zapowiedzi (strona 37 z 38)

Na samym początku przyznam, że nie miałem do czynienia w zasadzie z żadną częścią Phantasy Star, ale patrząc na oceny, jakie uzyskiwała ostatnia odsłona o podtytule Universe, to chyba nawet dobrze. Przynajmniej mogłem podejść do tego przenośnego wydania z przeświadczeniem, że to może być naprawdę udana produkcja.

Red Alert 3 w wersji na PS3 otrzymał podtytuł Ultimate Edition. Tak, jakby deweloper chciał nam wszystkim zakomunikować, że to jest właśnie ta najlepsza wersja, którą powinniśmy mieć. W pierwszych wrażeniach pozostawię jednak tę kwestię otwartą, a skupię się przede wszystkim na przyjemności obcowania z samym tytułem.

Przed twórcami Ojca Chrzestnego II stanęło trudne zadanie - zrobić kolejną grę gangsterską z otwartym światem, która po pierwsze obroni się po GTA IV, po drugie odróżni się od całej reszty gatunku. Zadanie to było nieco ułatwione, bo mieli do dyspozycji genialną licencję. Co prawda część pierwsza była oparta na filmie jeszcze bardziej kultowym, ale nie sprawiło to, że gra była czymś wybitnym. A jak jest z częścią drugą? Dwie godziny spędzone z tym tytułem pozwalają na wysnucie pierwszych wniosków.

WWE, ach WWE. Z tą federacją jest prawie jak z zespołem Metallica - po tzw. erze Attitude w oczach wielu już się skończyła. Większość najbardziej charyzmatycznych wrestlerów poodchodziła, a typki pokroju Great Khali z zerowymi umiejętnościami zapaśniczymi panoszą się na lewo i prawo. Nie ukrywam, sam z tego powodu, a także z braku czasu nieco ostatnio przystopowałem z oglądaniem gal i skupiam się jedynie na największych PPV. Za 4 dni Wrestlemania, więc nadszedł doskonały czas, aby zagrać w WWE Legends of Wrestlemania, czyli grę THQ poświęconą największym walkom w historii tej wspaniałej imprezy.

Nowa gra IO Interactive (wcześniej między innymi Hitman) skierowana jest głównie do dzieci. Mini Ninjas ukaże się na wszystkie możliwe platformy, towarzyszyć jej zaś prawdopodobnie będzie serial, komiks itp. Wcześniej na naszych łamach prezentowaliśmy już zarówno trailer jak i obszerne galerie z tego tytułu, zalecam więc zapoznać się z nimi przed lekturą.

Podczas wyjazdu na pokaz Eidosu, na którym mieliśmy szansę zagrać w Batmana, zaprezentowano nam też dwie inne gry - Just Cause 2 i Mini Ninjas. Dzisiaj opiszemy pierwszy z tych tytułów. Galerię obrazków dostarczonych przez wydawcę możecie zobaczyć w rozwinięciu.

W zasadzie nie pamiętam, kiedy ostatnio grałem w dobrą grę o Batmanie. Zwykle tytuły z tym jednym z popularniejszych superbohaterów nie były za dobre i nie spełniały pokładanych w nich nadziei.

MadWorld to gra, która nie zrobiła na mnie jakiegoś super wrażenia podczas prezentacji w Lipsku. Tak, jak chyba każdego, zachwyciła mnie stylistyka i oprawa rodem z komiksu Millera i zdziwił poziom brutalności. Obawiałem się jednak, że rozgrywka szybko stanie się monotonna i zacznie przynudzać (oczywiście po początkowych, obowiązkowych achach)

Już na wstępie czuję się zmuszony zaznaczyć, że prawdopodobnie nie jestem docelowym odbiorcą Silent Hilli. Nie dlatego, że te gry są słabe. Swojego czasu jedynkę skończyłem z wypiekami na policzkach. Chodzi po prostu o to, że prowadząc dość stresujący tryb życia, wieczorem mam ochotę na niezobowiązującą, rozluźniającą rozrywkę. A horrorów po prostu się boję i po wyskoczeniu byle czego zza węgła podskakuję na fotelu. Naczelny, aby zrobić ze mnie mężczyznę, wysłał mi jednak kopię z grą na PS3, więc chcąc nie chcąc postanowiłem jej się przyjrzeć.

Przyznam, że w przypadku Wanted starałem się nie myśleć o stereotypowej „kolejnej grze na licencji” - wydanej na szybko, niedopracowanej i żerującej na popularności filmu. Nie liczyłem również na opad szczęki, co to, to nie. Chciałem po prostu solidnej gry akcji, na poziomie zeszłorocznego Dark Sector. Wersja demonstracyjna pokazała jednak, że chyba trochę przesadziłem.

Przyznam, że pierwsze chwile z wersją demonstracyjną Chronicles of Riddick: Assault on Dark Athena były dla mnie lekkim szokiem. Spokojnie, nie chodzi o to, że gra od razu odrzuca od telewizora. Po prostu specyfika rozgrywki jest tu nieco inna, niż w większości FPS, które można sprowadzić do równania wróg w celowniku=naciśnij spust. Tutaj gracz ma więcej możliwości na poradzenie sobie z przeciwnikami (może też spróbować ich po prostu ominąć). A to oznaczało w moim przypadku kilka dość szybkich zgonów, w momencie gdy próbowałem zaczaić się na jednego brzydala, a zza pleców wyskakiwało mi trzech kolejnych. Trzeba przyznać, że wyszedłem z praktyki w „Riddickowaniu”.

Przez długi czas odczuwałem dotkliwą pustkę. Aż wiało i świszczało w dziurze, jaką pozostawiły po sobie dwie pierwsze części serii TOCA na PSX. Odsłona trzecia, choć bardzo fajna, to poszła już w stronę arcade i powoli przestawała być hardcorowym wyzwaniem dla najbardziej zawziętych wirtualnych kierowców. Skończyło się GRIDem, na którego już patrzeć nie mogę, mają w pamięci jej poprzedniczki. W międzyczasie przewijały się kolejne części Gran Turismo, pojawiła się też Forza, ale to wszystko nie było do końca tym. W końcu w tych grach wyścigi samochodów turystycznych traktowano po macoszemu lub nie pojawiały się one wcale. No i niestety nie były tak trudne jak wspomniana TOCA, gdzie dotoczenie się do mety nawet na miejscu bliższym końca stawki, niż początku było sukcesem. Race Pro co prawda również nie skupia się wyłącznie na tej klasie pojazdów, ale stanowią one lwią część gry. No i jest diablo trudna.

Z Fuel prezentowaliśmy już całkiem sporo materiałów. Były i trailery i galerie, opisaliśmy też pokrótce świat gry i dlaczego tym razem "mamy dojechać jako pierwsi". Po pokazie Codemasters już wiem, że będzie to naprawdę fajny tytuł. Mimo, iż tak jak w przypadku Damnation, pokazano nam również dość wczesny kod, Fuel już prezentuje się całkiem nieźle.

Na pokazie zorganizowanym przez firmę Codemasters mogłem obejrzeć fragment Damnation w akcji. Całkiem niedawno przypominaliśmy, co to za gra, więc podaruję sobie tym razem wprowadzenie. Pokazywany był dość wczesny kod, więc należy brać na to poprawkę. Po prezentacji już wiem, że wolałbym, żeby gra ukazała się dużo później niż w kwietniu (a taki termin na spotkaniu podał wydawca), bo moim zdaniem w te 2 miesiące, które zostały do premiery, to nie za wiele się uda już zrobić, a wydaje mi się, że tytuł wymaga jeszcze trochę pracy. Oczywiście istnieje też możliwość, że gra wygląda aktualnie dużo lepiej, niż to co pokazało nam Codemasters, ale opieram się na tym, co widzieliśmy.

Choć większość z posiadaczy PS3 zapewne zaciera już ręce i szykuje portfele na myśl o zbliżającej się nieuchronnie premierze Killzone 2, ja z przyjemnością wciąż odławiam trafiające na PSN perełki. Tydzień temu doczekałem się wreszcie premiery Flower, goszczącego już na łamach Polygamii, dziś z radością dałem się naciągnąć na zakup Noby Noby Boy.

Co to za gra? Cóż, zapraszam Was do obejrzenia zamieszczonych w tym wpisie filmików i sami już będziecie wiedzieli. Jeśli jednak Wasz komputer, w wyniku tragicznego zbiegu okoliczności, stracił możliwość odtwarzania plików wideo, to śpieszę z wyjaśnieniem. Fists of Plastic to bijatyka, w której na jednym ekranie może walczyć ze sobą do 4 postaci. Jeśli kojarzycie gry w stylu Power Stone z Dreamcasta, to właśnie coś takiego, tyle, że w 2D. Liczy się przede wszystkim radocha z zabawy, a nie nauka skomplikowanych kombinacji ciosów.

Czas oczekiwania na Króla dobiegł końca. Dziś kurier w godzinach wieczornych zapukał do mych bram i przyniósł piękne, aczkolwiek lekko nadłamane pudełko z kopią Street Fightera IV. Przesadnie podniecony tym, co miało nastąpić gdy wsadzę płytę do konsoli nie zdążyłem go nawet upomnieć i puściłem wolno. Najważniejsze, że jestem po pierwszej sesji ze grą. Czy, parafrazując naszego redakcyjnego kolegę Piotra, zwiotczały mi członki?

Powyżej możecie zobaczyć zapis mojego przejścia dema Afro Samurai, które pojawiło się dziś na Rynku Xbox LIVE. Nie jest ono specjalnie długie, ale przynajmniej możemy porozmawiać o grze nieco mniej teoretycznie (choć warto pamiętać, że to jednak tylko demo). Od razu trzeba sobie powiedzieć, że kamera faktycznie mocno utrudnia walkę a włączony na stałe invert (można go wyłączyć tylko dla osi Y!) rzuca nieprzyzwyczajonemu graczowi kolejne kłody pod nogi.

Pamiętam jak dziś, że reklamowano tę grę jako Devil May Cry w bikini, może właśnie dlatego szok, jakiego doznałem po włożeniu do napędu płytki z Onechanbara: Samurai Bikini Squad również zapamiętam na długo.

Korzystając z tego, że Polygamiści rozsiani są po całym świecie, udało nam się nawiązać współpracę z Wojtkiem Kubarkiem, którego użytkownicy naszego forum kojarzą jako qbara. Wojtek mieszka na stałe w USA, a co się z tym wiąże ma szybciej dostęp do gier mających tradycyjne opóźnienie w Europie. Na pierwszy ogień idą jego wrażenia z bardzo oczekiwanego przez nas Afro Samuraia. Czy gra sprostała wymaganiom? Zapraszam do lektury! - JT.

Zanim siedliśmy w redakcyjnym zaciszu z własną płytką Killzone 2 miałem wrażenie, że wiemy już o tej grze wszystko. Widzieliśmy już genialne intro, mieliśmy również szansę zagrać w jeden z początkowych poziomów i chociaż nie był dokończony to już wtedy robił bardzo dobre wrażenie. Nic nas jednak nie przygotowało na to jak Killzone 2 prezentuje się ostatecznie.

Pierwsze pytanie, które nasuwa się na usta i jest po prostu nieuniknione przy nowej produkcji Ubisoft Romania to: czy H.A.W.X. (High Altitude Warfare eXperimental) jest lepsze od Ace Combat 6? Po zagraniu w wersję "preview" nie potrafimy jednoznacznie odpowiedzieć na nie. Nalezy pamiętać, że gra od Namco to zamknięty i gotowy produkt, produkcja Ubisoftu jeszcze się zmieni i w związku z tym zakładamy, że niektóre jej wady zostaną do premiery usunięte. Jak więc sprawdził się H.A.W.X.?

Głupi jestem, że nie sprawdzam dem. Potem Toread pyta się kto chce Lord of The Rings: Conquest , a ja, fan Tolkiena, wielbiciel filmu i wreszcie człowiek, który lubi wirtualnym mieczem wyprawić kilkuset orków do krainy wiecznych łowów, zgłaszam się. Zgłaszam się pełen nadziei, ba, z ufnością nawet. Bo przecież Pandemic Studios robiło zawsze porządne gry, Electronic Arts wpompowało w tytuł trochę kasy, a gra na trailerach i z opisów rozgrywki zapowiadała się fajnie. Głupi jestem, że nie sprawdzam dem.

Szczerze mówiąc, to nie spodziewałem się, że Resident Evil 5 mi się spodoba. Demo nastawiło mnie nieco negatywnie do tej produkcji, która wówczas wydawała się piękna, ale trochę zbyt staroświecka. Dopiero zagranie w pełną wersję "preview" zmieniło moje zdanie.