publicystyka (strona 105 z 117)

Social Games, czyli gry społecznościowe, to termin, który w języku polskim nie jest jeszcze dobrze ukształtowany. Medium w praktyce jest nam jednak bardzo dobrze znane. Powołując się na anglojęzyczną Wikipedię, mowa o rozrywce, która uwzględnia społeczne interakcje, w przeciwieństwie do tych gier, w które bawimy się w pojedynkę. W tak szerokiej definicji Death Match w Halo jest również jak najbardziej społecznościowy.

W kosmosie nikt nie usłyszy Twojego krzyku. Nie zobaczy też, jak odrywasz obleśnemu stworowi zakończoną szponem łapę, aby następnie wbić mu ją w głowę. No chyba, że jesteś bohaterem Dead Space 2.

Gry FPS potrafią być mniej lub bardziej poważne, możliwe, że tych drugich jest ostatnio nieco więcej. Zabierają do podwodnych miast pytając o naturę człowieka; każą walczyć z kosmitami lub do znudzenia wymachują przed nosem amerykańską flagą, starając się wmówić, że tak właśnie wygląda wojna. Od czasu do czasu pojawia się jednak produkcja, która puszcza do gracza oko i zdaje się mówić: "Wiem co lubisz. Chcesz rozwalać hordy wrogów i mieć z tego dziką frajdę. Nie wstydź się". Jak Bulletstorm z polskiego People Can Fly właśnie.

W czytanych książkach czy oglądanych filmach lubię szukać odniesień do (pop)kultury czy historii. Każde znalezione nawiązanie daje wrażenie, jakby autor dzieła mrugał okiem do odbiorcy. Przełamuje formę utworu i ukazuje jego kolejną warstwę dodając postmodernistycznego smaczku do całego dania. Takie odwołania do historii czy bieżących wydarzeń mogą być formą komentarza rzeczywistości (np. cykl wiedźmiński Sapkowskiego), lub bezpardonowo walącym po oczach product placementem, jak reklama firmy obuwniczej - również u Sapkowskiego, tym razem w trylogii husyckiej. Wszystko jest kwestią wyczucia.

Majestatyczne okręty przemierzające głębiny, steampunkowa estetyka, podwodne starcia do czterech graczy naraz na jednym komputerze, a wszystko to dostępne w Pax Britannica, ciekawej i darmowej grze indie pod Windows.

Trybuna Ludu to zebrane przez naszych moderatorów najciekawsze komentarze pod notkami i wpisy na naszych forach. Coś pominęliśmy? Dajcie nam znać.

247 centymetrów kwadratowych, na których skupia się wzrok nabywcy. 247 centymetrów kwadratowych, na których znajduje się esencja danego tytułu. 247 centymetrów kwadratowych, na których wydawca stara się możliwe najlepiej zareklamować swój produkt. Tak jest - mowa o okładce, o skromnej przestrzeni, której zadaniem jest przykuć, związać i przekonać (PZP - chwytliwe!). Kwestia zwykle pomijana w gronie hardcore'owców, dla których okładka staje się kwestią drugorzędną, poruszaną tylko w przypadkach wyjątkowo szpetnych lub szczególnie pięknych. Wspomnijmy jednak czasy nie tak odległe, gdy mieliśmy co najwyżej -naście lat, gdy gry w swej grafice były umowne, a dla nas kluczowym kryterium wyboru prezentu urodzinowego była okazałość muskulatury bohatera na okładce (większe mięśnie - lepsza gra, kwestia elementarna). Wyrośliśmy już z tego, wiemy o grze dostatecznie dużo, żeby na tej podstawie wyrobić sobie o niej zdanie i żadna okładka nie zmieni tego faktu. Nie przeszkadza nam to jednak w docenieniu walorów estetycznych tych mikrodzieł, kiedy tylko na to zasługują.

ModNation Racers to jedna z tych gier, której jednoznaczne ocenianie przed premierą mija się z celem. Bo jak tu ferować wyroki nad grą opartą na społeczności graczy w chwili, gdy ta społeczność jeszcze nie istnieje? Dostając więc wcześniejszy dostęp do niezaludnionych jeszcze serwerów czułem się jak futurolog, zwiedzający ląd, który już niedługo zasiedli zupełnie nowa cywilizacja.

Trybuna Ludu to zebrane przez naszych moderatorów najciekawsze komentarze pod notkami i wpisy na naszych forach. Coś pominęliśmy? Dajcie nam znać.

Kilka postaci ściśniętych przy małym telewizorze. Obłąkańcze machanie dżojstikami podczas olimpijskiego biegu na 100 metrów, ligowe boje w Sensible Soccer, wspólne strzelanie do kosmitów z Contry. Przepychanie się przy klawiaturze, kąśliwe komentarze pod adresem konkurentów, pełne wyższości spojrzenia, gdy udało się pokonać przeciwnika. Tryb multiplayer w swojej pierwotnej postaci.

Na Heavy Rain czekałem od E3 w 2006 roku. Na Alana Wake'a od E3 w 2005 roku. Przez te lata obie gry obrastały w legendy, narastały wobec nich oczekiwania, na długo przed premierą były punktem odniesienia dla innych produkcji, miały być przełomem, wytyczeniem nowej drogi, rewolucją. Czekaliśmy wszyscy. Miały być inne, wyjątkowe, niezwykłe. Obie zajawiałem w "Newsweeku" przez trzy lata, jako najważniejsze nadchodzące premiery kolejno 2008, 2009 i 2010 roku. Heavy Rain skończyłem na parę sposobów kilka tygodni temu (tu przeczytacie moje wrażenia), przed chwilą odłożyłem pada, którym kierowałem poczynaniami pana Wake'a. Wyjrzałem za okno, jest piękny słoneczny dzień, szykuje się wspaniała majówka. Wygaszone czarne pudełka pleja i klocka leżą obok siebie i tak sobie myślę: cholera, może i jest w co grać, ale nie ma już na co czekać.

Każdy, kto gra w papierowe RPG prędzej czy później postanawia napisać swój własny system. Zwykle jest to fantasy, "takie jak Dungeons & Dragons, tylko lepsze” lub "zupełnie nie takie jak DnD” i zwykle autor siedzi nad nim kilka lat. Po czym dzieło ginie podczas formatu dysku, trafia na zabłąkaną na peryferiach sieci stronę internetową, którą omijają nawet boty lub ładnie wydrukowane i zbindowane kurzy się w szufladzie. Słowem - łamie autorowi serce. Jest to proces na tyle powszechny, że owe ukochane domowe systemy dorobiły się własnej nazwy gatunkowej: fantasy heartbreaker.

W marcu Piotrek Kubiński miał okazję gościć w siedzibie Remedy, gdzie zagrał w początek Alana Wake'a. Fińska produkcja trafiła wreszcie do naszych rąk i możemy na spokojnie napisać, co sądzimy o pierwszej godzinie gry.

W zeszłym tygodniu na XBLA* i PSN przyleciał After Burner Climax, pochodząca z 2006 roku gra automatowa, na widok której moja dziewczyna szybko wyszła z pokoju przecierając bolące oczy. Phi.

Marcin wielkim fanem gier BioWare jest. Co więcej, stanowią one dla mnie - obok produktów Bethesdy i Obsidianu - definicję konsolowego RPG. W związku z moją obsesją (zdrową czy też nie) na punkcie firmy doktorów Raya i Grega, mogę z perspektywy czasu zaobserwować przenoszenie się środków ciężkości między filarami, na których stoi każdy produkt tego studia. W poniższym tekście chciałbym więc skupić się na tych aspektach, które moim zdaniem grają pierwsze skrzypce w każdej nowej grze BioWare.

Mimo że całkiem nieźle znam stolicę Dolnego Śląska, nie wiedziałem czym jest i gdzie się znajduje Galeria U. Do wczoraj. W sobotni wieczór bowiem, kilku zapaleńców retrogamingu zorganizowało tam interaktywną wystawę, której głównymi bohaterami byli Pacman i spółka.

Krótkie demo Split/Second: Velocity wylądowało wczoraj na Xbox Live* i bardzo dobrze, bo po weekendzie spędzonym z pełną wersją nie wiedziałbym co z sobą zrobić. A tak żal za przerwaną przygodą z grą mogę osłodzić sobie pogrywaniem w kółko w ten sam jeden wyścig.

Trybuna Ludu to zebrane przez naszych moderatorów najciekawsze komentarze pod notkami i wpisy na naszych forach. Coś pominęliśmy? Dajcie nam znać.

Na to, że nie ma dobrych ekranizacji gier komputerowych, narzekano już wiele, wiele razy. Ostatnio tekst na ten temat pojawił się na Gamecornerze. Polygadka też poświęciła temu ze 20 minut. I będzie się o tym pisać, i mówić jeszcze dziesiątki razy. Ba, młodym i głupim będąc, też tak czasem pisałem i mówiłem. Potem zmieniłem zdanie.

Pierwsze informacje o nowej produkcji Techlandu (jednego z największych polskich twórców gier, mającego na swoim koncie bardzo dobrze przyjętego Call of Juarez: Więzy Krwi) Nail'd pojawiły się wczoraj w nocy. Dziś mamy dla Was wywiad z twórcami, w którym znajdziecie masę informacji o tym tytule, jak również część planów Techlandu dotyczących innych gier tego studia. Jeżeli przeraża Was duża ilość tekstu, to skrót zamieściliśmy tutaj.

"Opowieści z krypty" nie muszą być pisane tylko w czasie przeszłym, nie muszą ograniczać się do wspominania tego, co było. Stare platformy żyją i mają się dobrze, wciąż wiele się dzieje w tym świecie i wciąż wiele pozostało jeszcze do zrobienia. Na przykład.

Trybuna Ludu to zebrane przez naszych moderatorów najciekawsze komentarze pod notkami i wpisy na naszych forach. Coś pominęliśmy? Dajcie nam znać.

W tym tygodniu w Nadchodzących Premierach: wydawcy próbują powstrzymać waśnie pomiędzy fanbojami Sony i Microsoftu, a na Wii pojawiają się wielkie potwory.

"Sam Fisher, którego znaliście, umarł" W tych słowach na początku Splinter Cell: Conviction Victor Coste zwraca się nie tylko do tajemniczych postaci, które go przesłuchują, ale również do nas - graczy. Hasło to zresztą od dawna powtarzali marketingowcy Ubisoftu, usiłując wbić nam do głowy, że Conviction nie ma najmniejszego zamiaru wracać do korzeni serii. Więc dobrze - Sam Fisher, który wyznaczył niepobite do dziś standardy składanek, umarł. Wiadomo jednak, że seria będzie kontynuowana. Nie wiem, czy będą to dobre gry. Wiem, czego będzie mi brakowało, jeśli pójdą ścieżką wytyczoną przez Conviction.