blogi (strona 7 z 50)

Jeśli masz zagrać w jedną grę przygodową w życiu, powinno to być Grim Fandango.

Niezdrowy, obsesyjny – może nawet rozpustny? – wymiar uwielbienia; prawdopodobnie tak zdiagnozowałbym swoją relację względem Planescape: Torment. Ale wcale się za to nie obwiniam – dla takiego dzieła warto nieco zwariować.

Jest taka klisza w przedstawianiu samurajskich pojedynków. Dwóch uzbrojonych w katany wojowników staje naprzeciwko siebie, zrywa się wiatr, a wojownicy zrywają się do biegu, kwiaty wirują w powietrzu. Mijają się na pełnej prędkości i zatrzymują po kilku krokach. Kwiaty opadają, z jednego ostrza spływa kropla krwi. Trafiony samuraj osuwa się na ziemię.

Całe swoje dotychczasowe życie przesiedziałem na zwykłych niegamingowych klawiaturach. Przy pierwszym komputerze był to jakiś Logitech bez wiadomego modelu, następnie no-name’owa klawiatura dołączona do następnego komputera której spacja padła po jakiś 4 miesiącach, później był Logitech K120, który do dzisiaj służy braciom a kupiłem ją jakieś 8 lat temu potem była klawiatura w laptopie ze względu na studia i konieczność posiadania mobilności aż w końcu przy składaniu swojej obecnej jednostki znowu sięgnąłem po K120 no bo skoro jest sprawdzony, tani(jak dobrze poszukacie to wyrwiecie za 3 dychy) i dobry to po co kupować jakieś super gamingowe klawiatury z podświetleniem, makrami, podkładkami czy funkcją zaparzania kawy? W końcu jednak dojrzałem(lub zdziecinniałem zależy jak patrzeć) i za dodatkową namową ludzi na moim Discordzie postanowiłem zakupić klawiaturę mechaniczną.

Wnętrzności drobiu opisywanego w tej pseudo-recenzji są równie nietuzinkowe co historia jego zapowiedzi.

Jaki mógł/miał być ostatni platformer Nintendo.

Moja kilkunastodniowa nieobecność na blogu spowodowana była oczywiście premierą Sekiro: Shadow Die Twice, więc materiały wspominkowe o Diablo poszły na pewien czas w odstawkę. Souslowi wymiatacze zdążyli skończyć grę przez weekend. LobosJR od dnia premiery nabił już 200 h i zaliczył 5 challange runów, teraz natomiast robi speedruny w 50 min.. ja niestety jako człowiek pracujący nie ma tyle czasu, żeby grać na pełen etat (speedruny i slow gaming to też temat, na który mam nieco do powiedzenia). Obecnie, jestem na ostatnim bossie i myślę, że mogę spędzić na nim tydzień..lub dłużej. Z racji mojego achievement whoring (o tym kiedy indziej) planuję skończyć Sekiro legitnie na 100%, przechodząc grę co najmniej 4 razy i pokonując każdego z bossów ( Demonie Nienawiści – patrze w Twoją stronę) i wbić przysłowiową „platynę” jak we wszystkich odsłonach soulsów na PC (pc master race – ironicznie - o tym też kiedy indziej) oraz Nioh, który jest soulslikiem z elementami lootshootera (tyle, że bez strzelania).

Overcooked to nie jedyna seria o gotowaniu, którą się zachwycam. Równie pomysłowa i ciekawa jest koncepcja Battle Chef Brigade, w której już po pierwszych zwiastunach wiedziałem, że się zakocham, tak jak polacy kochają wszelkie kulinarne programy w TV.

Gry wideo zawsze były dla mnie doświadczeniem kolektywnym. O klawiaturę 286 walczyło się z rodzeństwem, na Mortala schodziło się do sąsiada, ulubiony wujek najpierw miał Pegazusa, a w 1997 zabrał do salonu gier, gdzie za piątaka można było zagrać na Szaraku w Tekkena 2. I nawet jeśli moje ulubione tytuły często są przeznaczone dla jednego gracza, uczestnictwo w zafascynowanej nimi społeczności to wielka frajda.

Wyobraźcie sobie iż siadacie spokojnie wieczorem do komputera chcecie zagrać w jakąś spokojną gierkę i wasz wzrok trafia na Doki Doki Literature Club. Okładka różowa z uczennicami wyglądającymi jak wyciągnięte prosto z anime. Gra randkowa. Może być. Instalujecie. Włączacie. Visual novel'a. Idealnie. Wystarczy już tylko przewijać tekst, nawet nie trzeba się za bardzo zastanawiać co robicie. Siedzicie już drugą godzinę nad tą grą, już macie kończyć. Już tylko pogadam z tą przyjaciółką z dzieciństwa. Wasza postać puka do drzwi. Cisza. Wchodzicie. Pusto. Idziecie na piętro. Pukacie do drzwi swojej przyjaciółki. Nikt nie odpowiada. Delikatnie otwieracie drzwi. Waszym oczom ukazuje się widok, którego na pewno się nie spodziewaliście, nie w tej grze. Ale co tu się dzieje. Czemu ta gra przestaje działać? Czemu cofnęło was do ekranu startowego? Ale coś dziwnego was uderza. Sayori, wasza przyjaciółka z dzieciństwa zniknęła, nie wyświetla się tam gdzie powinna. Z drżącym sercem zaczynacie nową grę, bo wszystkie wasze zapisy zostały usunięte. Nie wierzycie własnym oczom ale ta gra robi się coraz dziwniejsza. Kończycie ten tytuł po 2 kolejnych godzinach i wiecie iż tej gry już nie zapomnicie.

W poniższym tekście przyglądamy się zmyślnemu sposobowi, w jaki Mass Effect wykorzystywało koło dialogowe - i zastanawiamy się, dlaczego do tej pory nie pojawił się żaden następca.

Sekiro, jak zawsze przy nowym tytule Miyazakiego, prowokuje dyskusje o poziomie trudności w grach. Szerokim echem odbił się w sieci przede wszystkim materiał Dave’a Thiera dla Forbesa, kontrowersyjnie zatytułowany "Sekiro potrzebuje szanować graczy i dodać tryb easy". Doczekał się nawet polemiki Erika Kaina ("absolutnie nie potrzebuje!") w tym samym serwisie.

Nagroda w tym miesiącu wędruje do…

Pierwszy etap drugiego sezonu Overwatch League został zakończony zwycięstwem Vancouver Titans nad San Francisco Shock w play-offach po wyrównanym finale best of 7. Emocje zdążyły już opaść więc można przejść do podsumowania i analizy pierwszego etapu sezonu 2019.

Marysia lubi gry mobilne, ja - nieco mniej. Ona więc, bardziej niż ja, mogłaby Wam polecić jakieś ciekawe mobilniaki. Takie zabijacze czasu przy okazji przerwy na papierosa czy podróży miejskim środkiem transportu. Zdarza się, że wciąga mnie do tego świata i przez tydzień w wolnych chwilach gramy właśnie to tu, to tam (albo przed snem, w łóżku, w najwyższym akcie buntu i niezgody na zakończenie dnia, co jest niemądre). Namiętnie graliśmy w smartfonowe państwa - miasta, wciągnęło nas Czółko, a w wakacje wysyłaliśmy sobie wyzwania w Song Popie.

Skończyłem Sekiro. Oczywiście nie skończyliśmy jeszcze ze sobą, daleko do tego, ale mam wiedzę o przeszło dwadzieścia pięć godzin większą, niż kiedy dzieliłem się wrażeniami z wersji demo.

W retro światku nie ma zgody co do tego jaki jest stan rzeczy. Pewnie - Amiga to staruszek, NES jest retro pełną gębą, pierwszy Xbox - prawdopodobnie. A dalej? Jeden rabin powie tak, drugi rabin powie nie. Spróbujmy rzucić trochę światła na ten temat.

Blaster Master zadebiutował na ośmiobitowej konsoli NES na przełomie lat 80 i 90. Spotkał się z bardzo ciepłym przyjęciem. Słynny magazyn Famitsu wystawiło tytułowi 32 punkty na 40 możliwych. Recenzenci narzekali jednak na wysoki poziom trudności - grę należało, jak to często w tamtych czasach bywało, ukończyć za jednym zamachem. Nawet jeśli dorwiecie gdzieś cartridge z grą, czy warto się męczyć, kiedy na rynku dostępna jest lepsza alternatywa? Inti Creates (ależ to są fajni ludzie, poważnie, zerknijcie na ich portfolio) wypuściło w okolicach premiery Switch’a remake oryginału, nadając tytułowi bardziej współczesny ton.

Powszechnie krąży opinia, że dzisiejsze gry są coraz prostsze i poza małymi wyjątkami nie stanowią żadnego wyzwania dla doświadczonych graczy. Trudno się z tym nie zgodzić, jednak takie stwierdzenie jest nieco zbyt powierzchowne i warto rozwinąć ów wątek. Przede wszystkim – obecnie gry tworzy się inaczej.

Skoro już postanowiłem powrócić do Diablo, to dlaczego nie miałbym urozmaicić sobie trochę rozgrywki?

W Kingdoms of Amalur ujął mnie przede wszystkim horyzont. Choć gra nie ma prawdziwie openworldowej mapy, większe obszary geograficzne połączone są tu węższymi tunelami, nasycone kolory i majaczące w oddali charakterystyczne miejsca w najlepszych momentach mogą przywodzić na myśl cudowną w tym aspekcie Breath of The Wild.

Wbrew temu co mówi tytuł bardzo się cieszę, że mogę wrócić do Diablo po 10 latach przerwy i 23 latach od premiery. Dzięki uprzejmości i gościnności serwisu Polygamia udało mi się zdobyć pierwszą w życiu nagrodę w postaci w/w uwspółcześnionej wersji Diablo.

Studio Artifex Mundi było dotąd kojarzone przede wszystkim z grami typu HOPA (hidden objects puzzle adventure), jednak śląscy developerzy postanowili ostatnio wyjść poza swoją niszę i podbić rynek klasycznych przygodówek point & click.

Ja wiem, niektórzy szukają tytułów ambitnych, gdzieś tu przecenili Gris czy Axiom Verge i już w koszyku. Są i tacy, co łapią mega okazje, takiego Thiefa (PS4) za osiem polskich złotych. No taniej niż barszcz. Ja się do tych grup czasem łapię - choć wolałbym zainwestować w edycję w pudełeczku, nawet jeśli zapłacę więcej. Częściej jest jednak tak, że wpadam jak szatan, widzę takie nic nie mówiące coś, niedrogie, niepozorne i biorę skok wiary. Czasami ląduje na sianku, innym razem wyrżnę w beton. Bywa i tak, jak przy okazji zakupu Devious Dungeon, że wpadam do wody, ale na tak zwaną blachę. Niby żyję, ale trochę szczypie mnie skóra.

Jak ja nie cierpię Lunastry.