recenzja (strona 33 z 34)

Gra Command & Conquer: Red Alert 3 Ultimate Edition to rasowa strategia czasu rzeczywistego, będąca przełożeniem z wersji PC. O moich pierwszych wrażeniach z obcowania z tym tytułem mogliście przeczytać tutaj. Wspominałem w tamtym tekście, że Red Alert 3 wpasowuje się w specyficzny klimat uniwersum dzięki ciekawej, alternatywnej historii prezentowanej poprzez świetne scenki przerywnikowe. Rozgrywka oczywiście najczęściej polega na zbudowaniu bazy, zebraniu armii i zmiażdżeniu przeciwnika. Ten schemat działał w milionach strategii przed Red Alertem 3 i sprawdza się również tutaj. Gracz Sięgając po Red Alert 3 musicie spełniać dwa warunki - mieć ochotę na strategię czasu rzeczywistego oraz posiadać komputer, który wersji PC nie odpali. Niestety, pomimo starań dewelopera i znośnego sterowania nadal pozostaje faktem, że w to wszystko lepiej grałoby się myszką i klawiaturą. Jeśli jednak lubicie wyzwania, jesteście wygłodniali strategi, a dawniej ten gatunek bardzo Wam odpowiadał, to warto spróbować powalczyć z wydaniem konsolowym. Jeśli zaś chodzi o historię w Red Alercie to nie należy się sugerować numerkiem '3' przy tytule. Fabuła nie jest w zasadzie powiązana z poprzednimi częściami, więc jeśli będzie to Wasza pierwsza gra z tej serii, to nic nie stracicie. Sterowanie wyjaśnione jest przez troszkę przydługie tutoriale, które niestety trzeba przejść, bo bez nich ani rusz w samej grze. Z drugiej strony nawet osoby, które nie są przyzwyczajone do rozgrywki w RTSach dostają wszystko ładnie podane na tacy, więc raczej nie powinny czuć się zagubione.

Gra X-Men Origins: Wolverine to gra TPP luźno związana z filmem o tym samym tytule. Wspólne elementy są w niej przemieszane z autorską wizją studia Raven. Skoro bohaterem jest Wolverine to odkrycie, że w grze chodzi o rozsmarowywanie po okolicy kolejnych przeciwników trudno nazwać zaskoczeniem. Autorzy wzorowali się przede wszystkim na serii God of War, aczkolwiek dorzucili również odrobinę Tomb Raidera - proste zagadki, wspinaczka, tajemnicze świątynie skryte gdzieś w dżungli. Jednak eksploracja poziomu bez chmary przeciwników dookoła to tylko margines całej gry. Większość czasu spędzicie wypruwając flaki z kolejnych wrogów. Gracz Sięgając po Wolverine musicie wiedzieć, że gra jest brutalna. Pozbawianie przeciwników członków, nabijanie ich na wszelkie wystające elementy otoczenia, fontanny krwi i zwolnienia czasu, umożliwiające przyjrzenie się szczegółom tych akcji to w produkcji Raven chleb powszedni. Miłośnicy chodzonych bijatyk błyskawicznie odnajdą się w zaproponowanym tu systemie walki i będą potrafili czerpać z niego dużą satysfakcję. Doświadczenie nie jest tu jednak konieczne, ponieważ autorzy nie przesadzili z poziomem trudności. Obycie z padem będzie po prostu skutkowało dłuższymi i ciekawszymi combosami, a co za tym idzie większą liczbą punktów doświadczenia. Nie liczcie jednak, że Raven skupił się mocno na elementach RPG - rozwój bohatera jest co prawda odczuwalny (możemy kupować ulepszenia i faszerować Logana mutagenami, zwiększając obrażenia czy zdrowie), ale opcji mamy w nim bardzo mało.

Gra Ojciec Chrzestny II to gra bardzo luźno oparta na filmowym pierwowzorze. Zadaniem gracza jest zbudowanie mafijnego imperium poprzez werbowanie kolejnych członków gangu oraz przejmowanie interesów konkurencyjnych rodzin. Wszystko to oczywiście z perspektywy trzeciej osoby, z obowiązkowym otwartym miastem, mnóstwem strzelania, jeżdżenia, a nawet odrobiną mocno uproszczonej strategii ekonomicznej. Miasta w grze są trzy: pierwsze to wycinek Nowego Jorku, który w niczym nie przypomina prawdziwego miasta. Drugie nazwano Florydą, jest nieco większe i kojarzy się z Miami. Trzecie to coś pomiędzy tymi dwoma, zamiast Havany zowie się jednak Kubą, tak jakby cała wyspa sprowadzała się do jednego niewielkiego miasta. Gra posiada także szczątkową fabułę i choć doświadczymy tu nawet zwrotów akcji, to nie trzymają one w napięciu. Ma się wręcz wrażenie, że opowieść o Michaelu Corleone jest tu dodana na siłę i nie bardzo pasuje do głównego charakteru gry.

Czwarta część znanej (również u nas) serii jRPGów powstała na bazie sukcesu Persony 3 i FES, których wynikiem chyba sam Atlus był zaskoczony. Deweloper uznał, że trzeba kuć żelazo póki gorące i stąd też niedługo potem usłyszeliśmy o kolejnej części.

Gra WWE Legends of Wrestlemania jest, jak sama nazwa dobitnie wskazuje, grą o legendach WWE, które wystąpiły na Wrestlemanii. To ostatnie to największa, coroczna gala wrestlingu, World Wrestling Entertainment (kiedyś Federation) to federacja, która ją organizuje, a legendy to najbardziej znani zapaśnicy, tutaj obecni w liczbie 38 i 4 menedżerów. Cel to oczywiście pokonanie przeciwnika w ringu. Rozgrywka Bardzo prosto, żeby nie powiedzieć prostacko. Seria Smackdown vs Raw przyzwyczaiła nas do skomplikowanego sterowania, tutaj zaś autorzy uszykowali ucztę dla amatorów i niedzielnych graczy. Wykorzystuje się, poza przyciskami kierunkowymi, jedynie kwadrat, kółko, X i trójkąt (analogicznie na X360) oraz kilka ich kombinacji. Ciosów nie ma zbyt wiele i często wchodzą nie takie, jakie byśmy sobie w danej chwili życzyli. Ważne jednak, że zapaśnicy odpowiednio szybko reagują i walka jest dzięki temu płynna. Także często pojawiające się w trakcie walki QTE nie zdążyły mnie znudzić i stanowią fajne, casualowe uzupełnienie całości.

O "Dawno temu w grach” napisali już wszyscy. Mieliśmy recenzje Olafa, Huberta, Louvette i paru innych osób. Nasza jest nieco spóźniona, ale dopiero w święta znalazłem odrobinę czasu, by w końcu przeczytać tę książkę.

Zapowiedź GTA: Chinatown Wars na DS była chyba jedynym, z punktu widzenia gracza z krwi i kości, pozytywnym wydarzeniem podczas wystąpienia Nintendo na zeszłorocznym E3. Od razu jednak zrodził się szereg pytań i wątpliwości. Zadawaliśmy sobie pytanie, jak tak brutalna, ociekająca przemocą, seksem i niewybrednymi żartami seria poradzi sobie na platformie Nintendo, firmy kojarzonej raczej z grami dla najmłodszych i w odpowiedniej dla nich stylistyce. Rodziły się też pytania, jak potężne GTA zaprezentuje się na małym DS i czy Rockstar da radę w pełni wykorzystać możliwości interaktywne przenośnej konsoli. Dziś już wiemy jak.

Wydawanie gier na Wii to całkowita loteria. Mieliśmy już kilka naprawdę interesujących tytułów, które nie sprzedały się zbyt dobrze (No More Heroes), a z drugiej strony gry średnie lub nawet kiepskie zlatujące z półek w grubych milionach (Carnival Games). I nie chodzi jedynie o podział casual - hardcore. Na konsolach Nintendo ta linia zdaje się przebiegać dość nieregularnie i niezbadane są wyroki klientów. Na tym grząskim gruncie Platinum Games, czyli ex-Clover i Capcom, postanowiło zrobić grę tak niepasującą do profilu konsoli, jak to tylko możliwe.

Afro Samurai to materiał na kult. Poczynając od komiksu, przez serial animowany i jego „ufilmiowioną” wersję, przez fryzurę afro, muzę RZA i głos Samuela L. Jacksona, aż po samą grę - wszystko co łączy się z Afro Samurai wprost ocieka stylem. Jak na prawdziwie kultowy materiał przystało, ma rzeszę zagorzałych fanów i nie mniejszą grupę sceptyków, którzy nie rozumieją podniecania się samurajem-murzynem tnącym na kawałki zarówno ludzi jak i androidy ninja. Jako osoba zaliczająca się do fanów Afro, wyczekiwałem gry z niecierpliwością, podupadając nieco na duchu, wraz z kolejnymi przeczytanymi recenzjami wersji amerykańskiej. Okazuje się jednak, że wcale nie jest tak tragicznie, jak się zapowiadało, a ci z Was którzy odróżniają Jinno od Justice'a mogą się nawet całkiem dobrze bawić.

Ninja Blade to gra, której nie towarzyszył nakręcany powoli szum medialny, a informacje były dozowane oszczędnie. Ot, pojawiło się parę zrzutów ekranu, kilka trailerów i zapisów rozgrywki. W sumie nic wielkiego. Potem pokazało się demo, które wzbudziło raczej mieszane odczucia. Muszę jednak stwierdzić, że dość dokładnie oddaje ono charakter samej gry.

Miłośnicy lotniczych strzelanin nie mają łatwego życia w tej generacji konsol - tytuły warte sprawdzenia można wymienić jednym tchem. Dlatego Tom Clancy's HAWX już od pierwszych zapowiedzi nie schodziło z mojego (nomen omen) radaru. Po sprawdzeniu wersji demonstracyjnej mój entuzjazm nieco wyhamował, bo uświadomiłem sobie, że to jednak nie jest Ace Combat. Czy HAWX ma szansę na rywalizację z tym tytułem? Sprawdźmy.

Kompleks odstawania japońskich produkcji od ich zachodnich odpowiedników jest coraz bardziej widoczny. Deweloperzy z KKW nie ukrywają tego, wręcz przeciwnie - jasno wyrażają opinię, że należy poczynić kroki, by w końcu nam (graczom) ich produkcje nie wydawały się po prostu dziwne czy też przestarzałe. Próbuje tego Hideo Kojima, choć najpierw wydał Metal Gear Solid 4 by zamknąć całą historię w starym, dobrze znanym graczom stylu. Podobnego pożegnania dokonał Jun Takeuchi tworząc Resident Evil 5.

Silent Hill to jedna z niewielu serii horrorów, która naprawdę dorobiła się sporej renomy. Pierwsze dwie części poza znakomitą fabułą posiadały też odpowiednio dobrane zagadki i definiowały ten gatunek na swoich konsolach. Jednocześnie seria Konami stała zawsze w opozycji do Resident Evil, które zawierało przede wszystkim akcję i klimaty bliższe filmom Dario Argento. Przy 3 i 4 części Silent Hill autorzy nieco się pogubili i chociaż stworzyli solidne pozycje, to fani serii niespecjalnie byli zachwyceni. Homecoming, jak tytuł wskazuje, ma być powrotem do korzeni. Tylko czy wcielanie obecnie w życie pomysłów sprzed 2 generacji zdaje egzamin?

Nie przepadam za grami, w których wielu rzeczy trzeba się domyślać. Nie chodzi jednak o to, że myślenie mnie przerasta, ale nie lubię sytuacji, w których autorzy zakładają, że coś jest oczywiste i nie trzeba tego tłumaczyć. Z reguły bowiem, oczywiste owo coś wcale nie jest. Race Pro jest pełen takich rzeczy. Mówiąc językiem branży komputerowej - ta gra nie jest przyjazna dla użytkownika. Z drugiej strony, między innymi dzięki temu gracze lubiący wyzwania powinni ją pokochać.

Pierwszy dodatek do Tomb Raider: Underworld był kwintesencją konserwatywności i choć dawał graczom możliwość przedłużenia przygody o około godzinę, to jednak rozczarował mnie brak nowości. Lara's Shadow już od pierwszych zapowiedzi był przeciwieństwem poprzednika, czy zasłuży na wyższą ocenę?

24 lutego na Rynku Xbox LIVE pojawił się pierwszy dodatek do Tomb Raider: Underworld - Beneath the Ashes. Podstawowa wersja gry zasłużyła sobie u mnie na dobrą ocenę, postanowiłem więc sprawdzić, czy warto wydać 800 MSP na rozszerzenie. Werdykt znajdziecie w dalszej części tej krótkiej recenzji.

Resistance Retribution należy do pierwszej fali tytułów, które mają uczynić 2009 rokiem PSP. Studio Sony Bend sprawdziło się już na przenośnej konsolce Sony, wydając świetnego Syphon Filtera. Największym problemem tamtego tytułu było to, że niewielu graczy pamiętało Logana, więc motywacja do zakupu gry nie była zbyt mocna. Dlatego też firma postanowiła pójść o krok dalej i tym razem stworzyła grę opartą na uniwersum, którego ramy tworzą Resistance: Fall of Man i Resistance 2.

Patapon był jednym z największych zaskoczeń zeszłego roku na PSP. Genialny pomysł, przyjemna grafika i pozorna prostota spowodowały, że był to zdecydowany hit, często stawiany na równi z God of War: Chains of Olympus czy też Crisis Core: Final Fantasy VII. Patapon 2 ma bardzo trudne zadanie przed sobą. By dorównać pierwowzorowi wprowadzone zmiany muszą być czymś więcej niż tylko kosmetyką, w końcu druga część nie ma już po swojej stronie efektu zaskoczenia. Czy deweloper - Pyramid podołał temu wyzwaniu? Tego dowiecie się z poniższej recenzji.

Jak wspominałem już w pierwszych wrażeniach, na nową, pełnoprawną część Street Fightera przyszło czekać fanom 10 lat. W międzyczasie gatunek bijatyk podupadł i z jednego z głównych argumentów za zakupem konsol stał się niszą, w której pochowali się nieliczni miłośnicy wyliczania klatek animacji i uczenia na pamięć skomplikowanych technik. Czy zatem Street Fighter IV jest kolejnym przykładem na to, że naparzanki lata świetności mają za sobą? Niecodzienna jednak była atmosfera oczekiwania na ten tytuł, gdyż zdecydowanie więcej niż zwykle osób wyrażało ponadprzeciętne zainteresowanie i optymizm. Czy z łona Capcomu rodzi się rewolucja?

Muzyka z gier w naszym kraju przeżywa kryzys i niekoniecznie jest to spowodowane światowym krachem na giełdach papierów wartościowych, lecz innymi czynnikami, na które nie mamy wpływu. W pozostałych częściach Europy, także nie jest za wesoło. Do najbardziej rozwiniętych ośrodków w dziedzinie upowszechniania tej nietypowej muzyki należą Niemcy i Skandynawia. To właśnie u naszych sąsiadów od dobrych paru lat organizuje się największe masowe imprezy, poświęcone elektronicznej rozrywce. A ich następstwem jest oczywiście promocja branży muzycznej w postaci koncertów, powstał także pierwszy oficjalny sklep - Synsoniq, zajmujący się produkcją i sprzedażą płyt z muzyki z gier.

Jeśli można przyrównać granie w F.E.A.R.2 do studenckiej imprezy z wódką i ogórkami to sesję z Halo Wars określiłbym jako obiad u Królowej. Możesz nie lubić kaczki w sosie miętowym, szelestu krynolin a faceci z piersią pokrytą orderami mogą Cię doprowadzić do szału. Ciężko jednak zaprzeczyć, że jest elegancko, obsługa znakomita a do tego miałeś zaszczyt znaleźć się w obecności Jej Wysokości. Kiedy już wreszcie wrócisz do domu, zmęczony lecz trzeźwy, to mimo tego, że może nie ubawiłeś się tak dobrze jak na osiemnastych urodzinach atrakcyjnej blond-sąsiadki, ani nikogo nie poderwałeś, z pewnością będzie co wspominać. Całkiem prawdopodobne, że nawet będzie o czym opowiadać wnukom.

Pierwsza część Skate była prawdziwą rewolucją w gatunku gier traktujących o jeździe na deskorolce. Inna sprawa, że gatunek składał się w zasadzie jedynie z serii Tony Hawk's, która już dawno skostniała i słaniając się na nogach niczym bokser-emeryt czekała na cios. Jednak nikt nie chciał go zadać, aż do pojawiania się gry od studia Black Box. Naprawdę rzadko widuje się tak gruntowne przełamanie utartych schematów i zastąpienie ich nowymi, a w dodatku bardzo funkcjonalnymi rozwiązaniami. Oczywiste było, że druga część Skate raczej nie będzie podobnym szokiem, ale czy ewolucja poszła odpowiednio daleko? Sprawdźmy

Mądrość ludowa mówi, że lepiej się dać się miło zaskoczyć niż rozczarować. O ile w przypadku Killzone 2 czułem się zaproszony na szampan z kawiorem, o tyle zagranie w F.E.A.R. 2 traktowałem bardziej jako „studencką” imprezę z wódką i ogórkiem. Okazało się jednak, że dostałem więcej niż się spodziewałem, czyli nastąpiło owo miłe zaskoczenie.

Po 4 latach oczekiwań Sony musiało się zmierzyć nie tylko z pamiętnym renderem zaprezentowanym w 2005 na targach E3, ale również z ogromnymi wymaganiami fanów, którym chyba nawet trudniej sprostać. Mimo wszystko firma postanowiła, że Killzone 2 będzie wyznacznikiem jakości na PlayStation 3 i nie ma co ukrywać - dotrzymała słowa. Od dzisiaj każda strzelanka, wydawana na konsoli Sony, będzie porównywana do dzieła Guerrilla Games.

Korzystając z tego, że Polygamiści rozsiani są po całym świecie, udało nam się nawiązać współpracę z Wojtkiem Kubarkiem, którego użytkownicy naszego forum kojarzą jako qbara. Wojtek mieszka na stałe w USA, a co się z tym wiąże ma szybciej dostęp do gier mających tradycyjne opóźnienie w Europie. Na pierwszy ogień idą jego wrażenia z bardzo oczekiwanego przez nas Afro Samuraia. Czy gra sprostała wymaganiom? Zapraszam do lektury! - JT.