recenzja (strona 14 z 34)

Zmienia się werdykt w moich oczach.

Uwierzycie, że to już trzynaste rozszerzenie hitu Blizzarda?

Gdy się człowiek spieszy, to się bard nie cieszy.

Urocza gra logiczna z potencjałem.

Ponowne wejście smoka, który już wyszedł.

Gra detektywistyczna bliska ideałowi.

Bo gameplay i marketing nie zawsze idą ze sobą w parze...

Nie powiem tego. No nie. To straszny truizm będzie. No nie powiem, no.

Wpadłem niedawno w towarzystwo, dla którego myślenie nie jest najmocniejszą stroną...

We Happy Few bez przerwy zmusza gracza do wypowiadania „akustycznego hasła”. Z kilku różnych powodów...

Pierwsze DLC do Pillars of Eternity 2 to solidna przygoda, miły powrót do gry i absolutnie nic, co mogłoby przekonać do niej nowych graczy.

Ucz się. Licz na szczęście. Zgiń. Powtórz.

Ludzie się nie zmieniają.

‘’Swój kawałek podłogi’’ nabiera zupełnie nowego znaczenia, gdy ma się własną planetę.

Czyli witajcie w amerykańskim serialu.

Prawda stara jak świat: nawet w obliczu zagłady ludzie i gry nie zmieniają się.

Czyli jak ożenić wspaniałą tradycję z błędami współczesności.

Uwaga! Produkt testowano na niebędących już ludźmi organizmach.

Niespieszna i krótka podróż po piekle pewnego księdza.

Kilkuletni szpil nic a nic nie stracił swego uroku.

... to naprawdę wciąż jesteśmy tacy sami. I jest to świetna wiadomość.

Oto bezdyskusyjnie największy moloch wśród gier wyścigowych.

Trudno zdecydować, ile w tym perwersyjnej satysfakcji, a ile czystej odrazy.

Jedna duża konstrukcja zamiast pięciu małych. Ta sama cena. Trochę inne wnioski.

Mooncrash bardzo przypomina... kubek z Preya.