wrażenia (strona 4 z 4)

Na samym początku przyznam, że nie miałem do czynienia w zasadzie z żadną częścią Phantasy Star, ale patrząc na oceny, jakie uzyskiwała ostatnia odsłona o podtytule Universe, to chyba nawet dobrze. Przynajmniej mogłem podejść do tego przenośnego wydania z przeświadczeniem, że to może być naprawdę udana produkcja.

Red Alert 3 w wersji na PS3 otrzymał podtytuł Ultimate Edition. Tak, jakby deweloper chciał nam wszystkim zakomunikować, że to jest właśnie ta najlepsza wersja, którą powinniśmy mieć. W pierwszych wrażeniach pozostawię jednak tę kwestię otwartą, a skupię się przede wszystkim na przyjemności obcowania z samym tytułem.

Nowa gra IO Interactive (wcześniej między innymi Hitman) skierowana jest głównie do dzieci. Mini Ninjas ukaże się na wszystkie możliwe platformy, towarzyszyć jej zaś prawdopodobnie będzie serial, komiks itp. Wcześniej na naszych łamach prezentowaliśmy już zarówno trailer jak i obszerne galerie z tego tytułu, zalecam więc zapoznać się z nimi przed lekturą.

Podczas wyjazdu na pokaz Eidosu, na którym mieliśmy szansę zagrać w Batmana, zaprezentowano nam też dwie inne gry - Just Cause 2 i Mini Ninjas. Dzisiaj opiszemy pierwszy z tych tytułów. Galerię obrazków dostarczonych przez wydawcę możecie zobaczyć w rozwinięciu.

Odpalając wersję demonstracyjną Wheelmana nie liczyłem na wiele. Poza sympatią, jaką darzę Vina Diesela gra intrygowała mnie jeszcze ponoć sporą dawką arcade'u (tak przynajmniej twierdził Kenner) i ciekawymi pomysłami. Po kilkunastu minutach zabawy z demem wiedziałem już, że redakcyjna pełna wersja gry musi trafić w moje ręce. W rozwinięciu wpisu znajdziecie pierwsze wrażenia, spisane po kilkugodzinnej zabawie.

W zasadzie nie pamiętam, kiedy ostatnio grałem w dobrą grę o Batmanie. Zwykle tytuły z tym jednym z popularniejszych superbohaterów nie były za dobre i nie spełniały pokładanych w nich nadziei.

MadWorld to gra, która nie zrobiła na mnie jakiegoś super wrażenia podczas prezentacji w Lipsku. Tak, jak chyba każdego, zachwyciła mnie stylistyka i oprawa rodem z komiksu Millera i zdziwił poziom brutalności. Obawiałem się jednak, że rozgrywka szybko stanie się monotonna i zacznie przynudzać (oczywiście po początkowych, obowiązkowych achach)

Przyznam, że w przypadku Wanted starałem się nie myśleć o stereotypowej „kolejnej grze na licencji” - wydanej na szybko, niedopracowanej i żerującej na popularności filmu. Nie liczyłem również na opad szczęki, co to, to nie. Chciałem po prostu solidnej gry akcji, na poziomie zeszłorocznego Dark Sector. Wersja demonstracyjna pokazała jednak, że chyba trochę przesadziłem.

Przyznam, że pierwsze chwile z wersją demonstracyjną Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena były dla mnie lekkim szokiem. Spokojnie, nie chodzi o to, że gra od razu odrzuca od telewizora. Po prostu specyfika rozgrywki jest tu nieco inna, niż w większości FPS, które można sprowadzić do równania wróg w celowniku=naciśnij spust. Tutaj gracz ma więcej możliwości na poradzenie sobie z przeciwnikami (może też spróbować ich po prostu ominąć). A to oznaczało w moim przypadku kilka dość szybkich zgonów, w momencie gdy próbowałem zaczaić się na jednego brzydala, a zza pleców wyskakiwało mi trzech kolejnych. Trzeba przyznać, że wyszedłem z praktyki w „Riddickowaniu”.

Przez długi czas odczuwałem dotkliwą pustkę. Aż wiało i świszczało w dziurze, jaką pozostawiły po sobie dwie pierwsze części serii TOCA na PSX. Odsłona trzecia, choć bardzo fajna, to poszła już w stronę arcade i powoli przestawała być hardcorowym wyzwaniem dla najbardziej zawziętych wirtualnych kierowców. Skończyło się GRIDem, na którego już patrzeć nie mogę, mają w pamięci jej poprzedniczki. W międzyczasie przewijały się kolejne części Gran Turismo, pojawiła się też Forza, ale to wszystko nie było do końca tym. W końcu w tych grach wyścigi samochodów turystycznych traktowano po macoszemu lub nie pojawiały się one wcale. No i niestety nie były tak trudne jak wspomniana TOCA, gdzie dotoczenie się do mety nawet na miejscu bliższym końca stawki, niż początku było sukcesem. Race Pro co prawda również nie skupia się wyłącznie na tej klasie pojazdów, ale stanowią one lwią część gry. No i jest diablo trudna.

Choć większość z posiadaczy PS3 zapewne zaciera już ręce i szykuje portfele na myśl o zbliżającej się nieuchronnie premierze Killzone 2, ja z przyjemnością wciąż odławiam trafiające na PSN perełki. Tydzień temu doczekałem się wreszcie premiery Flower, goszczącego już na łamach Polygamii, dziś z radością dałem się naciągnąć na zakup Noby Noby Boy.

Co to za gra? Cóż, zapraszam Was do obejrzenia zamieszczonych w tym wpisie filmików i sami już będziecie wiedzieli. Jeśli jednak Wasz komputer, w wyniku tragicznego zbiegu okoliczności, stracił możliwość odtwarzania plików wideo, to śpieszę z wyjaśnieniem. Fists of Plastic to bijatyka, w której na jednym ekranie może walczyć ze sobą do 4 postaci. Jeśli kojarzycie gry w stylu Power Stone z Dreamcasta, to właśnie coś takiego, tyle, że w 2D. Liczy się przede wszystkim radocha z zabawy, a nie nauka skomplikowanych kombinacji ciosów.

Powyżej możecie zobaczyć zapis mojego przejścia dema Afro Samurai, które pojawiło się dziś na Rynku Xbox LIVE. Nie jest ono specjalnie długie, ale przynajmniej możemy porozmawiać o grze nieco mniej teoretycznie (choć warto pamiętać, że to jednak tylko demo). Od razu trzeba sobie powiedzieć, że kamera faktycznie mocno utrudnia walkę a włączony na stałe invert (można go wyłączyć tylko dla osi Y!) rzuca nieprzyzwyczajonemu graczowi kolejne kłody pod nogi.

Pamiętam jak dziś, że reklamowano tę grę jako Devil May Cry w bikini, może właśnie dlatego szok, jakiego doznałem po włożeniu do napędu płytki z Onechanbara: Samurai Bikini Squad również zapamiętam na długo.

Głupi jestem, że nie sprawdzam dem. Potem Toread pyta się kto chce Lord of The Rings: Conquest , a ja, fan Tolkiena, wielbiciel filmu i wreszcie człowiek, który lubi wirtualnym mieczem wyprawić kilkuset orków do krainy wiecznych łowów, zgłaszam się. Zgłaszam się pełen nadziei, ba, z ufnością nawet. Bo przecież Pandemic Studios robiło zawsze porządne gry, Electronic Arts wpompowało w tytuł trochę kasy, a gra na trailerach i z opisów rozgrywki zapowiadała się fajnie. Głupi jestem, że nie sprawdzam dem.

Szczerze mówiąc, to nie spodziewałem się, że Resident Evil 5 mi się spodoba. Demo nastawiło mnie nieco negatywnie do tej produkcji, która wówczas wydawała się piękna, ale trochę zbyt staroświecka. Dopiero zagranie w pełną wersję "preview" zmieniło moje zdanie.

Pierwsze godziny ze Skate 2 trudno nazwać zaskoczeniem. Ze świecą szukać tu jakiejkolwiek rewolucji, a nawet symptomy ewolucji nie rzucają się od razu w oczy. Sztampowo można by napisać, że jest po prostu więcej i lepiej.

F.E.A.R. nie był grą, która jakoś mnie szczególnie zachwyciła. Chyba głównie wpłynął na to fakt, że kiedy pojawiła się na konsolach było sporo ładniejszych od niej tytułów. Jasne, SI wrogów nadal było imponujące ale ciągłe zwiedzanie pustych przestrzeni biurowych i magazynów w końcu zmęczyło mnie na tyle, że finalnie gry nie skończyłem. Pewnie dlatego do drugiej części podszedłem bez większym emocji i muszę powiedzieć, że po przejściu pierwszego poziomu jestem miło zaskoczony.

Shaun White Snowboarding first impression Załadował: polygamia_tv Na początku należy sobie powiedzieć jedno - Shaun White Snowboarding to nie SSX. Jednak w tym roku gry od EA nie ma i raczej już ich nie zobaczymy , a więc jak na razie SWSB to jedyna opcja, by na konsoli pobawić się w jakąś nową grę o snowboardzie. Jak widzicie na nagranej prezentacji rozgrywkę zaczynamy od wyboru naszego hipka, którym będziemy jeździć podczas gry. Po wybraniu stroju i postaci przechodzimy do zjazdów.

W zasadzie miałem już przyjemność sprawdzić wcześniej Banjo-Kazooie: Nuts & Bolts i wtedy odpowiadał mi pomysł stworzenia czegoś więcej, niż tylko czystej gry platformowej. Pełna wersja nie przekonała mnie jednak, że to był krok w dobrym kierunku.