recenzje (strona 81 z 85)

O pierwszych wrażeniach związanych z grą pisałem już tutaj. Teraz jednak nadszedł czas aby napisać coś więcej.

Seria Everybody's Golf to już potęga. Od czasów PSone nieustannie potrafi zmobilizować miliony fanów na całym świecie do wyjścia na wirtualne pole i marnotrawienia tam dziesiątek godzin. I nie, nigdy nie był to sprzedawca konsol, nigdy ludzie się o golfa nie zabijali. Regularnie czują jednak potrzebę pomachania kijem, a Sony regularnie dostarcza im tą możliwość. Nie da się jednak ukryć, że siła serii tkwi w rozgrywce wieloosobowej - sam z czasów licealnych doskonale pamiętam długie noce spędzone przy Bust-a-Move i właśnie golfie. Sprawdźmy, czy druga już odsłona serii na PSP potrafi przykuć nas do małego ekranika.

Z ATV Offroad posiadacze PS2 mogli się spotkać po raz pierwszy jeszcze w roku 2001. Niestety ominęła mnie przyjemność sprawdzenia poprzednich 5 tytułów z serii, ale może to i dobrze, bo dzięki temu mogłem podejść do ATV Offroad Fury Pro z całkowicie otwartym umysłem, a nie tylko na siłę wyszukując zmiany, jakie to pojawiły się względem poprzednika.

Czy przechadzając się po supermarkecie nie mieliście nigdy ochoty rzucić piłką w stojące butelki i sprawdzić czy przewracają się one w dokładnie taki sposób, jaki sobie wyobraziliście? Myślicie, że to tylko ja jestem na tyle szalony. Nic bardziej mylnego, tak naprawdę każdy, kto spędził, choć chwilę grając w Boom Blox odmienił swoje życie nie do poznania.

Jak zapewne zauważyliście, wprowadziliśmy od niedawna instytucję "pierwszych wrażeń”. To pomysł Toreada - chodzi o to, że recenzent po otrzymaniu gry i zapoznaniu się z nią ma wydać wstępny werdykt - czy rokuje ona dobrze, czy też raczej nie. Po rozpoczęciu zabawy z The Bourne Conspiracy i napisaniu kilku gorzkich słów naprawdę liczyłem, że przy okazji recenzji będę mógł użyć jakiegoś banału w stylu "pozory mylą” czy "nie sądź książki po okładce”. Niestety, podczas dalszej gry moje wcześniejsze obawy jedynie się pogłębiały

Od początku, kiedy Sony postanowiło inwestować w projekty skierowane dla niedzielnych graczy można było odnieść wrażenie, że to seria SingStar jest oczkiem w głowie europejskiego oddziału firmy. Tak było, nawet wtedy, gdy na rynku pojawił się pierwszy Buzz: Muzyczny Quiz. Pomysł na teleturniej był ideowo świetny, ale pytania z jednej tylko kategorii mocno ograniczały grono zainteresowanych. Na szczęście w Buzz! Quiz TV nie ma już takiego problemu.

Gdy najbardziej znana w Europie seria gier karaoke trafiła w końcu na PLAYSTATION 3, wszyscy wierzyli, że SingStar doczekał się ostatecznej wersji, a jedyne zakupy, jakie będziemy wykonywać to będą nowe piosenki ściągane z sieci. Sony postanowiło jednak inaczej i tak oto na początku roku pojawiły się plotki o kolejnej grze z serii zmierzającej na PS3, a w kwietniu otrzymaliśmy oficjalne potwierdzenie istnienia SingStar Vol. 2. Sprawdźmy, zatem jak dużych zmian dokonano i czy posiadacze pierwszej części powinni zakupić również tę wersję.

Clank to postać doskonale znana każdemu wielbicielowi duetu Ratchet & Clank. Ta niesamowicie charakterystyczna para, wywodząca się ze stajni Sony doczekała się już wielu odsłon, w tym zarówno na konsolach stacjonarnych jak i przenośnych. Nigdy jednak Clank nie był głównym bohaterem żadnej części z ww. sagi. Co więcej, był on przeważnie tylko tłem dla Ratcheta, z rzadka był postacią grywalną. Teraz wszystko się zmieniło.

Ninja Gaiden to jedna z najlepszych (a w odczuciu wielu np. moim - najlepsza) gier jakie ukazały się na poprzednią generację konsol. Z oczywistych więc względów poprzeczka przed sequelem została ustawiona tak wysoko, jak tylko się da. Dla osób, które przespały ostatnie kilka lat warto przypomnieć co to w ogóle jest Ninja Gaiden. Seria (pomijam tutaj wcześniejsze odsłony na antyczne platformy) ta opowiada o przygodach ninja ze smoczego rodu - Ryu Hayabusa. Fabuła jednak nie ma w tej grze wielkiego znaczenia, ot i jakaś jest, ale nic poza tym. To, co istotne to fenomenalna rozgrywka w jakiej uczestniczymy. Niesamowity system walki poparty fantastyczną grafiką i genialnym klimatem pozwala przez wiele godzin cieszyć się rozrywką na najwyższym poziomie. Taki był Ninja Gaiden na pierwszym Xboksie. A co jest teraz ?

Pierwsza, konsolowa odsłona serii Battlefield - Modern Combat wzbudziła w graczach mieszane uczucia. Przede wszystkim dlatego, że multiplayer znacząco różnił się od innych konsolowych tytułów, a tryb dla pojedynczego gracza na dobrą sprawę nie istniał. Bad Company od samego początku stawiało w reklamach na kampanię dla pojedynczego gracza (po sieci krążyły nawet plotki, że multiplayer nie będzie obecny). Mieliśmy więc naprawdę zabawne filmiki z frontu, parodie innych gier, czy wreszcie swoiste pamiętniki członków Złej Kompanii. Wszystko po to, by gracz mógł poczuć się, jak jeden z członków oddziału. Odpalając grę liczyłem na solidną przygodę dla jednego gracza, uzupełnioną odświeżonym trybem multi.

Jakiś czas temu zostałem uszczęśliwiony dyskiem UMD z etykietką Echochrome. Pograj i oceń, mówili. Podobno fajne, mówili. Syntetyczna ocena metacritic (80/100) wyglądała zachęcająco, więc oczekując niezłej zabawy (o święta naiwności!) odpaliłem konsolkę. Im dłużej grałem tym bardziej się męczyłem, tym rozpaczliwiej chciałem znaleźć pozytywne strony, tym mocniej chciało mi się wyć. Dopiero po kilku cyklach grania godzinę i mentalnego odpoczywania przez dobę zaczęło mi coś świtać. To nie jest gra z gatunku puzzle. Jedyną prawdziwą zagadką jest pytanie "Jaki sens ma Echochrome?”.

Ponieważ jestem świeżym posiadaczem PSP, a do tego przygody Joasi są pierwszym sRPG w który zagrałem, nie spodziewajcie się prezentacji na tle gatunku ani porównań do innych tytułów platformy. Chcę podzielić się po prostu wrażeniami z zabawy. Do zakupu przekonały mnie oceny zachodnich recenzentów, rewelacyjnie wysokie miejsce na liście serwisu metacritic, ale przede wszystkim deweloper - Level 5 (Dark Cloud, Rogue Galaxy, Professor Layton). Grę nabyłem drogą kupna w warszawskim sklepie stacjonarnym za niewygórowaną jak na nasze warunki cenę, czyli za Jagiełłę z groszami. Tytuł nie jest stary, premiera odbyła się w sierpniu 2007.

Electronic Arts, tradycyjnie już, postanowiło nie poprzestawać na corocznej edycji FIFY i wypuścić grę poświęconą zbliżającym się Mistrzostwom Europy w piłce nożnej. Od pierwszych zapowiedzi byłem przekonany, że dostaniemy odgrzewanego kotleta przystrojonego jedynie w oficjalne szaty turnieju i nie śpieszyło mi się szczególnie do wypróbowania wersji demonstracyjnej. W końcu jednak ciekawość zwyciężyła i po krótkim teście decyzja mogła być tylko jedna - kupuję.

God of War to seria, która zadebiutowała na PlayStation 2, robiąc jednocześnie spore zamieszanie i wnosząc do branży powiew świeżości. Dodatkowo, co obecnie trafia się niestety dosyć rzadko, twórcom udało się stworzyć i wypromować charakterystyczną oraz niesamowicie interesującą postać głównego bohatera - championa bogów greckich - Kratosa. God of War w wersji portable został zapowiedziany na przenośną konsolkę Sony już dawno temu i w zasadzie większość z nas zadawała sobie pytanie „co z tego będzie?” (pewnie wielu zastanawiało się czy nie wyjdzie z tego czasem kolejne Gran Turismo Portable). Całkiem niedawno mieliśmy okazję pograć w demo Chains of Olympus i wtedy już było jasne - nadchodzi megahit. Czy pełna wersja dorównuje temu, co zaprezentowało demo oraz atrakcjom, jakie widzieliśmy na dużym ekranie?

Bizarre Creations znamy przede wszystkim ze świetnie wykonanych gier z serii Project Gotham Racing oraz wciągającego Geometry Wars. Każdy deweloper jednak w pewnym momencie szuka jakiejś innowacji dla swoich projektów i zaczyna tworzyć coś nowego i interesującego. Tak samo było z programistami Bizarre, którzy to porzucili znany schemat gier wyścigowych i postanowili spróbować swoich sił w bardzo popularnym obecnie gatunku shooterów. Mając tak dużą konkurencję na rynku chcieli spróbować nas czymś zaskoczyć i tak właśnie powstał The Club.

Czy należycie do ludzi, którzy, gdy widzą na ulicy szybki sportowy samochód, to muszą się odwrócić? Wiem, też tak mam, że czasem po prostu nie mogę sobie odmówić spojrzenia na takie przejeżdżające cacko. Przyznajcie, że jak widzicie jakieś Ferrari czy Lamborghini, to marzycie, żeby usiąść za kierownicą takiego potwora i przejechać, chociaż jedno okrążenie po Nürburgring. Niestety większości z nas nie uda się spełnić tej mrzonki, ale przecież od czegoś mamy gry. Patrząc w przeszłość pamiętamy dobrze, że każdej konsoli Sony towarzyszy gra z serii Gran Turismo. Nie inaczej będzie tym razem, ale - ze względu na długi czas tworzenia - Polyphony Digital wypuszcza wcześniej prolog, który jest pewnego rodzaju wstępem do kolejnej części Gran Turismo. Ma być to gest w kierunku fanów, którzy nie mogą doczekać się pełnej wersji. Zawsze jednak pozostaje pytanie, czy powinniśmy za prolog płacić?

Apollo Justice, to pierwsza część nowej sagi przygód zaliczanej do serii Ace Attorney. W poprzedniej trylogii kierowaliśmy poczynaniami Phoenixa Wright'a, który z pewnych względów (które poznajemy w trakcie gry) nie jest już obecnie główną postacią. Nie będzie wielkim spoilerem, jeśli zdradzę, że nasz stary znajomy pojawia się obecnie w dwóch rolach: jako niegrywalna postać, tj. nasz nowy mentor i jako grywalny bohater, gdy cofniemy się w przeszłość, aby rozwiązać pewną niedokończoną sprawę.

Dark Sector to pierwsza gra zapowiedziana na obecną generację konsol. Jej niedawna premiera pokazuje, że proces developingu trwał odrobinkę dłużej niż powinien. Autorzy - Digital Extremes - już w trakcie prac zupełnie zmienili koncepcję tego tytułu i zrezygnowali z konwencji Sci-Fi na rzecz bliższych nam realiów. Czy podjęli dobrą decyzję? Trudno powiedzieć, w końcu zarzucony pomysł również dawał nadzieję na sukces. Na szczęście Dark Sector, który otrzymali posiadacze PLAYSTATION 3 i Xboksa 360 nie rozczarowuje. Zapraszam do recenzji.

Dwa tygodnie temu na PLAYSTATION Store zagościło, PixelJunk Monsters, zachęcające do zakupu dość przystępną ceną - 18 zł. Mamy tutaj do czynienia z klasyczną grą z gatunku zwanego tower defense, gdzie wcielamy się w postać, którą dla uproszczenia dalej nazywać będziemy szamanem (nosi charakterystyczną maskę). Buduje on wieżyczki, które mają na celu chronić wioskę i ukrywające się tam plemię przed hordami potworów. Dokładamy ładną - kolorową i ręcznie rysowaną grafikę wyświetlaną w rozdzielczości 1080p oraz stałą liczbę klatek niezależnie od tego ile potworów pojawi się na ekranie (a wierzcie nam, że może ich być naprawdę mnóstwo) i już mamy obraz PixelJunk Monsters. Dodatkowym atutem jest możliwość gry z kolegą (ale tylko offline) oraz funkcja Remote Play. No dobra, brzmi nieźle, ale czy tytuł ten jest wart sięgnięcia do portfela?

Czasem na rynku pojawia się tytuł, który powoduje, że dorośli, stateczni ludzie zaczynają zachowywać się podejrzanie. Od pierwszych zapowiedzi Patapona i wrażeń przekazywanych przez zachodnich dziennikarzy nie miałem wątpliwości, że będzie to kolejna gra, która wchodzi do głowy i za żadne skarby nie chce jej opuścić. Ale czy produkcja Pyramid ma w sobie coś więcej niż tylko świdrujące mózg pioseneczki? Jak najbardziej! Głębia Patapona może wielu z Was zaskoczyć.

Współpraca z innymi graczami to chyba mój ulubiony sposób rozgrywki, o czym zdarzyło mi się już napisać na Polygamii. Nic więc dziwnego, że Army of Two od początku było wysoko na mojej liście życzeń. Przełożenie premiery na 2008 rok przyjąłem nieco sceptycznie, ale powtarzałem sobie, że lepiej dostać dopracowaną grę później, niż problematycznego wcześniaka. EA w końcu uznało, że tytuł jest gotowy i Army of Two wylądowało obok mojej konsoli. Jak wypadła ich współpraca? Zapraszam do przeczytania recenzji.

Nowy Advance Wars to jedna z tych gier, na które czekałem z ogromną niecierpliwością. Spowodowane było to tym, że przy poprzedniej odsłonie, AW:Dual Strike spędziłem łącznie prawie 200h (!!!) umieszczając ją na zaszczytnym, pierwszym miejscu mojego osobistego rankingu najlepszych gier na DS'a. Z uwagi na powyższe wymagania, oczekiwania, jakie stawiałem przed recenzowanym tu tytułem były ogromne. Czekałem, czekałem i w końcu się doczekałem. Czy nowa odsłona okazała się równie dobra jak Dual Strike? O tym poniżej.

John Hight, Director of External Production at SCEA Santa Monica Sony dotrzymało słowa i liczne gry, które możemy znaleźć w sklepiku pokazują, że nie są to typowe produkcje, jakich spodziewałby się gracz, a bardziej 'doznania' czy 'przeżycia', o których mówiła firma. Ja również postanowiłem dotrzymać słowa i dziś przedstawiam wam recenzję jednego z najciekawszych tytułów, które zasługują na to miano.

Zeszłoroczna edycja NBA 2K była bliska ideału i bezapelacyjnie należała jej się korona najlepszej symulacji koszykówki na wszystkie platformy. Na edycję oznaczoną znaczkiem 2k8 czekałem bardzo niecierpliwie, zwłaszcza, że demo udostępnione na Rynku Xbox LIVE było chyba najgorszą wersją demonstracyjną z jaką zetknąłem się w obecnej generacji konsol. Wolne, brzydkie, pozbawione komentarza i możliwości zmiany kamery sprawiło, że zacząłem się zastanawiać, czy dobrze zrobiłem zamawiając tegoroczną edycję. Już po odpaleniu pierwszego meczu odetchnąłem z ulgą i radośnie obwieściłem pustemu pokojowi „nie zepsuli!”, po czym zabrałem się do testowania.

Poker Smash pojawił się w mojej świadomości bardzo niespodziewanie. Ot, przy rytualnym słuchaniu podcastu 1UP Yours wyłapałem ten tytuł (z trudem, bo pojawiła się tam też inna wersja - Poker Quest) i zachęcony opinią wyjadaczy zza wielkiej wody postanowiłem zobaczyć co to takiego. Po przeczytaniu krótkiej zapowiedzi i obejrzeniu trailera byłem już pewien, że Poker Smash w dniu premiery na XBLA, wyląduje na moim dysku. Nie musiałem czekać długo, premiera miała miejsce na początku lutego i zrobiłem wtedy coś dla mnie zupełnie niebywałego - wyłożyłem 800 MSP bez oglądania wersji próbnej. Czy się opłaciło? Jeśli słuchaliście jednej z ostatnich polygadek, to już wiecie.