blogi (strona 8 z 50)

Diablo ma już na karku 23 lata. Dużo. Powiem nawet więcej: jest starsze ode mnie. Czyż to nie jest niesamowite, że program który bawi do dzisiaj i młodych i starych (czyli 95% społeczności Polygamii) ma więcej “doświadczenia” życiowego ode mnie (i nawet się lepiej sprzedaje).

Oddaję w twe ręce zapiski demona kreślone na kartach pergaminu kruchego jak kości starca. W nadpalonych zwojach znalazłem popioły plugawych myśli. Wejrzyj w jego serce znaczone sadzą wypaczonych uczuć. Zostań chwilę i posłuchaj, bo obaj wiemy, że w tej chwili nie masz nic lepszego do roboty.

Tak. Ale dlaczego?

Magazyn przygodówkowy jest cyklem informacyjnym, w ramach którego zbieram, selekcjonuję i prezentuję nowinki ze świata gier przygodowych. Wbrew obiegowej opinii, że klasyczne przygodówki już dawno odeszły w niebyt, każdego miesiąca pojawiają się kolejne premiery. Nie wszystkie są warte uwagi, nie po każdej można się spodziewać ekscytującej, wielogodzinnej rozgrywki czy nowoczesnej oprawy. Wiele z nich to gry żywcem wyjęte z minionej epoki - stworzone przez pasjonatów i dla pasjonatów. Jednak... wciąż się pojawiają, pozwalając fanom gatunku organizować się w grupy, udzielać się w serwisach i na forach specjalistycznych, by wspólnie wyczekiwać na nowe perełki. A te się zdarzają, nie tylko dzięki studiom pokroju Wadjet Eye, które opanowały pixel art do perfekcji, ale i twórcom wciąż próbującym projektować point and clicki w nowoczesnej oprawie. Przykładem jest choćby Trüberbrook - gra, której świat powstał w znacznej części poprzez skanowanie i graficzną obróbkę ręcznie wykonanych makiet. Efekty tej mrówczej pracy są fenomenalne.

"Hello, my friend. Stay awhile and listen"

Długo zastanawiałem się nad tematem tego wpisu. W końcu Diablo było już opisane przez wielu recenzentów, felietonistów i dziennikarzy na wszelkie możliwe sposoby. I choć w momencie wyjścia było uznane za grę nowatorską, to po tych 23 latach zestarzało się. Jednak w dalszym ciągu coś mnie ciągnie, aby jeszcze raz przejść "Diabełka". Ale dlaczego?

W cyklu “Dwoje na kanapie” przedstawiam gry z opcją kanapowej kooperacji. Ponieważ uwielbiamy grać wspólnie z moją drugą połówką, zawsze poszukujemy czegoś nowego, co warto sprawdzić.

Co nagle to po Diable. Tak mogli sobie myśleć twórcy z Blizzarda, gdy 30 października 1996 r., pewni przyszłego sukcesu opublikowali grywalną wersję demonstracyjną Diablo, na całe dwa miesiące przed premierą gry właściwej. Od tego się tak naprawdę zaczęło – gracze z całego świata (w tym i ja) biegali po wielokroć przez jedyny dostępny poziom lochów, wykonując w kółko jedyny quest (the Butcher!). Zachwycając się oprawą audio-wizualną zbieraliśmy dziesiątki przeróżnych części uzbrojenia wypadających z ubitych szkieletów.

Wiecie ile kosztuje życie?

Tegoroczne Oscary ponownie minęły pod znakiem poprawności politycznej. W związku z tym, wyróżnione dzieła oscarowe, niekoniecznie tymi dziełami są. Dlatego biorę je za rogi i postaram się Wam podpowiedzieć, na co warto poświęcić swój czas, a co jest tylko Hollywodzką wydmuszką. Bój się poprawności polityczna...

Blogi 2.0 na Polygamii dość zgrabnie zgrały się z moim powrotem do regularnego prowadzenia kanału. Wielkie mi Halo znów jest miejscem zapewniającym content związany z Halo w języku polskim.

Twórcy porzucili posępne Jelenioborze na rzecz słonecznych plaż, rumu i piratów. Rejs całkiem udany, choć pokład gdzieniegdzie przecieka. Po wydarzeniach z części pierwszej Widzący (lub Widząca) osiada w Caed Nua, swej osobistej warowni, skąd przez kilka lat rządzi okolicznymi ziemiami w stosunkowym spokoju. Jak można się domyślić, sielanka nie trwa zbyt długo, bo oto martwy bóg Eothas postanawia powrócić do świata żywych – nawiedza ogromny posąg z adry znajdujący się pod warownią Widzącego, przy okazji niszcząc ją i zabijając setki osób. Jakby tego było mało, połakomił się na fragment duszy naszego bohatera, co nie kończy się zbyt dobrze – trafiamy w Zaświaty, gdzie czeka na nas Berath, bóg życia i śmierci, rozkazując za wszelką cenę powstrzymać Eothasa. Jako że bogom się nie odmawia, wracamy do swego ciała. A konkretnie na statek płynący na Archipelag Martwego Ognia.

Shmup zwane popularnie kosmicznymi strzelankami - gatunek obecnie nieco zapomniany w którym to latamy statkiem kosmicznym eliminując wrogie zastępy kosmitów - który to w latach 80-tych, 90-tych i na początku obecnego wieku był jednym z najpopularniejszych gatunków growych obok platformówek - tak więc zapraszam na krótką historię tego gatunku opisaną przez RetroBorsuka z Retro Na Gazie oraz przegląd trzech wybranych prze ze mnie darmowych tytułów :

Nie.

Itch.io jest kopalnią złota dla gier niezależnych. To znaczy, nie do końca. Właściwie to prawie wcale. Bardziej przypomina wypłukiwanie złota z piasku, z tym, że piasek to Furry Visual Novels.

W grze mamy dostęp do trzech postaci - każda z innym orężem wyrusza w bój w czterech różniących się stylem i przeciwnikami światach. Jest więc miecz, łuk i tarcza, która wyrzucona porusza się wokół postaci, zadając obrażenia. Różnice w umiejętnościach postaci istnieją i w zasadzie tylko dlatego warto przejść tytuł trzy razy - za każdym, pomimo, że włóczymy się po tych samych lokacjach, styl rozgrywki się zmienia. Na końcu każdej z czterech plansz czeka na nas boss (tu celowo akcentuję małą literę na początku) i powiedzmy to sobie szczerze - nie jest zbyt wymagający.

Uuu... dawno tu nie pisałem. Pozwolę sobie na odrobinę prywaty która nie mniej ma związek z tematyką bloga. Gra o której napiszę bowiem jest grą nieznaną choć mojego autorstwa. Ci co w nią zagrali mówili że gra jest naprawdę fajna, choć zdaję sobie sprawę że ma parę problemów które albo są już "wewnętrznie" naprawione albo zostaną w przyszłości. Może zacznijmy od trailera gry:

Rozdania Oskarów to dobry powód aby zaprezentować nową odsłonę mojej gry o "robieniu filmów" czyli Biznesu Filmowego. Oprócz opisu nowych funkcji dowiecie się o motywacjach za nimi stojącymi, sposobie ich realizacji wraz dodatkowymi uwagami i komentarzami autorskimi. Nawet jeżeli nie słyszałeś o grze albo nie jesteś jej fanem, a masz trochę wolnego czasu, to zapraszam do lektury, bo to ciekawy wgląd w to jak powstaje prawdziwa gra indie od kuchni...

O Battlefield V w sieci huczało od pierwszego trailera. Niestety, był to raczej szum wściekłości niż ekscytacji. Jak sytuacja wygląda, gdy kurz już opadł, parę tygodni po premierze? Źle. Ta gra jest nudna.

Od premiery Torment: Tides of Numenera niedługo miną dwa lata. Po takim czasie wydawałoby się, że wszystkie największe bolączki wieku dziecięcego zostały wyeliminowane. Zdawać by się mogło, że bez przeszkód można by się zatopić w rozgrywce na długie godziny. Niestety niekoniecznie. W grze nadal można napotkać kilka poważnych błędów, które nie dość, że znacząco utrudniają rozgrywkę, to w dodatku sprawiają, że gra staje się momentami drogą przez mękę. Uwaga! Tekst może zawierać spoilery. Torment: Tides of Numenera miał być próbą wskrzeszenia klasycznego Planscepe'a i jego uwspółcześnioną wersją. Aby tego dokonać, studio inXile uruchomiło zbiórkę na Kickstarterze, podczas której udało się zebrać 4,188,927 USD z zakładanych 900,000 USD. Szybko się jednak okazało, że progi wymyślane podczas kampanii — niektóre chyba na całkowitym spontanie, albo w myśl zasady „później się będziemy martwić” - były swego rodzaju strzałem w kolano. Podczas prototypowania wyszło, że zakładane cele są nierealne do zrealizowania. Z prozaicznego zdawałoby się powodu. Zbyt mało czasu na dopracowanie wszystkiego przy nazbyt niskim budżecie. Zaczęto więc grę ciąć. Im bardziej, tym głośniej wspierający wyrażali swoje niezadowolenie. Twórcy zobowiązali się więc, że nie porzucą prac nad tytułem. Usuną błędy oraz przywrócą wyciętą zawartość. Ostatecznie jednak prace nad grą wstrzymano po wydaniu ostatniego patcha (1.1.0) dodającego nowego towarzysza oraz encyklopedię świata gry. Niestety do tej pory brakuje obiecanej zawartości w postaci dodatkowego miasta — zapowiadanego jako tak duże (lub prawie) jak główny hub, craftingu numener, czy części obszarów dodatkowych. Ba! Nie wszystkie błędy do tej pory zostały wyeliminowane.

Witajcie, z tej strony LukegaX – gracz który grywa w tytuły nowe jak i stare – przeważnie w gry akcji, czasem też napiszę recenzję, tak więc przedstawiam wam jedną z moich większych recenzji – o pewnej kultowej serii, w którą prawie każdy posiadacz pegazusa ogrywał dniami i nocami – nie przedłużając zapraszam na Contrę w pigułce !

Kiedy wraz z premierą na PC wracałem w zeszłym roku do Monster Hunter World, z którym już na pożyczonym PS4 spędziłem więcej czasu niż wypada przyznać, najambitniejszym z poczynionych do nowej rozgrywki założeń było: gram bez zatyczek do uszu.

Polygamia również w tym roku przechodzi kilka znaczących zmian. Wprowadzamy kolejną z nich i mamy nadzieję, że naprawdę przypadnie Wam do gustu.

Resident Evil 2 w dniu premiery odniósł bez wątpienia duży sukces i gra do dziś ceniona jest przez wielu graczy, chociaż nie zachwycała stroną techniczną oraz w gruncie rzeczy była powtórką z rozrywki po pierwszej części i dla tego warto odpowiedzieć sobie na bardzo ważne pytanie:

3 Minutes to Midnight to jedna z najciekawiej zapowiadających się przygodówek ostatnich lat. Piękna, ręcznie rysowana grafika przywodzi na myśl złote czasy gatunku. Wraz z kolegą Jackiem mieliśmy przyjemność porozmawiać z założycielem Scarecrow Studio, Janem Serrą.