recenzje (strona 82 z 85)

Powiedzieć, że seria Devil May Cry należy do moich ulubionych konsolowych tasiemców byłoby dużym nadużyciem. Owszem, pierwsza część dosłownie znokautowała mnie klimatem i przepotężnym bohaterem, ale wraz z premierą sequela wszystkie nadzieje na podniesienie poprzeczki jeszcze wyżej legły w gruzach. Nieco lepiej wypadła część trzecia z rozbudowanym i efektownym systemem walki, ale, jako że w przyrodzie nie ma nic za darmo, do zgrzytania zębów doprowadzało mnie gówniarskie zachowanie Dantego. Capcom postanowił wydać czwartą część również na Xboksa 360, dzięki czemu miałem możliwość zapoznać się z wersją recenzencką i muszę powiedzieć, że tego nie żałuję.

Sony przez dłuższy czas w swojej usłudze sieciowej nie udostępniło tytułu, który mógłby stanąć ramię w ramię z tytułami, które możemy znaleźć na Xbox Live Arcade. Nie chodzi mi tutaj bynajmniej o samą grywalność danych produkcji, a bardziej o możliwości takie jak: komunikacja głosowa, split-screen czy tryb multiplayer offline i online. Sony stawiało na innowacyjność wybierając gry, które można bardziej zebrać pod szyldem: 'doznanie' niż standardowe produkcje, do jakich przyzwyczajeni są gracze. Przykładami takich produkcji są odpowiednio Flow, LocoRoco Cocoreccho! oraz w mniejszym stopniu Everyday Shooter. Wiadomo jednak, że gdy chce się zbudować społeczność graczy trzeba stworzyć tytuł z trybem wieloosobowym. Piecze nad tytułem objął David Jaffe, znany z pracy nad takimi hitami jak God of War czy Twisted Metal. Fani tej drugiej serii zapewne zauważą pewne podobieństwa w obu produkcjach. Sony postawiło przed Davidem trudne zadanie, a czy jemu i ekipie Incognito udało się stworzyć tytuł, którą zapamiętamy na długo? Tego dowiecie się z poniższej recenzji.

Witajcie w Paradise City! Miejscu gdzie najbardziej cenimy sobie świeże powietrze, śpiew ptaków i szum morskich fal, prawda? Nie, nieprawda! Tutaj kochamy ryk silnika, brzęk tłuczonego szkła i jęk rozdzieranego metalu! Dla nas muzyką jest głuchy łomot toczących się po ulicach wraków, płonących półciężarówek, turlających się sedanów i łamanych w pół limuzyn. Prędkość, nitro i wyostrzone zmysły - jeśli tego nie masz, to do nas nie zaglądaj. Nie mamy tu muzeów dla zasuszonych badaczy przeszłości. Nie zbudowaliśmy uniwersytetu dla dyniogłowych. Nie zabawiamy rodzin z dziećmi w oceanarium. Mamy za to złomowiska, warsztaty naprawcze i stacje benzynowe a wszystko po to, byś na przestrzeni przeszło 250 mil mógł nam pokazać jak kontrolujesz swoje auto i zasłużyć sobie na specjalną nagrodę - licencję Burnout.

Zdarzają się w życiu gracza takie okresy, że mimo odłożonej miesięcznej dawki srebrników ze zdziwieniem dochodzi on do wniosku, ze tak naprawdę, to lista życzeń świeci pustkami. Właśnie coś takiego spotkało mnie w okresie świątecznym. Chciałem zrobić sobie growy prezent, ale zupełnie nie miałem pomysłu. Na szczęście z pomocą przyszli nasi czytelnicy, którzy doradzili mi Ace Combat 6. Po drobnych przejściach z kurierem gra wylądowała w czytniku mojego Xboxa na kilka dni przed Bożym Narodzeniem.

DAWNO TEMU Phoenix Wright 3 to już trzecia odsłona przygód, doskonale znanego chyba każdemu posiadaczowi przenośnej konsoli Nintendo, prawnika (Defense attorney). Jak to często z takimi kontynuacjami bywa, kolejne odsłony bywają już nieco nużące i nic ciekawego nie wnoszą do rozgrywki, stanowiąc swego rodzaju dodatkowe misje, niekiedy dużo słabsze niż pierwsza część sagi. W przypadku recenzowanego tutaj tytułu nic takiego nie ma miejsca! Phoenix Wright 3 to doskonałe rozwinięcie i pewnego rodzaju ukoronowanie trylogii (w kolejnych częściach będziemy już kierować poczynaniami kogoś innego), trzymające genialny poziom części pierwszej. Ba! Można zaryzykować nawet stwierdzenie, że trójka jest najlepszym elementem z całej serii. Tak naprawdę to tytuł ten stanowi swoistego rodzaju opowieść, a rolą gracza jest należyte rozkoszowanie się tym, co dzieje się na ekranie. A zdecydowanie jest czym się rozkoszować.

"Śpiewać każdy może Trochę lepiej lub trochę gorzej Ale nie o to chodzi Jak co komu wychodzi Czasami człowiek musi Inaczej się udusi” Jeśli ktoś miał już wcześniej do czynienia z najpopularniejszym karaoke na PS2, to słowa Jerzego Stuhra na pewno nie będą mu obce. Tym razem jednak nastąpiła zmiana dekoracji, albowiem SingStar PS3, jak sama nazwa wskazuje, to pierwsza odsłona tej serii na PLAYSTATION 3. Gra oferowana jest w zestawie wraz z dwoma mikrofonami (które, nota bene, nie zmieniły się i wciąż są kablowe). Nowa generacja konsol zawsze kojarzy się z większym wachlarzem możliwości dla programistów tworzących gry. Czy zatem SingStar PS3 to rewolucja w świecie karaoke? Z całą pewnością nie. Jednak, wbrew pozorom, nie należy traktować tego stanu rzeczy jako coś złego. Bo tak naprawdę, co nowego może oferować kolejna edycja gry, w której zabawa polega na śpiewaniu do mikrofonu popularnych piosenek? Udziwnianie tak prostej, a zarazem angażującej zabawy, mogą wręcz zaszkodzić rozrywce. Powróciły, znane z poprzednich części, tryby dla jednego, dwóch i wielu graczy. Lista utworów zaczyna się na latach 70. i kończy na produkcjach z ostatnich list przebojów. Toteż nowy SingStar to stary pomysł, nieco odświeżony i dostosowany do wymagań nowej generacji. Co zatem uległo zamianie?

Chyba nie było u nas recenzji Psychonautów w wykonaniu Yahtzee'ego, więc czas nadrobić zaległości. Zwłaszcza, że jest ona, na swój sposób, wyjątkowa, gdyż autor (w bólach) przyznaje, że trudno mu krytykować akurat tę grę. Zapraszam do obejrzenia. Pod filmikiem znajdziecie kilka zdań ode mnie, napisanych jakiś czas temu. Tekst nie był pisany z myślą o publikacji na blogu, stąd jego skrótowa forma. Jeśli nie macie pomysłu na spędzenie zimowych wieczorów, to zapewniam, że warto rozejrzeć się za Psychonautami. Gra znajduje się na liście kompatybilności, jeśli zaś mieszkacie w cywilizowanym kraju, to można ją kupić w usłudze Xbox Originals.

Jeśli ktoś tego do tej pory nie wiedział, to oświadczam, że jestem miłośnikiem gier wyścigowych. Nie wszelakich, nie byle jakich ale tych kilku, które wymieniane są jednym tchem na pytanie o panteon wirtualnego ścigania się. Grałem namiętnie we wszystkie części Project Gotham Racing, sporo czasu spędziłem w Gran Turismo, nie omieszkałem próbować swoich sił w Forza Motosport, Rallisport Challenge czy też World Rally Championships. Pamiętałem o takich pozycjach jak Sega Rally, Race of Champions czy Outrun. Dlatego nie będzie chyba dla nikogo zaskoczeniem, gdy powiem, że nie jest mi obca, produkowana przez Electronic Arts, seria Need for Speed. Dziwacznym zbiegiem okoliczności to właśnie na moje biurko trafiło pudełko z najnowszą jej odsłoną czyli Need for Speed: ProStreet.

Na początku powinienem wytłumaczyć, dlaczego ta recenzja powstawała tak długo. Powód jest prosty - obiecałem sobie, że przed napisaniem wrażeń z gry, muszę ją ukończyć na poziomie trudności Hard. Zadanie wydawało się łatwe - w końcu lata (no, miesiące) praktyki w część pierwszą i drugą Guitar Hero nie mogły pójść na marne. Jednak okazało się, że to wcale nie jest takie proste W końcu, po wielu trudach i znojach udało mi się! Skończywszy grę (także w trybie kariery dla dwóch graczy) mogę ze spokojnym sumieniem napisać jej recenzję.

Recenzja Call of Duty 4: Modern Warfare.

COŚ Z HISTORII Half-Life to gra legenda. Niesamowity klimat, ogromna grywalność, świetna oprawa. To wszystko sprawiło, że druga część nie miała łatwego startu. Oczekiwania były ogromne i jak to zwykle bywa z kontynuacjami megahitów nie wszystkich zadowoliła. Warto podkreślić, że testowany tutaj Half-Life 2 to tytuł, który swoją premierę miał już kilka lat temu na PC oraz na Xboksie. Na wersję na najnowszą konsolę Microsoftu przyszło nam długo czekać. Czy było warto? Według mnie tak.

Screwball: Podobno Masashi Kishimoto był w młodości denerwującym dzieckiem. Być może właśnie dlatego, niekoniecznie świadomie, stworzył wiele lat później postać Naruto - młodego, nadpobudliwego i nielubianego ucznia Akademii Ninjutsu. Bohater ten stał się w dość krótkim czasie ikoną mangi na miarę Goku z Dragonballa. Zaryzykuje nawet twierdzenie, iż jest to w tym momencie najpopularniejsza na świecie seria rodem z Japonii. Pewnie to zaważyło na decyzji o zrobieniu gry na podstawie przygód młodego fajtera przez i tu niespodzianka. Naruto: Rise of a Ninja nie popełniło Namco, Konami, Capcom czy inne wschodnie studio. Zrobiło to francuskie (a dokładnie kanadyjski oddział) Ubi. Zastanawiając się nad tym chwilę, można by pomyśleć - przecież zachód nie może się zabierać za coś tak rdzennie japońskiego jak Naruto. Nie chciałbym rozpoczynać kolejnego wątku na temat ewidentnego kryzysu branży video w Kraju Kwitnącej Wiśni, powiem tylko - dobrze, że tę grę zrobili „nasi”.

Assassin's Creed od dawna rozpalał wyobraźnię wielu graczy. Nie tylko z uwagi na osobę producenta - śliczniutką Jade Raymond. Przede wszystkim chodziło o zupełnie nowe podejście do gatunku „skradanek”. Zamiast nocy i ciemności, największym sprzymierzeńcem naszego zabójcy miał być tłum. Ubisoft określiło ten gatunek mianem „social stealth”. Dzień przed oficjalną premierą otrzymałem płytkę z Kredem Zabójcy i czym prędzej przeniosłem się w czasy Trzeciej Krucjaty.

Na samym wstępie muszę zaznaczyć, że nigdy nie byłem fanem serii Zelda - flagowej sagi Nintendo. Jeden z najbardziej wychwalanych tytułów na GameCuba - Wind Waker znudził mnie po kilku godzinach i nigdy już do niego nie wróciłem. Z tego też powodu do najnowszej odsłony Zeldy, która pojawiła się na przenośnej konsolce Big N podchodziłem ze sporą rezerwą zupełnie nie zwracając uwagi na kosmiczne noty jakie tytuł uzyskuje. Moje obawy okazały się wyssane z palca, jako że ku swojemu własnemu zaskoczeniu otrzymałem megahit - w moim osobistym rankingu najlepszy tytuł roku 2007 r.

Ryk pięciusetkonnych silników niósł się poprzez ulice wielkiego miasta, które, choć nigdy nie śpi, zamarło teraz w niemym zdziwieniu. W strugach ulewnego deszczu, napędzani wysokooktanową mieszanką śmiałkowie, brawurowo pokonywali ciasne zakręty uliczek Brooklynu, chlapiąc wodą na spragnionych mocnych wrażeń gapiów. Cztery koła, ogień pod maską i krytyczny poziom adrenaliny to wszystko, czego trzeba, by wziąć udział w najbardziej szpanerskim z turniejów. A imię jego Project Gotham Racing 4. Pochylcie czoła, bowiem król powrócił.

amiętam jeszcze nieprzespane noce, gdy na nasz konsolowy plac zabaw wjechała pierwsza część Tony Hawk's Pro Skater. Zbieranie literek, szukanie ukrytych taśm i zupełnie nowy typ zabawy wciągnęły mnie bez reszty. Gdzieś z boku gry sygnowanej nazwiskiem Człowieka-Jastrzębia został wydany Thrasher: Skate & Destroy. Siermiężna grafika, mniejszy dynamizm i, niemożliwie wręcz, skomplikowane sterowanie odstraszyły większość graczy. Ja również dałem sobie spokój z próbą okiełznania tego tytułu. Od tego czasu na rynku obserwujemy właściwie hegemonię kolejnych części Tony'ego Hawka, które jednak bardzo oszczędnie dawkują nam innowacje. Czy ktoś spodziewał się, że ratunek dla graczy spragnionych czegoś nowego nadejdzie ze strony Electronic Arts, firmy przez wiele lat krytykowanej za politykę „tasiemców”? Ja na pewno nie. A jednak, duch Trashera powraca w nowych szatach i bez owijania w bawełnę powiem wam, że to jest właśnie TO!

O Halo 3 czytaliście już u nas nieprzyzwoicie wiele wpisów, poświęciliśmy jej również sporo czasu na Polygadce. Zamiast standardowej recenzji, postanowiliśmy więc, w tym przypadku zastosować inną metodę. Poniżej znajdziecie komentarze. Poniekąd odnoszą się one do pierwszych wrażeń, ale z reguły są po prostu naszymi impresjami po zabawie z grą Bungie. Mam nadzieję, że taka formuła was nie zanudzi, a być może znajdziecie w tych tekstach odczucia podobne do waszych.

Trudno mi określić, kiedy seria FIFA przekroczyła granicę niesmaku w zjadaniu swojego ogona i ostatecznie pchnęła mnie w ramiona International Superstar Soccer. Gra Konami oferowała tak dalece inną (lepszą) rozgrywkę, że bardzo szybko zapomniałem o grach Electronic Arts. Księga banałów, na stronie 73, stwierdza, że historia kołem się toczy, a mimo to, nie wszyscy uczą się na błędach innych. Polityka Konami polegająca na szlifowaniu swojego diamenciku powoli wychodziła mi bokiem i w końcu, przy okazji Pro Evolution Soccer 6, spowodowała, że zapragnąłem czegoś nowego. FIFA 07 na konsolę Xbox 360 była średnią grą, czegoś jej brakowało i wyraźnie czuło się, że atak „elektroników” na next-geny jeszcze nie nastąpił. Jak jest w przypadku tegorocznej edycji? Zapraszam do recenzji.

Gra Stranglehold jest kontynuacją ostatniego wyprodukowanego w Hong Kongu filmu Johna Woo. Nawiązania do filmowego pierwowzoru są dość luźne i na dobrą sprawę obie produkcje łączy przede wszystkim postać głównego bohatera - inspektora Tequili, granego przez znanego aktora Chow Jun Fata. W Stranglehold przyjdzie mu pomścić śmierć swojego partnera, odbić z rąk bandytów własną córkę oraz ukochaną kobietę. Fabuła trzyma poziom znany z filmów akcji z Hong Kongu, czyli jest mało odkrywcza, ale za to dobrze przedstawiona. Mamy tu oczywiście zwroty akcji, momentami nawet zaskakujące, wątek miłosny i mnóstwo widowiskowych pojedynków. Czy pozostałe elementy gry dotrzymują tempa?

Czy patrzysz w rozgwieżdżone niebo, marząc o przygodach, ryzyku, pięknych kobietach, obcych rasach, robotach i kosmicznych skarbach? Chciałbyś walczyć z międzyplanetarnymi korporacjami, a w przerwach eksplorować starożytne ruiny w poszukiwaniu artefaktów poprzednich cywilizacji? A może pociąga cię sama przestrzeń - mgławice, dziwaczne stwory dryfujące majestatycznie przez pustkę, tunele czasoprzestrzenne i bramy do innych wymiarów? Albo po prostu miałbyś ochotę uratować galaktykę? Jeżeli tak, już dzisiaj prześlij CV. Największy pirat, Kapitan Dorgengoa, szuka być może ciebie.

Marka Medal of Honor liczy sobie już 8 lat. Przez ten czas ukazało się aż 14 gier z serii, czyli niemal dwie rocznie! Przyznacie, że jest to spora liczba. Niestety tylko kilka z Medali było wartych naszej uwagi, a na dobrą sprawę od czasu Allied Assault seria powoli staczała się na dno. Obecna we wszystkich częściach konstrukcja misji polegająca na biegnięciu przed siebie wąską ścieżką wyznaczoną przez autorów zwyczajnie się graczom przejadła. Nie da się przecież w nieskończoność powielać tych samych schematów, szczególnie gdy zarówno pola walki, jak i rodzaje broni mamy bardzo ograniczone. W tym roku Electronic Arts postanowiło więc gruntownie odświeżyć serię dodając element, który ma być powiewem świeżości dla całego gatunku. Mowa oczywiście o skokach spadochronowych. Czy im się udało? Zapraszam do dalszej części recenzji.

Theme Park to jedna z tych gier, w które wielu z nas w dawnych czasach zagrywało się na PCetach, Amigach i innego rodzaju archaicznych sprzętach. Ostatnimi czasy nastąpił na przenośną konsolkę Nintendo wysyp tego typu tytułów - mniej lub bardziej odświeżonych konwersji, rozbudowanych gier strategiczno/ekonomicznych, których geneza sięga niejednokrotnie poprzedniej dekady. Wystarczy tutaj wymienić takie hity z zamierzchłych lat, jak The Settlers, Sim City, Anno, czy też właśnie Theme Park. DS okazał się sprzętem idealnym dla tego typu gier.

Postmodernistyczne zabawy konwencją nie są czymś niezwykłym w sztuce masowej XXI wieku. Konsumpcjonizm, mieszanie kierunków myślowych i filozoficznych, brak narzuconych z góry prawd jest tym, co na co dzień otacza człowieka współczesnego. Jako część kultury popularnej, a co za tym idzie i masowej, również gry video bazują w znacznej części na mieszaniu ze sobą różnych, często wydawałoby się nawet sprzecznych, elementów. Średniowieczna, feudalna Japonia, ryk motocyklowych silników, zeppeliny, bajkowe stwory i demony można wymieszać dzisiaj w jednym kotle, przygotowując całkiem smaczną pożywkę dla wygłodniałego i niezbyt wybrednego gracza. W zasadzie całą otoczkę i fabułę Ninja Gaiden Sigma można by pominąć lekceważącym milczeniem, gdyby nie jeden szczegół. Ów postmodernistyczny światek służył nam będzie jako miejsce jednej z najbardziej przemyślanych, bazującej na prawdziwych umiejętnościach grającego, widowiskowej rzeźni.

Rok 1985 był dobrym rokiem dla graczy. Nie chodzi o to, że akurat wtedy przyszedłem na świat, ale o fakt, że Alexiej Pażytnow stworzył grę, która do dzisiaj jest obecna na chyba każdej platformie. Przypuszczam, że większość z was domyśla się już, że chodzi o Tetrisa. Gdy pisze się o Puzzle Fighterze wspomnienie o korzeniach tego typu rozgrywki wydaje mi się konieczne, gdyż patrząc na screeny skojarzenia nasuwają się same. Jednak odpalając grę Capcomu po raz pierwszy można poczuć lekkie zaskoczenie. To nie jest Tetris!

Emancypacja kobiet w grach video rozpoczęła się wraz z momentem, w którym pani archeolog, Lara Croft, postawiła swój pierwszy krok w peruwiańskim grobowcu. Od tego czasu branża łakomie zaczęła sięgać po postacie heroin. Ich zadaniem wcale nie było zachęcenie do nowej formy rozrywki płci pięknej, mogącej od tej pory lepiej utożsamiać się z oglądaną na ekranie telewizora postacią. Zabieg ten miał przykuć uwagę przede wszystkim męskiej części graczy, wszak sterowanie bohaterką o ponętnych kształtach jest z naszego punktu widzenia daleko bardziej interesujące niż oglądanie umięśnionego cielska hormonalnego troglodyty.