dystrybucja cyfrowa (strona 11 z 19)

Czy to dziwne - wzruszyć się przy grze? Journey (polski tytuł: Podróż), najnowszą produkcję twórców kultowego Flower, kończyłem ze ściśniętym gardłem. "Emocje" to słowo klucz do odczytania tego nietypowego, poruszającego tytułu.

Co zrobić, jeśli musisz wydać grę i masz na to bardziej niż zwykle ograniczony budżet? Wymyśl fabułę, która doskonale wytłumaczy wszystkie oszczędności i stanie się najmocniejszym punktem gry.

Nasza przygoda z małym kosmitą o imieniu Zero rozpoczyna się w dość klasyczny sposób. Najpierw jest awaryjne lądowanie na Ziemi. Potem porwanie przez naukowców i zamknięcie w podmorskim laboratorium, a wszystko zakończone zapewne bardzo bolesnymi badaniami. Prawdziwa zabawa zaczyna się jednak w momencie, gdy Zero odzyskuje swoje moce.

Shank powraca. Jest szybszy, zwinniejszy, silniejszy, jeszcze bardziej brutalny oraz, co najistotniejsze, lepszy niż w pierwowzorze. I nosi nową koszulkę, w kolorze krwi.

W „Puddle” przyda się refleks i zręczne palce. Kto by pomyślał, że tyle zabawy można wycisnąć z przewróconego kubka z kawą.

Z DLC do Saints Row: The Third jest trochę jak z sytuacją, gdy wracamy do jakiegoś ulubionego miasta tylko po to, by odwiedzić te same miejsca. Niby dalej jest tak samo pięknie, ale człowiek chciałby zobaczyć jednak coś nowego.

Z tymi grami na PSN to czasami jest śmiesznie. Niektóre powstają zupełnie bez rozgłosu, czasami nawet bez informacji o fakcie tworzenia, nie ma żadnej akcji marketingowej... O Zack Zero nie słyszałem aż do momentu premiery tej gry. Potem popatrzyłem na obrazki, obejrzałem jakiś filmik i pomyślałem "to coś dla mnie". Niestety, to, co wydawało się sympatyczną, kolorową platformówką, okazało się lekkim zawodem.

Są na świecie czynności, których nikt nie lubi, ale które wykonywać trzeba. Patrz: sprzątanie. Znacie kogoś, kto naprawdę lubił ścierać kurze? Nie ma takich osób. Sam trochę jestem pedantem i, przykładowo, myję łazienkę trzy albo cztery razy w tygodniu, ale przyjemnością bym tego nie nazwał mimo najszczerszych chęci. Gdyby jednak prawdziwe sprzątanie wyglądało tak, jak w Dustforce...

Zadanie horroru jest w gruncie rzeczy proste - straszyć. Są gry, które wykorzystują do tego ociekające krwią mięso, wyskakujące zza rogu z okrzykiem „BU!”. Inne starają się stworzyć atmosferę, w której najbardziej boimy się tego, czego nie widać. „Amy” łączy te dwa podejścia, ale straszy zupełnie czymś innym. Niestety.

Autorzy remaków niegdysiejszych hitów stoją przed trudnymi wyborami. Wierność oryginałowi i sentymenty trudno pogodzić z innowacyjnością i nowymi trendami, które mogłyby tchnąć w klasyka nowego ducha. Gdy deweloperzy boją się zaryzykować, powstają takie gry jak Choplifter HD.

Jeśli myśleliście, że Aperture Science to jedyny ośrodek testujący jak ludzie radzą sobie z rozwiązywaniem zagadek logicznych, to byliście w błędzie.

2011 rok pokazał, że w stawianiu wieżyczek na trasie przeciwników tkwi potencjał, który można spożytkować na wiele różnych sposobów. Dungeon Defenders dodaje do tego miksu rzeczy, który wcześniej spodziewałbym się raczej po klonie Diablo.

Mag, złodziejka i rycerz znów muszą odpowiedzieć na wezwanie magicznego artefaktu. W poprzedniej części nauczyli się ze sobą współpracować przy zagadkach wymagających zarówno myślenia jak i siły. Czy w trakcie drugiej przygody nauczą się nowych sztuczek?

Czasem wystarczy prosty pomysł, by ze zwyczajnej platformówki zrobić coś naprawdę wyjątkowego.

Nic się nie zmieniło, jestem nieco starszy, czasu mam nieco mniej, ale jak co roku przypasałem wysłużony oręż i zszedłem do lochów. I siedzę tam drugi dzień.

Spośród wszystkich wydanych w tym roku gier z Tower Defense, najbardziej wciągnęło mnie Kingdom Rush. Nie można jednak zapominać o jego największym, najbardziej rozbudowanym i skomplikowanym konkurencie: GemCraft.

Symulatory kosmiczne to wymierający gatunek, a najmniej im przyjaznym środowiskiem są konsole. Mimo to ekipa Starfire Studios postanowiła przypomnieć starym pilotom wyjadaczom, dlaczego tak bardzo lubili zasiadać za sterami myśliwców i barek transportowych. Na ile skuteczna jest to próba?

Kilkakrotnie przeszliście już świetną kampanię Gears of War 3, przypomnieliście sobie dwie poprzednie części i wciąż nie macie dość opowieści o walce mieszkańców Sery? A może zawsze chcieliście wskoczyć w skórę Generała RAAM-a? W takim razie szykujcie punkty, bo Epic przygotował zupełnie nową opowieść, dzięki której ponownie staniemy na krwawym placu boju.

Niedawno do Xbox Live Indie Games trafiła druga część stworzonej przez Polaków platformówki. Na polskich kontach jej nie znajdziecie. Warto się przelogować?

"Terraria" pojawiła się na rynku w maju, gdy "Minecraft" był u szczytu popularności i wielu graczy uznało ją za jego klona. Tymczasem to zupełnie inna gra, która ma szansę spodobać się także tym, którzy "Minecrafta" nie lubią. W międzyczasie została bardzo rozbudowana, a wychodząca dziś wersja 1.1 to świetna okazja, by do niej wrócić lub zacząć z nią przygodę.

Do czego służą nowe platformy? Do grania w stare gry!

Wielu grom potrafię wybaczyć niedoskonałości ich oprawy graficznej, doceniając solidną rozgrywkę i ciekawe rozwiązania. Nie zdarzyło się jeszcze, żebym polubił ładną grę mimo fatalnych mechanizmów. Tego stanu nie zmieniła nawet wyjątkowa „Wojna światów”.

Pytanie "Chcesz się odprężyć przy fajnej gierce na PSN?" dopadło mnie gdzieś między Deusem, Władcą Pierścieni i oczekiwaniem na Skyrim, więc powitałem je z ulgą. Czy "Rocketbirds: Hardboiled Chicken" spełniło swoje zadanie? W sumie - tak.

Co robiliśmy z Pawłem Kamińskim przez ostatnie pół godziny w pracy? Graliśmy w Roadeo. I to nie był stracony czas.

W paczce, która trafiła do redakcji, znalazła się kamerka internetowa, paczka baterii i ulotka z napisem "Move&Play". Skonsternowany Naczelny potoczył wzrokiem po okolicy szukając MacGyvera, który poskłada to w sensowną całość. Padło na mnie.