piłkarskim wielkim świecie jest więc ciekawie, ale pogoda za oknem powoli przepędza z głowy myśli o meczyku na osiedlowym betonisku. Od czego jednak mamy konsole? Rok temu bitwa o rząd dusz rozegrała się pomiędzy FIFA 08 i PES 2008, a jej wynik no cóż, dla mnie był remis, przynajmniej jeśli mowa o wersjach na 360, bo takie testowałem. W tym roku do Konami i EA Sports nie dołączyła niestety trzecia siła, więc do powyższych tytułów dopiszcie odpowiednią cyferkę i zabieramy się do roboty, by sprawdzić, czy tym razem któraś z gier warta jest tytułu „jedyna, słuszna gra piłkarska 2009 roku”.

Jedną z niespodzianek Games Convention w Lipsku była „cicha” premiera nowego pada do 360. Nie było oficjalnego ogłoszenia, żadnej widocznej reklamy, ot, zielone kontrolery wisiały sobie przy stanowiskach z PES 2009. Niestety, dzięki mojemu niezawodnemu szczęściu nie udało mi się wtedy położyć na nich łapki, ale co się odwlecze, to nie uciecze, jak mówi przysłowie. Niedawno otrzymaliśmy od Microsoftu własny egzemplarz do testów. Przypominam, że nowy model pada miał mieć usprawnionego d-pada. Jak ważny jest to element nie muszę chyba nikogo przekonywać.

W moim prywatnym rankingu gier Fable było jednym z najlepszych tytułów na poprzedniej generacji konsol. Nie muszę wobec tego wyjaśniać, że na kolejną część czekałem długo i niecierpliwie. Zwłaszcza, że dotychczas większość kontynuacji megahitów zawiodła (Ninja Gaiden 2, Halo 3 ). Fable 2 nie zawodzi.

Liga Mistrzów rozkręciła się już na dobre, Lech Poznań reprezentuje Polskę w Pucharze UEFA, a Grzegorz Lato chce robić Euro z Niemcami. W piłkarskim wielkim świecie jest więc ciekawie, ale pogoda za oknem powoli przepędza z głowy myśli o meczyku na osiedlowym betonisku. Od czego jednak mamy konsole? Rok temu bitwa o rząd dusz rozegrała się pomiędzy FIFA 08 i PES 2008, a jej wynik no cóż, dla mnie był remis, przynajmniej jeśli mowa o wersjach na 360, bo takie testowałem. W tym roku do Konami i EA Sports nie dołączyła niestety trzecia siła, więc do powyższych tytułów dopiszcie odpowiednią cyferkę i zabieramy się do roboty, by sprawdzić, czy tym razem któraś z gier warta jest tytułu „jedyna, słuszna gra piłkarska 2009 roku”.

XBLA z założenia miało nam serwować mniejsze produkcje, stawiające przede wszystkim na rozgrywkę. Co więcej, Microsoft za (prawie) każdą z nich sięga do naszej kieszeni. Warto więc przyjrzeć się bliżej niektórym tytułom, aby sprawdzić co tak naprawdę oferują. Okazuje się bowiem, że te, z założenia proste, produkcje nie zawsze są tak proste, jak by się mogło wydawać. Przykładem tego jest chociażby Braid. Patrzysz na screeny, myślisz - platformówka 2D jakich wiele. Jednak pierwsze wrażenie po odpaleniu tej gry szybko wyprowadza z błędu.

Jako fan Star Wars nie mogłem odpędzić od siebie myśli zagrania w przenośną odsłonę najnowszej historii osadzonej w świecie Gwiezdnych Wojen. I stało się - kupiłem, zagrałem, skończyłem. Na wstępie mogę powiedzieć, że bawiłem się świetnie!

Brothers in Arms: Hell's Highway było dla mnie jednym z hitów Games Convention w Lipsku. Mowa jednak nie o tegorocznych targach, a tych które odbyły się jeszcze w zeszłe wakacje. Wtedy to John Antal „sprzedał” mi tę grę i spowodował, że jak kania dżdżu oczekiwałem jej premiery. Ta jednak nie nadchodziła. Po zaliczeniu półrocznej obsuwy Gearbox w końcu dopięło wszystko na ostatni guzik, podgrzało atmosferę klimatycznymi trailerami i Piekielna Autostrada została udostępniona graczom. Tak, znam śpiewkę mówiącą o wyeksploatowaniu tematu Drugiej Wojny światowej w imponującej liczbie strzelanin. Kiedyś sam ją powtarzałem, ale wiecie co? Ostatni raz dzierżyłem karabin Thompsona przy okazji dema Medal of Honor Airborne i szczerze mówiąc, to nawet trochę się za nim stęskniłem. Poza tym, trudno nazwać Hell's Highway po prostu strzelaniną.

Pierwsza część Mercenaries była moim zdaniem jedną z bardziej niedocenianych pozycji zeszłej generacji. Zabawa w najemnika, dla którego liczy się tylko kasa, eksplozje i coraz potężniejsze maszyny, sama w sobie była bardzo przyjemna, a w połączeniu z otwartą architekturą świata potrafiła wciągnąć naprawdę na długo. Druga część gry stworzonej przez Pandemic jest bardzo wierna pierwowzorowi i nie wprowadza zbyt wielu nowości. Jeśli pamiętamy, że obie gry dzieli różnica generacji to trudno uznać to za komplement.

Sony nadal szuka swojej drogi w cyfrowej dystrybucji. Najpierw zaskoczyli nas odświeżoną wersją Siren: Blood Curse, której największym atutem była epizodyczność podobna do tej znanej z seriali oglądanych w telewizji. Drugim podejściem jest wypuszczenie dalszego ciągu przygód Ratcheta i Clanka, tak, aby fani serii nie musieli się nudzić w oczekiwaniu na wydanie pełnoprawnej części w roku 2009.

Wirtualne ogrodnictwo może się wydawać zajęciem równie niepoważnym i niszowym, co łowienie ryb w grach. Nie zmienia to faktu, że swego czasu w niemal każdej japońskiej grze - począwszy od Final Fantasy XIaż po Okami - element wędkarski się pojawiał. Nie wspominając już o wyspecjalizowanych "symulatorach łowienia” takich jak choćby Sega Bass Fishing. Nie ma to także najmniejszego nawet wpływu na fakt, że bardzo wielu ludzi zachwyciło się możliwością stworzenia własnych ogrodów na Xbox 360. Żeby było jeszcze ciekawiej w ogrodach tych nie tylko uprawiali marchew, dynię i papryczki chili, ale mogli je zasiedlać piniatami - wykonanymi z papier mache zwierzętami, których wnętrze wypełnione jest cukierkami. Brzmi zabawnie? Wierzcie mi, to dlatego, że jest to bardzo zabawne.

Tym razem trochę niecodziennie, albowiem mowa o grze na iPhone. Zgadza się, również telefon Apple'a (i na dobrą sprawę iPod Touch) doczekał się swojej wersji Star Wars: The Force Unleashed. Co ciekawe, gra - mimo iż podąża tą samą ścieżką fabularną co edycje na typowe konsole - wprowadza naprawdę ciekawe rozwiązania w dziedzinie sterowania. Czy to jednak wystarczy, aby uznać ją za wartą zakupu?

Po PixelJunk Monsters zacząłem żywić pewną dozę zaufania do Q Games. Co prawda ich pierwsza gra z serii, czyli Racers była, co najwyżej średnia, ale jest to jeden z niewielu deweloperów, którzy naprawdę wspierają PLAYSTATION Network, systematycznie wypuszczając kolejne gry, a co najważniejsze nie boją się eksperymentować. To właśnie ich ostatniemu dziełu przyglądniemy się dzisiaj.

Każdy z nas miał w dzieciństwie swoją ulubioną zabawkę, która na zawsze utrwaliła mu się w pamięci. Jedni mieli wyścigówki, którymi ścigali się po wymyślonych torach, a innym pasowała zabawa w kowboja, strażaka, czy też policjanta, stąd też dzieciństwo kojarzy im się z typowymi dla tych postaci symbolami jak pistolet i kowbojski kapelusz. Dzisiaj jednak chciałbym Wam przypomnieć o duńskim tworze, którego zapewne całe wiadra macie gdzieś pochowane po strychach czy piwnicach. Klocki LEGO, bo o nich oczywiście mowa, były do dawna synonimem dziecięcej kreatywności, bo w końcu mogliśmy z nich stworzyć naprawdę wszystko. Współcześnie jednak jak wiemy nic nie uchroni się od wpływu komputeryzacji i podobnie stało się z klockami, które zostały już kilkukrotnie przeniesione do gier. Postanowiłem, zatem sprawdzić, czy duch LEGO został zachowany w najnowszej grze z klockami w roli głównej, czyli LEGO Indiana Jones: The Original Adventures.

Premiera Siren: Blood Curse rozpoczęła kolejny okres w historii dystrybucji gier na PLAYSTATION Network. Dostępny w postaci 12 epizodów horror możemy zakupić w częściach (4 rozdziały po 36zł każdy) lub całości (99zł). Cena na pewno jest przystępna, jeśli porównamy to z najnowszymi produkcjami, ale pytanie brzmi, czy warto zainwestować w tę epizodyczną produkcję?