recenzje (strona 42 z 85)

Oto historia gry, która tak bardzo chciała być filmem, że ostatecznie nie powiodło się jej ani tu, ani tu.

Arma 3 to wyjątkowo twardy orzech do zgryzienia - gra, która da Ci tyle, ile sam w nią włożysz. Gra, która nie jest kompletna, a mimo to można ją polubić.

Wyobraźcie sobie połączenie Diablo i Knights of the Round. Już? Właśnie pomyśleliście o Dragon's Crown.

Przyznaję, nie dowierzałem w nową wersję Shadow Warrior. Nie wierzyłem w polskie studio Flying Wild Hog. Obawiałem się efektu Duke Nukem Forever. Niniejszym kajam się i składam pokłon do samej ziemi. Dostałem bowiem grę, która jest jedną z milszych niespodzianek w tym roku.

Czy po latach ewolucji FIFA w końcu uderzyła w mur, czy może przelobowała go, trafiając w okienko?

Ile razy w życiu wcielaliście się w niewidocznego chłopca, którego sylwetkę da się dostrzec jedynie wtedy, gdy pada deszcz? I czy ta gra faktycznie ma szansę być nowym Ico?

Brzmi jak dobra rekomendacja? To może jeszcze dodam, że nad grą unosi się duch Davida Lyncha.

W Alien Rage główny bohater może się czasem dorwać do miniguna. Gdy już się dorwie, to z radości zaczyna wrzeszczeć „AaaAaaaAaaaaAaaaaAaaa!” Też mam na to ochotę po dłuższym czasie spędzonym z grą. Nie, nie z radości.

Czy koniec generacji to moment, który zatrzęsie hierarchią gier piłkarskich?

Foul Play to kolejna po Puppeteer gra, której akcja toczy się na deskach teatru. Główni bohaterowie? Panowie Sierpowy i Podbródkowy.

Z recenzją Grand Theft Auto V jest trochę jak z tym starym dowcipem o dzieciach piszących wypracowanie na temat: "Napisz kto jest Twoim idolem i uzasadnij dlaczego Stalin". Można, ale większość z Was i tak wie, co myśleć.

Zachodni dziennikarze wydali werdykty. Jesteście ciekawi, co sądzą o grze?

Mało który deweloper ma taki kredyt zaufania jak Blizzard. Nie bez powodu. Jego produkty są dopieszczane latami i wypuszczane w takich interwałach czasowych, że nigdy nie ma się ich dość. Każda nowa gra Blizzarda jest więc wielkim wydarzeniem. Nawet jeżeli mowa „tylko” o karciance. Ale nie dajcie się zwieść. W Hearthstone będą grali wszyscy.

Choć wolałbym odświeżoną wersję Mickey Manii (pamiętacie?), darowanej myszy nie zaglądam pod ogon.

Zdaje sobie sprawę, że jeżeli gra jest jednocześnie free to play i w przeglądarce, to w obiegowej opinii nie wróży jej to zbyt dobrze. Ale Card Hunter naprawdę zachwyca.

Chyba najbardziej wzruszająca pozycja, w jaką grałem w tym roku. Brutalny świat natury sportretowany w ujmujący i oryginalny sposób; niezwykła przygoda, w której bohaterami są futrzani mieszkańcy lasu.

Etrian Odyssey to już sprawdzona, lubiana marka w gronie lochopełzaczy wymieszanych z jRPG. Po trzech częściach na DS-ie przyszła kolej na inwazję na 3DS-a i choć większość elementów została po staremu, nie brakuje przyjemnych nowinek.

Rozsiądźcie się wygodnie. Aktorzy są już gotowi? No to kurtyna w górę!

Żeby dać Wam mały przedsmak: nam najbardziej kojarzy się z Hotline Miami. W 3D. I z zabawą czasem.

W oceanie Beatbuddy kraby grają na hi-hatach, ukwiały wybijają rytm bębnów, a przypominające koniki morskie żyjątka porozumiewają się ze sobą przy pomocy beatboxingu. Jak tu nie zainteresować się grą, której ścieżka dźwiękowa składa się ze świetnych, tanecznych kawałków?

Na Killzone: Najemnik czekała zapewne większość posiadaczy Vity. Było dużo nadziei i obietnic. Czy udało się im sprostać? I to jeszcze jak!

Chyba że mówimy o demonach, które ma w sobie każdy normalny człowiek.

Najnowsza odsłona serii Total War wnosi do zabawy ciekawe nowości i, choć nie obyło się bez kilku wpadek, jest zdecydowanie dobrą produkcją.