recenzje (strona 60 z 85)

"Na Kinekcie nie ma poważnych gier!" - krzyczeli rozczarowani gracze. "Nie chcemy grać tylko w głupie kinekt sportsy i dance centrale!" - narzekali. "No to macie!" - odpowiedziała Sega, rzucając w twarz growej braci swoją najnowszą produkcję, Rise of Nightmares. Tak oto znów wymierzono nam policzek.

Hitlerowskie wojska ścierają się z bolszewickimi obrońcami Stalingradu. Czy warto pojechać na front i stanąć do krwawej walki o każdą ulicę, każdy budynek, każde piętro, każdą piędź ziemi tego zrujnowanego miasta?

Lubię rude wampirzyce i dwuwymiarowe bijatyki. Takie połączenie w postaci BloodRayne: Betrayal miało zagwarantować mi fajną, krwawą zabawę. Czy tak się stało?

Stare amerykańskie powiedzenie mówi, że wszystko jest lepsze z bekonem. Zapewne przyświecało ono twórcom The Baconing podczas tworzenia trzeciej już części przygód DeathSpanka. Niestety prawda jest taka, że bekon nie smakuje dobrze ze wszystkim, a już na pewno nie z odgrzewanym kotletem.

Crimson Alliance nie przejdzie do historii jako najbardziej rozbudowana gra. Ba, nawet jak na zwykłą siekankę hack & slash jest stosunkowo uboga w elementy RPG. A jednak to, co najważniejsze - rozgrywka - sprawia masę frajdy. Zwłaszcza w kooperacji.

Są gracze, którzy potrafią na kilkadziesiąt, jeśli nie kilkaset godzin zatonąć w świecie japońskich opowieści. Dla nich istnieje gatunek jRPG, z którego mniej lub bardziej klasyczne gry pojawiają się co jakiś czas. Jeśli tęskniliście za tego typu przygodą, to Xenoblade Chronicles chętnie zabierze Wam kilka kartek z życiorysu.

Emotikon zastąpi dobrze znany niebieski ekran śmierci.

Głowa Locusta pękła z niezdrowym mlaśnięciem, zgnieciona solidnym wojskowym butem. Unurzana w posoce piła mechaniczna, zatrzymując się, wydała z siebie ostatni gniewny pomruk. Na pole bitwy leniwie opadał kurz. Otarłem pot z czoła. Właśnie skończyłem Gears of War 3.

Kto by pomyślał, że szturmowanie zamku może być takie wciągające? Ok. Inaczej. Po King Arthur's Gold żadna inna cyfrowa inscenizacja średniowiecznych walk nie będzie już taka sama. Po prostu i już.

Uniwersum Warhammera 40 000 to ponury, przerysowany, pełny epickiego rozmachu świat, w którym trwa wieczna, krwawa wojna - zwykła gra akcji po prostu nie jest w stanie tego oddać. Zwykła, czyli taka jak ta.

Czy toczenie głazu i rozwalanie nim wież, słoni lub bram może być fajne?

Czy toczenie głazu i rozwalanie nim wież, słoni lub bram może być fajne?

Siedem godzin strzelania z ciągle tych samych dwóch broni do ciągle tych samych robotów. To nie brzmi jak dobra zabawa. Na szczęście nie musi brzmieć, ważne że nią jest.

Resistance nigdy mnie do siebie nie przekonał. Ot, prostacka strzelanka z nie najlepszą oprawą graficzną, która z racji tego, że jest jednym z nielicznych tytułów na wyłączność, urosła do rangi kultu - tak sobie o nim właśnie myślałem i wracałem do grania w tytuły dla prawdziwych mężczyzn. Aż uruchomiłem część trzecią i nagle odkryłem, że opanowany przez Chimery świat to bardzo fajne miejsce do spędzania czasu.

Nigdy nie byłem maniakiem karcianek, ale chętnie spędziłem kilka chwil w komunikacji miejskiej, tocząc boje w Kard Combat. Tak, to ta przeznaczona na platformy iOS gra autorów DeathSpanka. A skoro jest darmowa, to dlaczego przejść obok niej obojętnie?

Pamiętacie Black, strzelankę wydaną na konsole poprzedniej generacji? Bodycount reklamowano jako duchowego spadkobiercę tamtego świetnego tytułu. Do zabawy zachęcił nas sympatyczny styl graficzny i sporo akcji. Tak przynajmniej wyglądało to w materiałach promocyjnych. Czy jednak tej strzelankowej jesieni Bodycount ma szansę na jakikolwiek sukces?

Przywołajmy ich do porządku!

Cyfrowa dystrybucja to doskonałe miejsce na odświeżenie klasyki. Jedni sprzedają niezmienione wersje niegdysiejszych hitów, inni próbują sprzedać zupełnie nowe gry za pomocą znanych nazw. Za sprawą Street Fighter III: Third Strike Online Edition Capcom pokazał, jak w świetny sposób odświeżyć klasyka, polewając go sosem nowoczesności.

Podczas przeglądania ofert last minute radzimy wystrzegać się tych, które w opisie zawierają słowo „zombie”. Turnus może zakończyć się nadzwyczaj krwawo.

Kilka dni temu opublikowaliśmy recenzję trybu dla pojedynczego gracza w Driver: San Francisco. Dziś, po dogłębnych testach, możemy zaktualizować tę relację o rozgrywkę sieciową. A jest to - uwaga - naprawdę optymistyczna relacja.

Tower defense jest nudne. Ustawia się te wieżyczki na ścieżce tortur przeciwników i potem nie ma już nic do roboty. Nie w Toy Soldiers!

Niech podniosą rękę w górę ci, którzy znają serię The Incredible Machine i próbowali w pierwszej połowie lat 90. zmusić te durne małpy do pedałowania. Wszystkich tych, którzy podnieśli ręce, z przykrością informuję, że małpy wypadły z gry, ale poza tym to stara i niemal tak samo dobra Niesamowita maszyna.

Czasami nie gra nie potrzebuje milionów pikseli i wybuchów, aby z całą siłą kopnąć gracza w twarz.

Przez niektórych zwany „czarnym sportem”, doczekał się gry na platformę iOS. Sprawdziliśmy dla Was, jak żużel daje sobie radę na sprzęcie z logo nadgryzionego jabłka.

Świat gier jest zabawny. Przez tyle lat ukazywały się różne programy fitness, ale wystarczyło, aby wydano taki z groźnym gościem na okładce, aby nagle ćwiczenie przed ekranem stało się zadaniem dla prawdziwych facetów.