zapowiedzi (strona 36 z 38)

W odróżnieniu od E3, na Gamescomie Heavy Rain pojawił się na stanowisku Sony i każdy mógł w niego zagrać. Przygotowano dwa epizody, jeden ze złomowiskiem, który już widzieliśmy i jeden zupełnie nowy, w którym główną rolę gra Shelby - prywatny detektyw, o którym więcej mogliście usłyszeć od Davida Cage'a w przeprowadzonym przez nas wywiadzie.

Na Aliens vs Predator od dawna ostrzyłem sobie ząbki, zwłaszcza że strasznie lubiłem tę serię gier na PC. Zresztą co tu dużo mówić - grało się w to świetnie, każda z ras oferowała zróżnicowaną rozgrywkę, zaś tego, dlaczego Obcy i Predatorzy są fajni, nikomu chyba nie trzeba mówić.

Długo musiałem się naczekać, aż redakcyjna płytka z Overlord 2 w końcu trafiła do czytnika mojej PS3. Jakie oczekiwania miałem w stosunku do tego tytułu? Wbrew pozorom wcale nie jakoś mocno wygórowane. Przy pierwszej części bawiłem się wybornie, choć trapiły ją liczne usterki natury technicznej. Odpalając sequel liczyłem na powrót świetnego humoru i klimatu bajki wywróconej na lewą stronę oraz uporanie się z bardziej przyziemnymi problemami. Po kilku godzinach gry, wiem już, co z tego się sprawdziło.

Uncharted: Drake's Fortune jest dla mnie jedną z najlepszych, nowych marek na PLAYSTATION 3 przede wszystkim przez swoją stylizację na Indianę Jonesa, czyli filmowy charakter produkcji. Stąd też należałem do tej grupy ludzi, którym multiplayer i kooperacja w Uncharted wcale nie jest potrzebna. Na szczęście jak przystało na Naughty Dog, jeśli już coś robią to jest to świetne, więc tym bardziej z radością donoszę, że zabawa w sieci w Uncharted 2: Among Thieves będzie kolejnym sporym atutem tego ekskluzywnego tytułu.

Red Faction to seria z historią. Jej pierwsza część była jednocześnie pierwszym FPPem w historii, w którym gracz mógł wybić dziurę w ścianie w niemal dowolnym miejscu. System GeoMod w swoich czasach był prawdziwą rewolucją - zamiast atakować od frontu, gracz mógł użyć ładunków wybuchowych by wykopać sobie alternatywną drogę do celu. Oczywiście miał też masę ograniczeń, a o realistycznej fizyce nikt wtedy nawet nie marzył (Havoka zaprezentowano chwilę wcześniej jako ciekawostkę na GDC 2000), ale pomysł wypalił.

Okazuje się, że praktycznie wszystkie informacje, jak również lwia część rozgrywki, którą zaprezentowano nam na pokazie Mafii 2 na E3 mogliście zobaczyć w materiale przygotowanym przez GameTrailers.

Moje nadzieje związane z Prototype były w trakcie produkcji gry wystawiane na ciężkie próby. Pierwsze zapowiedzi tego tytułu z łatwością kazały mi wpisać go na listę życzeń. Potężny bohater, otwarty świat i brutalna sieczka to coś, czemu zwykle nie odmawiam. Wyrzucenie z Prototype trybu kooperacji zabolało, podobnie, jak pierwsze filmiki, które można było opisać tylko jednym słowem - chaos. Mimo to ostatnio znów zacząłem cieplej myśleć o produkcji Radical Entertainment. I to jeszcze zanim inFamous znudził mnie i zmusił do pożegnania Cole'a. Dziś, korzystając z obrotności rodzimych sklepów, otrzymałem w końcu płytkę z Prototype i po kilku godzinach spędzonych na zainfekowanym Manhatanie, postanowiłem podzielić się z Wami pierwszymi wrażeniami.

Darksiders - poza, niestety, nieinteraktywnym pokazem Warhammera 40k: Space Marine (a szkoda, bo trailer prezentuje się niesamowicie) - było jedną z najciekawszych pozycji THQ na tegorocznym E3 (o hostessach nie wspominając).

Do tej poryBorderlands znajdowało się raczej poza rejonem moich zainteresowań. Pamiętałem jedynie, że jest to tytuł, który prawie całkowicie zmienił styl graficzny. Po krótkiej prezentacji gry na tegorocznym E3 okazało się, że warto na niego zwrócić uwagę, o ile lubi się grupowe wyżynanie hord potworków i zbieranie skarbów.

Nie wiem czy jeszcze pamiętacie, ale pod koniec kwietnia byłem na pokazie gier Electronic Arts i w zasadzie przekazałem Wam wrażenia ze wszystkich najważniejszych tytułów poza jednym. Tym, dla którego pojechałem na cały ten wyjazd - FIFA 10. No i w końcu mogę się z Wami podzielić tym, co widziałem.

Stwierdzenie, że na demo Final Fantasy XIII nie mogłem się doczekać to byłby truizm. Oczekiwanie było tym bardziej uciążliwe, że nie udało nam się zdobyć redakcyjnego egzemplarza zaraz po premierze, tylko musieliśmy się nieźle nakombinować, aby go dostać. W końcu dzięki naszym niezastąpionym Polygamistom (ogromne dzięki, Shim!) Final Fantasy VII: Advent Children Complete wraz z demem najnowszego RPG Square Enix trafiło w moje ręce. No i pozostaje tylko odwieczne i fundamentalne pytanie - i co?

Pisząc o Dante's Inferno postanowiłem uchylić się od odpowiedzi na pytanie, czy to dobrze czy źle, że gra tak bardzo odbiega od Boskiej Komedii. Wiem, że Lewik z chęcią by mnie za to zastrzelił, ale dla mnie to po prostu gra i to o niej będę pisał w tym tekście.

Bruce Oberg (współzałożyciel Sucker Punch) oraz Ken Schramm (Marketing/Community Director) przybyli do Polski by promować najnowsze dzieło studia Sucker Punch - inFamous. Na kilka dni przed premierą przygotowano specjalny pokaz w odnowionym centrum handlowym Renoma we Wrocławiu. Oprócz prezentacji, o której poniżej, odwiedzający mogli zagrać w pełną wersję gry i przekonać się do polskiego dubbingu. Mimo tego na spotkanie przyszli głównie zaproszeni dziennikarze.

Gdy Toread zapytał mnie, czy chcę tę grę do recenzji moja odpowiedź nie była natychmiastowa. Krótkie poszukiwania pokazały jednak, że warto przyjrzeć się Sacred 2 z bliska. Po pierwsze - uwielbiam serię Diablo i bardzo brakuje mi podobnych gier na konsolach, a po drugie - gra wzbudza mieszane uczucia w recenzentach, co jeszcze bardziej motywuje mnie do tego, by się z nią zmierzyć.

Na Guitar Hero: Metallica czekałem już od dawna, choć trudno nazwać mnie hardcorowym wyznawcą zespołu. Po prostu zarówno Rock Band jak i GH: World Tour (zwłaszcza ten drugi tytuł) po jakimś czasie zmieniają się papkę kilku utworów, które mogę grać do upadłego przemieszaną morzem tandety, która nigdy nie powinna się znaleźć w podobnych grach. Dlatego lista utworów, jakie znajdziemy w GH: Metallica wydawała mi się o wiele bardziej spójna, ciekawsza i pozbawiona aż takich kompromisów pomiędzy ostrym rockiem a karaoke. Płytkę z grą otrzymałem od Toreada wczoraj i od razu zabrałem się do testów.

Lutczyn Mleczko narysował kiedyś taki rysunek, na którym widać było żółwia odchodzącego od pobitego słonia, a całość ilustrował podpis „Są takie chwile w życiu żółwia, kiedy musi komuś dać w mordę”. Generalnie nie denerwuję się na gry. Jestem wyrozumiały i staram się je kochać, nawet gdy nie kochali ich twórcy. Ale przy Damnation czuję się jak ten żółw - po prostu nie jestem w stanie wytrzymać. Chcę zobaczyć kolejny poziom, ale czwarty z rzędu upadek w przepaść i czwarty powrót do checkpointu położonego 10 minut grania wcześniej jest ponad moje siły. Zaraz dam komuś w mordę.

Kenner podzielił się z Wami wrażeniami z testowania wersji preview inFamous, natomiast ja mogę uzupełnić je o materiał wideo z wersji demonstracyjnej, którą podesłał nam SCEP (za co oczywiście dziękujemy). Na pierwszym filmiku znajdziecie klimatyczne intro i pierwszą misję, a niżej kolejne wyzwania, jakie staną przed naszym bohaterem. A jak wrażenia?

Wyobraźcie sobie sytuację, w której ludzkość doprowadziła do wyniszczenia środowiska, czego efektem było spustoszenie naszego globu przez zmiany klimatyczne. Całe Stany Zjednoczone są nękane przez olbrzymie burze piaskowe, tornada czy też opady śniegu. W tym nieprzyjaznym środowisku pozostała reszta ludzkości próbuje walczyć o przetrwanie. Ceny paliwa zostały wywindowane do kosmicznych wartości, więc niejako stało się ono walutą tej alternatywnej rzeczywistości. By je zdobyć trzeba będzie ścigać się w karkołomnych wyścigach, toczących się na wyniszczonych pustkowiach Nevady, w ośnieżonych górach, wypalonych słońcem pustyniach i innych, wcale nie lepszych terenach. To wszystko znajdziecie w Fuel.

Dead Space Extraction to z całą pewnością inne podejście do Wii niż pozostałe gry prezentowane na pokazie Electronic Arts, a zmierzające na konsole Nintendo. EA Sports Active, NFS: Nitro czy Grand Slam Tennis to przede wszystkim produkcje uderzające nas swoją prostotą, przez co za Wiilota może złapać każdy. Z tą strzelaniną ma być inaczej, czyli w końcu jakaś gra dla graczy (poza MadWorldem oczywiście).

Wierzę w sukces Brütal Legend, bo ta gra to spełnienie moich marzeń. Żadnych ustępstw, specyficznych innych gatunków muzycznych, tylko czysta pieśń Bogów metalu i to jaka pieśń!

Pierwsza część Call of Juarez była jednym z przykładów, że Polacy nie gęsi są gorsi i gry (również na konsole) robić potrafią. Może nie była to pozycja wybitna, ale już za sam pomysł na ożywienie Dzikiego Zachodu i wykorzystanie własnego silnika należał się Techlandowi plus. Latem swoją premierę będzie mieć Call of Juarez: Więzy Krwi. Brak numerka przy tytule jest zamierzony, ponieważ gra będzie rozgrywała się przed wydarzeniami z części pierwszej. Dzięki uprzejmości Techlandu mogliśmy z Emielem przyjrzeć się tej grze. Zapraszam do dalszej części wpisu.

Na ostatnie gry z serii Need for Speed nie mogłem patrzeć. Może nigdy nie byłem wielkim fanem tej serii, ale grałem w praktycznie każdą część od czasu Porsche Unleashed. To był mój ideał, który z czasem zamieniony został na drfitowanie po bandach oraz wiejski tuning. Nie miałem ochoty na więcej i ze smutkiem przyglądałem się jak Electronic Arts pcha niegdyś tak rewelacyjne wyścigi na dno. Ostatnio jednak szala goryczy się przelała, Undercover po raz kolejny nie zachwycił (delikatnie mówiąc), a Black Box dostało po łapkach za kolejną nieudaną próbę. Wtedy po raz pierwszy poczułem, że Need For Speed ma naprawdę szansę na nowe otwarcie i z nie lada satysfakcją przyjąłem informacje, że wyznaczono zupełnie inny kierunek dla tych wyścigów. Teraz już, po niejako zbyt długim i bardzo osobistym wstępie mogę przejść do moich wrażeń.

The Saboteur zapowiedziano w kwietniu 2007 roku, ale musiały minąć aż 2 lata zanim tak naprawdę dowiedzieliśmy się czegoś konkretnego o grze Pandemic. Tom French prezentujący grę na pokazie Electronic Arts wyznał, że to bardzo ambitny projekt i po prostu został ujawniony zbyt wcześnie. Deweloper dopiero rozrysowywał projekt na papierze, a w tym czasie Electronic Arts przejęło studio. Właśnie dzięki nowemu wydawcy udało się ruszyć z pracami nad The Saboteur, dzięki czemu mogłem odbyć wirtualną wycieczkę do okupowanego Paryża.

Electronic Arts podjęło się trudnego zadania przeniesienia Boskiej Komedii Dante Alighieriego na konsole. Poemat przedstawia wędrówkę pisarza przez zaświaty - Piekło, Czyściec oraz Niebo. EA Redwood Shores skupiło się na księdze pierwszej, która jak możecie się domyślić najlepiej pasuje do gatunku, jaki obrali sobie twórcy za cel - hack & slash. Niestety na wrażenia z wersji na konsole stacjonarne Dante's Inferno będziecie musieli zaczekać, a tutaj pokrótce przybliżę Wam, co czeka na posiadaczy PSP.

Fani Harmonix długo musieli czekać na spadkobiercę Frequency/Amplitude, ale w końcu ich marzenia się spełniają, przynajmniej jeśli chodzi o czysty schemat rozgrywki. Co ciekawsze nowy tytuł zostanie wydany pod szyldem Rock Band, ale nie będzie w nim żadnych dodatkowych instrumentów i przystawek, przeciwnie do Guitar Hero: On Tour, które trafiło na DSa.