recenzje (strona 38 z 85)

Mistrzowie gatunku powracają, robiąc przy tym jeden krok do przodu i, niestety, dwa do tyłu.

Na PS4 gier sprzedających konsole wciąż jest jak na lekarstwo, przybywają więc ci, którzy sprzedali niejedną peestrójkę. Jak Joel i Ellie poradzili sobie w nowym miejscu?

Tytuł gry nie kłamie. Nowy-stary Oddworld smakuje jak lata 90., ale jednocześnie jest w nim nuta współczesności. Tak właśnie powinno się odświeżać stare hity.

Zawieszona gdzieś między przygodówką a survival simem produkcja potrafi zniechęcić poziomem trudności i dziwnymi rozwiązaniami w designie. Jednocześnie fascynuje i nie pozwala się oderwać.

Hellraid od Techlandu ukaże się dopiero w przyszłym roku. Ale dzięki Hellraid: The Escape poznacie nie tylko klimat nadchodzącej produkcji, ale i ruszycie szarymi komórkami. Chwytajcie więc telefony i tablety, bo mobilna produkcja sygnowana logiem polskiej ekipy to kawał konkretnej, choć wymagającej pomyślunku zabawy.

Wygląda jak gra dla młodych graczy, ale nie dajcie się zwieść - MouseCraft pozwoli całkiem solidnie pogimnastykować umysł.

Powrót oldschoolowych RPG przywracanych do życia za pomocą Kickstartera właśnie się rozpoczął. Z nieco zbyt małym hukiem, więc zróbmy hałas, bo Divinity: Grzech Pierworodny (ang. Original Sin) jest tego warte.

Platformówki 2D i stylistyka retro już Wam się przejadły? Przyznam szczerze, że mi trochę też, więc do Shovel Knight podchodziłem jak pies do niebieskiego jeża. Niepotrzebnie - to najlepszy dwuwymiarowy platformer, w jaki grałem od dawna.

Karl Fairburne i jego ukochany karabin kontra Afrika Korps oraz kolejny nazista z manią wielkości? To może skończyć się tylko w jeden sposób.

Pierwszy Grid zachwycał, drugi rozczarowywał zbyt zręcznościowym podejściem do wyścigów. Trzeci miał pokazać życie prawdziwego kierowcy wyścigowego. Udało się?

Gry mówią nam: "Wojna się nie zmienia". Może dlatego, że pokazują ją z jednej tylko perspektywy. Valiant Hearts: The Great War udowadnia, że można inaczej.

Było fajne Real Boxing, ale to wokół Godfire: Rise of Prometheus urosła wielka góra oczekiwań. Połączenie Infinity Blade i God of War, nowa jakość oprawy w grach na urządzenia mobilne. Czy bydgoskiej ekipie Vivid Games się udało?

Polskie CI Games od lat stara się wejść do ekstraklasy twórców gier i od lat mu się to nie udaje - jego produkcjom zawsze czegoś brakuje. Nie uda się też z drugowojenną strzelanką Enemy Front, której brakuje, a i owszem, i to całkiem sporo.

Lasery, miecze i... chomiki. Czyli jak zostałem kosmicznym kowbojem.

Solidna kontynuacja solidnej gry.

Miało być pięknie. Nie wyszło.

Czy tego chcemy, czy nie, w dzisiejszych czasach nasza prywatność jest mocno względna. I to nie przez złe korporacje czy rządy państw, ale przez nas samych. Bez mrugnięcia okiem dzielimy się ze światem najróżniejszymi informacjami o naszych życiach. Co by było, gdyby miasta, w których żyjemy, sterowane były przez superkomputery magazynujące wiedzę na nasz temat i mające kontrolę nad wszystkimi urządzeniami elektronicznymi wokół? Takie pytanie zadali sobie twórcy Watch Dogs, najnowszej superprodukcji Ubisoftu. Czy ich odpowiedź jest przekonująca?

Nie bałem się o poziom The New Order. Pomimo tego, że za grą stoi nowe studio, to przecież w MachineGames znajdziemy byłych pracowników Starbreeze, które swego czasu mocno zaskoczyło za sprawą Chronicles of Riddick. Od nowego Wolfensteina oczekiwałem w fajnego, bezpretensjonalnego strzelania. Gry, w której arsenał jest spory, wrogów masa, a rozkręcając lufę miniguna będę czuł, jak ulatują ze mnie wszelkie stresy. Dostałem dużo więcej.

Uspokajam - Supergiant Games nie przygotowało powtórki z doskonałego Bastionu. Mogło, fani by to pewnie kupili. Jednak Transistor, choć podobnie wygląda i ma kilka elementów wspólnych z poprzedniczką, jest zupełnie inną grą. Nie wiem, czy nie lepszą.

Aby nie trzymać Was w niepewności, napiszę od razu - Mario Kart 8 daje radę. I to bardzo.

Bound By Flame wygląda jak przygotowane według podręcznika "Zrób swoje RPG". Ale w tworzeniu gier, podobnie jak w kuchni, dodanie niezbędnych składników, nie sprawi, że danie uda się perfekcyjnie.

Horror powinien być straszny, ale Daylight nie tyle straszy, co odstrasza.

Trudno nie patrzeć na nowe dokonanie Traveller's Tale jak na kolejny argument za tym, że deweloperzy spoczęli na laurach i zrobili się leniwi.

Child of Light jest nie tylko prześliczne. Gra potrafi zaskoczyć tych, którzy oceniali ją tylko na podstawie obrazków.

Zbudowanie drużyny piłkarskiej wymaga cierpliwości. Granie w wirtualnego menadżera wymaga jej jeszcze więcej, bo twórcy przenosząc słynną serię na PS Vitę nie popisali się.