dystrybucja cyfrowa (strona 9 z 19)

Większość gier jest prosta jak konstrukcja cepa. "Uratuj świat i poczuj się dobrze przez resztę wieczoru". "Choć na chwilę bądź kimś, kim nigdy nie będziesz". "Spędź miło czas ze znajomymi". Różnią się tylko teksturami. "Papo & Yo", choć podobne, jest inne, zmusza do zastanowienia się, "co autor miał na myśli?".

Znakomicie bawiłem się przy Retro/Grade. Przez godzinę.

Jeśli jesteście czytelnikami prozy fantasy, to pewnie znacie Terry'ego Pratchetta. Pewnie czytaliście też cykl o Świecie Dysku. I pewnie kojarzycie najprostszą, i dlatego zapewne najbardziej popularną, piosenkę krasnoludzką o złocie*. Cóż, gdyby Pratchett napisał najprostszą piosenkę orków, brzmiałaby mniej więcej ta: bam, snikt, splasz, trach, łup, auuu! I mogłaby spokojnie służyć za ścieżkę dźwiękową do Orcs Must Die 2.

Dziwny tytuł, niespecjalnie promowana gra - istnieją spore szanse, że nawet teraz nie macie pojęcia, czym jest Dust: an Elysian Tail. No to wam powiem - to najlepsza gra z Summer of Arcade. Śliczna, potrafiąca rozbawić, ale i zasmucić opowieść o wojowniku, którego mistrzostwo we władaniu mieczem zapewnia tony frajdy.

Choć to nie ja jestem największym fanem niecodziennych pomysłów w redakcji, to dałem się porwać "Sound Shapes". Połączenie platformówki i gry rytmicznej ze świetnym klimatem i wciągającą rozgrywką - to nie mogło się nie udać.

Poznajcie Hybrid - grę, w której nie można biegać, a podłoga, ściana czy sufit to równie dobre miejsce, by zasadzić się na wrogą drużynę.

Amatorska gra The Kite jest dowodem, że gry, jak chcą, mogą opowiadać o rzeczach smutnych i trudnych. Jest też znakomitym przykładem, że do historii jaką chce się opowiedzieć, należy dobrać odpowiednią mechanikę. Inaczej jest źle.

Pozwólcie mi podeliberować chwilę, odpłynąć na falach mej imaginacji. A gdyby tak w świecie gier możliwe były związki między tytułami, to co narodziłoby się z miłości Wipeouta i Flow? Osmos i Guitar Hero? Pewnie właśnie Dyad.

„Deadlight” to gra o wędrówce. Tej dosłownej, po ulicach zrujnowanego Seattle, w poszukiwaniu żony i córki, ale też o podróży w głąb siebie, w ruinę swojego życia, w głęboko schowane wspomnienia rzeczy, których lepiej nie pamiętać. Ale czy jest to gra wyjątkowa? Cóż, mam dobrą i złą wiadomość.

Seria Tony Hawk's Pro Skater zatoczyła koło. Pierwsze części były odpowiedzialne jeśli nie za stworzenie gatunku, to na pewno za rozpropagowanie go. Ostatnie odsłony były z kolei gwoździami wbijanymi do trumny wirtualnych sportów ekstremalnych. Jak w ten cykl wpisuje się „Tony Hawk's Pro Skater HD”?

Jedno popołudnie w biurze nie wystarczy, by skończyć ten tytuł. Zarezerwujcie dwa (na szczęście jest system zapisu stanu gry).

Twórcy gier regularnie zapraszają nas do zwiedzenia mniej lub bardziej przyjaznych lochów, czyniąc z takich wycieczek kanon współczesnych gier wideo. Raz w roli odkrywcy, innym razem ich gospodarza. Rzadko która stawia nas jednak przed tak banalnym zadaniem jak po prostu odnalezienie wyjścia. Na tym w wielkim skrócie polega bowiem Dungeon Twister. Niech prostota tych założeń Was nie zwiedzie. To gra o wiele bardziej skomplikowana, niż może się Wam wydawać.

Nawet TA JEDNA GRA może się kiedyś znudzić.

Macie dość palenia gum na asfalcie? Jeremy McGrath zaprasza na bezdroża.

Spelunky, losowo generowane plansze pełne pułapek i śmiertelnych niebezpieczeństw. I czterech redaktorów, którzy postanowili zmierzyć się z tym szaleństwem.

Stupidella jest trochę jak Kopciuszek, ale trochę głupiutka.

„Bogowie i królowie” w końcu zawitali do „Cywilizacji 5”. Czy naprawili wszystkie jej mankamenty? Niestety - nie.

Drugi zbiór nowych aren walki do Modern Warfare 3 od zeszłego tygodnia mogą już kupić prawie wszyscy. Niezależnie od platformy czy wykupionego abonamentu Elite. Co w nim fajnego?

Mam prośbę. Przestańmy wreszcie mówić o "klonach Portala". Rozumiem, że tak najłatwiej opisać obecnie pewien typ gier, ale od jakiegoś czasu wychodzi ich tak dużo, że przydałoby się jakieś bardziej ogólne określenie (tak, ja też pamiętam czasy, gdy na FPS-y mówiło się "Doomy", ale na dłuższą metę okazało się to niepraktyczne). Może First Person Puzzle Game, pierwszoosobowa gra logiczna, FPPG? Co Wy na to? Moment na zmiany jest idealny. Właśnie wyszło bowiem Quantum Conundrum, prawdopodobnie najznamienitszy przedstawiciel gatunku od czasu słynnego założyciela.

Chunkadelic to drobnostka, która jednak tak ładnie i wdzięcznie odwołuje się do tęsknoty za różnymi starymi produkcjami. Jedna gra, by dziewięć zebrać i w pikselach związać!

Wydana w 2009 roku na iOS-a, później na Androida, gra Babel Rising dotarła i do cyfrowej dystrybucji konsolowej. Czy smartfonowy hit ma szansę odnieść sukces na konsolach obecnej generacji?

Są gry platformowe, w których skacze się z platformy na platformę. W Tiny & Big gracz sam musi je sobie wykroić z pobliskiego otoczenia.

Nie przeczę, kibicowałem Kraterowi. Lubię gry niezależne, a zrobienie czegoś tak rozbudowanego jak gra RPG to - zwłaszcza w tak małym zespole - naprawdę ambitne przedsięwzięcie. Niestety tym razem przerosło ono swoich twórców.

Kinectowe Joy Ride było nudnym samograjem, który robił za gracza wszystko. Szkoda, bo przez to możecie zbyć Joy Ride Turbo śmiechem. A to oznaczałoby odpuszczenie sobie świetnych wyścigów małych autek.

Zakończenie Arkham City, choć zaskakujące, nie było ostatnim aktem historii osadzonej w mieście-więzieniu. Ekipa Rocksteady proponuje fanom oryginału epilog, pod tytułem Harley Quinn's Revenge.