recenzja (strona 33 z 34)

Gra FUEL to najnowsza gra wyścigowa ze stajni Codemasters. Stajni która wychowała wiele wspaniałych okazów, dzięki którym rzesze fanów radośnie spędzały czas przed ekranami telewizorów i monitorów. GRID i DiRT dość dokładnie ogarnęły rozmaite typy wyścigów, poczynając od terenowych rajdów, na zawodach bolidów Formuły 3000 kończąc. Jednak FUEL nie robili ci sami ludzie, którzy pracowali przy tych wyśmienitych grach. Tym razem do pracy zaprzęgnięto francuzów z Asobo Studio, firmy która jak dotąd z wyścigami miała niewiele wspólnego. Wśród jej największych osiągnięć można wymienić Ratatouille i Wall-E - adaptacje filmów animowanych Pixara. Nawiasem mówiąc ta pierwsza gra była całkiem niezłą, choć zdecydowanie za krótką platformówką.

Gra inFAMOUS to najnowsza produkcja Sucker Punch, dewelopera kojarzonego dotychczas z platformową serią Sly Cooper. Tym razem jednak szopa jako głównego bohatera nie uświadczymy. Nie ma też kolorowej grafiki w konwencji cell-shading. inFamous to mroczna gra akcji z perspektywy trzeciej osoby osadzona w otwartym mieście Empire City.

Gra Wydawałoby się, że w kwestii klonów Tetrisa wymyślono już wszystko. Na szczęście w takich sytuacjach na ratunek przybywają Japończycy, wymyślając coś, co przekonuje mnie do zweryfikowania poglądów i sprawdzenia jeszcze raz dobrze znanej mechaniki. Tym razem postawiono przed nami wielki śmietnik, który po prostu musimy zapełniać co rusz wyrzucanymi śmieciami, pamiętając jednak o tym, że ma on ograniczoną pojemność, a śmieci wciąż przybywa. Tak w uproszczeniu wygląda rozgrywka w Trash Panic. Na szczęście możemy je rozbijać czy kruszyć przy zrzucaniu oraz niszczyć w bardziej wymyślne sposoby. Ekologicznie, przy wykorzystaniu wody lub bardziej siłowo - palimy wszystko na potęgę. Co prawda celem samym w sobie jest przejść do kolejnej planszy, czyli nie stracić 3 przedmiotów, które wypadną ze śmietnika, ale mimo wszystko za nasze występki jesteśmy jednak oceniani, więc warto być ekologicznym. Gracz Szczerze mówiąc to nie wiem, komu miałbym polecić ten tytuł. Z idei wydawało mi się jasne, że będzie to produkcja z typu zabaw logicznych, gdzie gracze będą mogli popisać się sprytem i pomysłami, a nie tylko zręcznością. W praktyce okazało się jednak, że niedopracowana mechanika zmusiła mnie do weryfikacji poglądów. To jest gra dla masochistów i to oni czerpać będą z niej najwięcej przyjemności. Co prawda wiem, że pojawi się grupa ludzi, która zakocha się w tym tytule, tak samo jak są ludzie, którzy trzaskają eksperta w Guitar Hero czy miliardy punktów w Geometry Wars. Tutaj również rozgrywka wciąga i często nawet po 20 czy 30 porażkach chcemy próbować dalej, bo czegoś się przy okazji dowiadujemy. Oj tak, zdecydowanie jest to gra dla osób o mocnych nerwach i zacięciu, więc jeśli szukacie wyzwania to znajdziecie je w Trash Panic i to nawet na poziomie easy. Ja przyznam, że spróbowałem na normal i po trzymaniu konsoli włączonej przez 24 godziny, zrezygnowałem na ostatniej planszy Niestety, deweloper nie wpadł na to, żeby główny tryb rozgrywki uwzględniał opcję zapisu stanu gry czy kontynuacji. Jasne, to czyni rozgrywkę trudniejszą, ale nawet z doświadczeniem zdobytym wcześniej możemy nie dać rady. O tym dlaczego, poniżej...

Gra Wyobrażam sobie, że Phantasy Star to jedna z tych serii, które obiła się graczom o uszy, ale nigdy nie trafiła w ich ręce. Świetność jej przypada jednak na czasy Dreamcasta, więc większość młodszych graczy może podchodzić do niej nieufnie. Sega próbowała przywrócić jej dawną dumę iteracjami na PS2 i Xboksie 360, a teraz również na PSP. Sama zabawa polega na przyjemnym wybijaniu potworów w kooperacji z innymi graczami, czyli u podstaw jest podobna do Diablo i innych tego typu tworów. Tutaj oczywiście wszystko jest opakowane japońską stylistyką i wrzucone w świat science fiction. Wygląda ciekawie na papierze, ale niestety niezbyt sprawdza się w praniu, bo gra nie posiada trybu Infrastructure. Gracz Bardzo trudno jest mi wskazać osoby, które powinny po Phantasy Star Portable sięgnąć. Przede wszystkim dlatego, że u nas raczej trudno będzie znaleźć 3 innych znajomych, którzy zakupią grę i będziemy się z nimi tak często spotykać, by czerpać radość z wspólnego wybijania potworów. W Japonii sytuację ratuje Ad-hoc Party, ale na naszym kontynencie Sony nie kwapi się by go wprowadzić, co dość mocno ogranicza grono odbiorców. Nie zrozumcie mnie źle - samotna walka z kolejnymi przeciwnikami daje sporo radości, ale tak naprawdę to, co jest największym atutem to wspólne rajdy na wrogów. Do tego dochodzi zbieranie kolejnych zestawów ubrań i broni oraz poznawanie, jak każdą z nich się walczy. W miłym towarzystwie nawet nie zauważamy jak mijają kolejne godziny.

Gra Command & Conquer: Red Alert 3 Ultimate Edition to rasowa strategia czasu rzeczywistego, będąca przełożeniem z wersji PC. O moich pierwszych wrażeniach z obcowania z tym tytułem mogliście przeczytać tutaj. Wspominałem w tamtym tekście, że Red Alert 3 wpasowuje się w specyficzny klimat uniwersum dzięki ciekawej, alternatywnej historii prezentowanej poprzez świetne scenki przerywnikowe. Rozgrywka oczywiście najczęściej polega na zbudowaniu bazy, zebraniu armii i zmiażdżeniu przeciwnika. Ten schemat działał w milionach strategii przed Red Alertem 3 i sprawdza się również tutaj. Gracz Sięgając po Red Alert 3 musicie spełniać dwa warunki - mieć ochotę na strategię czasu rzeczywistego oraz posiadać komputer, który wersji PC nie odpali. Niestety, pomimo starań dewelopera i znośnego sterowania nadal pozostaje faktem, że w to wszystko lepiej grałoby się myszką i klawiaturą. Jeśli jednak lubicie wyzwania, jesteście wygłodniali strategi, a dawniej ten gatunek bardzo Wam odpowiadał, to warto spróbować powalczyć z wydaniem konsolowym. Jeśli zaś chodzi o historię w Red Alercie to nie należy się sugerować numerkiem '3' przy tytule. Fabuła nie jest w zasadzie powiązana z poprzednimi częściami, więc jeśli będzie to Wasza pierwsza gra z tej serii, to nic nie stracicie. Sterowanie wyjaśnione jest przez troszkę przydługie tutoriale, które niestety trzeba przejść, bo bez nich ani rusz w samej grze. Z drugiej strony nawet osoby, które nie są przyzwyczajone do rozgrywki w RTSach dostają wszystko ładnie podane na tacy, więc raczej nie powinny czuć się zagubione.

Gra X-Men Origins: Wolverine to gra TPP luźno związana z filmem o tym samym tytule. Wspólne elementy są w niej przemieszane z autorską wizją studia Raven. Skoro bohaterem jest Wolverine to odkrycie, że w grze chodzi o rozsmarowywanie po okolicy kolejnych przeciwników trudno nazwać zaskoczeniem. Autorzy wzorowali się przede wszystkim na serii God of War, aczkolwiek dorzucili również odrobinę Tomb Raidera - proste zagadki, wspinaczka, tajemnicze świątynie skryte gdzieś w dżungli. Jednak eksploracja poziomu bez chmary przeciwników dookoła to tylko margines całej gry. Większość czasu spędzicie wypruwając flaki z kolejnych wrogów. Gracz Sięgając po Wolverine musicie wiedzieć, że gra jest brutalna. Pozbawianie przeciwników członków, nabijanie ich na wszelkie wystające elementy otoczenia, fontanny krwi i zwolnienia czasu, umożliwiające przyjrzenie się szczegółom tych akcji to w produkcji Raven chleb powszedni. Miłośnicy chodzonych bijatyk błyskawicznie odnajdą się w zaproponowanym tu systemie walki i będą potrafili czerpać z niego dużą satysfakcję. Doświadczenie nie jest tu jednak konieczne, ponieważ autorzy nie przesadzili z poziomem trudności. Obycie z padem będzie po prostu skutkowało dłuższymi i ciekawszymi combosami, a co za tym idzie większą liczbą punktów doświadczenia. Nie liczcie jednak, że Raven skupił się mocno na elementach RPG - rozwój bohatera jest co prawda odczuwalny (możemy kupować ulepszenia i faszerować Logana mutagenami, zwiększając obrażenia czy zdrowie), ale opcji mamy w nim bardzo mało.

Gra Ojciec Chrzestny II to gra bardzo luźno oparta na filmowym pierwowzorze. Zadaniem gracza jest zbudowanie mafijnego imperium poprzez werbowanie kolejnych członków gangu oraz przejmowanie interesów konkurencyjnych rodzin. Wszystko to oczywiście z perspektywy trzeciej osoby, z obowiązkowym otwartym miastem, mnóstwem strzelania, jeżdżenia, a nawet odrobiną mocno uproszczonej strategii ekonomicznej. Miasta w grze są trzy: pierwsze to wycinek Nowego Jorku, który w niczym nie przypomina prawdziwego miasta. Drugie nazwano Florydą, jest nieco większe i kojarzy się z Miami. Trzecie to coś pomiędzy tymi dwoma, zamiast Havany zowie się jednak Kubą, tak jakby cała wyspa sprowadzała się do jednego niewielkiego miasta. Gra posiada także szczątkową fabułę i choć doświadczymy tu nawet zwrotów akcji, to nie trzymają one w napięciu. Ma się wręcz wrażenie, że opowieść o Michaelu Corleone jest tu dodana na siłę i nie bardzo pasuje do głównego charakteru gry.

Czwarta część znanej (również u nas) serii jRPGów powstała na bazie sukcesu Persony 3 i FES, których wynikiem chyba sam Atlus był zaskoczony. Deweloper uznał, że trzeba kuć żelazo póki gorące i stąd też niedługo potem usłyszeliśmy o kolejnej części.

Gra WWE Legends of Wrestlemania jest, jak sama nazwa dobitnie wskazuje, grą o legendach WWE, które wystąpiły na Wrestlemanii. To ostatnie to największa, coroczna gala wrestlingu, World Wrestling Entertainment (kiedyś Federation) to federacja, która ją organizuje, a legendy to najbardziej znani zapaśnicy, tutaj obecni w liczbie 38 i 4 menedżerów. Cel to oczywiście pokonanie przeciwnika w ringu. Rozgrywka Bardzo prosto, żeby nie powiedzieć prostacko. Seria Smackdown vs Raw przyzwyczaiła nas do skomplikowanego sterowania, tutaj zaś autorzy uszykowali ucztę dla amatorów i niedzielnych graczy. Wykorzystuje się, poza przyciskami kierunkowymi, jedynie kwadrat, kółko, X i trójkąt (analogicznie na X360) oraz kilka ich kombinacji. Ciosów nie ma zbyt wiele i często wchodzą nie takie, jakie byśmy sobie w danej chwili życzyli. Ważne jednak, że zapaśnicy odpowiednio szybko reagują i walka jest dzięki temu płynna. Także często pojawiające się w trakcie walki QTE nie zdążyły mnie znudzić i stanowią fajne, casualowe uzupełnienie całości.

O "Dawno temu w grach” napisali już wszyscy. Mieliśmy recenzje Olafa, Huberta, Louvette i paru innych osób. Nasza jest nieco spóźniona, ale dopiero w święta znalazłem odrobinę czasu, by w końcu przeczytać tę książkę.

Zapowiedź GTA: Chinatown Wars na DS była chyba jedynym, z punktu widzenia gracza z krwi i kości, pozytywnym wydarzeniem podczas wystąpienia Nintendo na zeszłorocznym E3. Od razu jednak zrodził się szereg pytań i wątpliwości. Zadawaliśmy sobie pytanie, jak tak brutalna, ociekająca przemocą, seksem i niewybrednymi żartami seria poradzi sobie na platformie Nintendo, firmy kojarzonej raczej z grami dla najmłodszych i w odpowiedniej dla nich stylistyce. Rodziły się też pytania, jak potężne GTA zaprezentuje się na małym DS i czy Rockstar da radę w pełni wykorzystać możliwości interaktywne przenośnej konsoli. Dziś już wiemy jak.

Wydawanie gier na Wii to całkowita loteria. Mieliśmy już kilka naprawdę interesujących tytułów, które nie sprzedały się zbyt dobrze (No More Heroes), a z drugiej strony gry średnie lub nawet kiepskie zlatujące z półek w grubych milionach (Carnival Games). I nie chodzi jedynie o podział casual - hardcore. Na konsolach Nintendo ta linia zdaje się przebiegać dość nieregularnie i niezbadane są wyroki klientów. Na tym grząskim gruncie Platinum Games, czyli ex-Clover i Capcom, postanowiło zrobić grę tak niepasującą do profilu konsoli, jak to tylko możliwe.

Afro Samurai to materiał na kult. Poczynając od komiksu, przez serial animowany i jego „ufilmiowioną” wersję, przez fryzurę afro, muzę RZA i głos Samuela L. Jacksona, aż po samą grę - wszystko co łączy się z Afro Samurai wprost ocieka stylem. Jak na prawdziwie kultowy materiał przystało, ma rzeszę zagorzałych fanów i nie mniejszą grupę sceptyków, którzy nie rozumieją podniecania się samurajem-murzynem tnącym na kawałki zarówno ludzi jak i androidy ninja. Jako osoba zaliczająca się do fanów Afro, wyczekiwałem gry z niecierpliwością, podupadając nieco na duchu, wraz z kolejnymi przeczytanymi recenzjami wersji amerykańskiej. Okazuje się jednak, że wcale nie jest tak tragicznie, jak się zapowiadało, a ci z Was którzy odróżniają Jinno od Justice'a mogą się nawet całkiem dobrze bawić.

Ninja Blade to gra, której nie towarzyszył nakręcany powoli szum medialny, a informacje były dozowane oszczędnie. Ot, pojawiło się parę zrzutów ekranu, kilka trailerów i zapisów rozgrywki. W sumie nic wielkiego. Potem pokazało się demo, które wzbudziło raczej mieszane odczucia. Muszę jednak stwierdzić, że dość dokładnie oddaje ono charakter samej gry.

Miłośnicy lotniczych strzelanin nie mają łatwego życia w tej generacji konsol - tytuły warte sprawdzenia można wymienić jednym tchem. Dlatego Tom Clancy's HAWX już od pierwszych zapowiedzi nie schodziło z mojego (nomen omen) radaru. Po sprawdzeniu wersji demonstracyjnej mój entuzjazm nieco wyhamował, bo uświadomiłem sobie, że to jednak nie jest Ace Combat. Czy HAWX ma szansę na rywalizację z tym tytułem? Sprawdźmy.

Kompleks odstawania japońskich produkcji od ich zachodnich odpowiedników jest coraz bardziej widoczny. Deweloperzy z KKW nie ukrywają tego, wręcz przeciwnie - jasno wyrażają opinię, że należy poczynić kroki, by w końcu nam (graczom) ich produkcje nie wydawały się po prostu dziwne czy też przestarzałe. Próbuje tego Hideo Kojima, choć najpierw wydał Metal Gear Solid 4 by zamknąć całą historię w starym, dobrze znanym graczom stylu. Podobnego pożegnania dokonał Jun Takeuchi tworząc Resident Evil 5.

Silent Hill to jedna z niewielu serii horrorów, która naprawdę dorobiła się sporej renomy. Pierwsze dwie części poza znakomitą fabułą posiadały też odpowiednio dobrane zagadki i definiowały ten gatunek na swoich konsolach. Jednocześnie seria Konami stała zawsze w opozycji do Resident Evil, które zawierało przede wszystkim akcję i klimaty bliższe filmom Dario Argento. Przy 3 i 4 części Silent Hill autorzy nieco się pogubili i chociaż stworzyli solidne pozycje, to fani serii niespecjalnie byli zachwyceni. Homecoming, jak tytuł wskazuje, ma być powrotem do korzeni. Tylko czy wcielanie obecnie w życie pomysłów sprzed 2 generacji zdaje egzamin?

Nie przepadam za grami, w których wielu rzeczy trzeba się domyślać. Nie chodzi jednak o to, że myślenie mnie przerasta, ale nie lubię sytuacji, w których autorzy zakładają, że coś jest oczywiste i nie trzeba tego tłumaczyć. Z reguły bowiem, oczywiste owo coś wcale nie jest. Race Pro jest pełen takich rzeczy. Mówiąc językiem branży komputerowej - ta gra nie jest przyjazna dla użytkownika. Z drugiej strony, między innymi dzięki temu gracze lubiący wyzwania powinni ją pokochać.

Pierwszy dodatek do Tomb Raider: Underworld był kwintesencją konserwatywności i choć dawał graczom możliwość przedłużenia przygody o około godzinę, to jednak rozczarował mnie brak nowości. Lara's Shadow już od pierwszych zapowiedzi był przeciwieństwem poprzednika, czy zasłuży na wyższą ocenę?

24 lutego na Rynku Xbox LIVE pojawił się pierwszy dodatek do Tomb Raider: Underworld - Beneath the Ashes. Podstawowa wersja gry zasłużyła sobie u mnie na dobrą ocenę, postanowiłem więc sprawdzić, czy warto wydać 800 MSP na rozszerzenie. Werdykt znajdziecie w dalszej części tej krótkiej recenzji.

Resistance Retribution należy do pierwszej fali tytułów, które mają uczynić 2009 rokiem PSP. Studio Sony Bend sprawdziło się już na przenośnej konsolce Sony, wydając świetnego Syphon Filtera. Największym problemem tamtego tytułu było to, że niewielu graczy pamiętało Logana, więc motywacja do zakupu gry nie była zbyt mocna. Dlatego też firma postanowiła pójść o krok dalej i tym razem stworzyła grę opartą na uniwersum, którego ramy tworzą Resistance: Fall of Man i Resistance 2.

Patapon był jednym z największych zaskoczeń zeszłego roku na PSP. Genialny pomysł, przyjemna grafika i pozorna prostota spowodowały, że był to zdecydowany hit, często stawiany na równi z God of War: Chains of Olympus czy też Crisis Core: Final Fantasy VII. Patapon 2 ma bardzo trudne zadanie przed sobą. By dorównać pierwowzorowi wprowadzone zmiany muszą być czymś więcej niż tylko kosmetyką, w końcu druga część nie ma już po swojej stronie efektu zaskoczenia. Czy deweloper - Pyramid podołał temu wyzwaniu? Tego dowiecie się z poniższej recenzji.

Jak wspominałem już w pierwszych wrażeniach, na nową, pełnoprawną część Street Fightera przyszło czekać fanom 10 lat. W międzyczasie gatunek bijatyk podupadł i z jednego z głównych argumentów za zakupem konsol stał się niszą, w której pochowali się nieliczni miłośnicy wyliczania klatek animacji i uczenia na pamięć skomplikowanych technik. Czy zatem Street Fighter IV jest kolejnym przykładem na to, że naparzanki lata świetności mają za sobą? Niecodzienna jednak była atmosfera oczekiwania na ten tytuł, gdyż zdecydowanie więcej niż zwykle osób wyrażało ponadprzeciętne zainteresowanie i optymizm. Czy z łona Capcomu rodzi się rewolucja?

Muzyka z gier w naszym kraju przeżywa kryzys i niekoniecznie jest to spowodowane światowym krachem na giełdach papierów wartościowych, lecz innymi czynnikami, na które nie mamy wpływu. W pozostałych częściach Europy, także nie jest za wesoło. Do najbardziej rozwiniętych ośrodków w dziedzinie upowszechniania tej nietypowej muzyki należą Niemcy i Skandynawia. To właśnie u naszych sąsiadów od dobrych paru lat organizuje się największe masowe imprezy, poświęcone elektronicznej rozrywce. A ich następstwem jest oczywiście promocja branży muzycznej w postaci koncertów, powstał także pierwszy oficjalny sklep - Synsoniq, zajmujący się produkcją i sprzedażą płyt z muzyki z gier.

Jeśli można przyrównać granie w F.E.A.R.2 do studenckiej imprezy z wódką i ogórkami to sesję z Halo Wars określiłbym jako obiad u Królowej. Możesz nie lubić kaczki w sosie miętowym, szelestu krynolin a faceci z piersią pokrytą orderami mogą Cię doprowadzić do szału. Ciężko jednak zaprzeczyć, że jest elegancko, obsługa znakomita a do tego miałeś zaszczyt znaleźć się w obecności Jej Wysokości. Kiedy już wreszcie wrócisz do domu, zmęczony lecz trzeźwy, to mimo tego, że może nie ubawiłeś się tak dobrze jak na osiemnastych urodzinach atrakcyjnej blond-sąsiadki, ani nikogo nie poderwałeś, z pewnością będzie co wspominać. Całkiem prawdopodobne, że nawet będzie o czym opowiadać wnukom.