recenzje (strona 83 z 85)

W świecie gier video bardzo łatwo popaść w pułapkę nieskomplikowanego powielania schematów. Wyłamanie się z ogólnego trendu serwowania prostej i zrozumiałej rozrywki wymaga nie tylko talentu, ale przede wszystkim nowego pomysłu, świeżego spojrzenia i ryzyka, które niełatwo jest podjąć, kiedy w grę wchodzą ogromne pieniądze przeznaczone na produkcję i promocję danego tytułu. Są to niezmiernie trudne do spełnienia warunki i być może właśnie dlatego najczęściej bombardowani jesteśmy przeróżnymi prequelami sequeli i piątą wodą po kisielu. Statystyczny gracz, podobnie zresztą jak i większość odbiorców kultury masowej, najlepiej czuje się z tym co jest powszechnie znane i akceptowane, niekoniecznie zadając sobie trud spojrzenia na niebanalne i nieszablonowe propozycje nowych tytułów.

Co począć jeśli nie masz dostępu do internetu, a chciałbyś zagrać w tytuły dostępne na Xbox Live Arcade? Kupić Xbox Live Arcade Unplugged w sklepie. Jest to zestaw 6 gier, które, po włożeniu płyty do napędu, pojawią się w odpowiedniej zakładce Interfejsu Głównego. Przyjrzyjmy się zatem poszczególnym tytułom wchodzącym w skład składanki.

Shrek z impetem wylądował na ekranach kin, już po raz trzeci. Kampania promująca Zielonego Ogra i zgraję jego kompanów idzie pełną parą. Animowani bohaterowie są dosłownie wszędzie - w telewizji lecą reklamy z ich udziałem, w większych miastach dachy budynków zdobią potężne figury postaci z filmu, a lodówki zostały opanowane przez zielone jogurty. Shrek załapał się nawet do reklamówki jednego z większych światowych producentów komputerów. Nie mogło go zatem zabraknąć także i w świecie konsol, gdzie praktycznie każda istniejąca platforma doczekała się swojej wersji gry Shrek Trzeci. Dziś przyszedł czas na przyjrzenie się wersji na Nintendo DS.

Większości z nas westerny kojarzą się z latami młodości. Zabawa w kowbojów i Indian była jednym z ulubionych zajęć dzieciaków. Ostatnimi czasy moda na Dziki Zachód w filmach, a co za tym idzie i szeroko rozumianej popkulturze, mocno osłabła. Daleko jej do czasów świetności, gdy na ekranach królowały spaghetti-westerny, które wielu z nas pamięta z dzieciństwa. Niewiele też powstało gier podejmujących ten temat, a dobre produkcje tego typu można zliczyć na palcach jednej ręki.

Kiedy na horyzoncie pojawia się marketingowy walec, łap dzieci i zatrzaśnij wszystkie drzwi i okna na trzy spusty. A najlepiej uciekaj gdzie pieprz rośnie. Chwila nieuwagi, moment zagapienia się i jesteś na straconej pozycji. Dzieciaki zmuszą Cię do nocnego spaceru do księgarni po nową książkę, podczas którego dowiesz się dlaczego Mugole nie latają na miotle. Będziesz musiał kupić trzydzieści dwa bilety do kina, bo Twoja córka postanowiła w swoje urodziny zaprosić klika tabunów przyjaciółek na film o gadających kapeluszach. Niejako przy okazji triumfy święcić będą piórniki posiadające specjalny schowek na plastikową różdżkę, zeszyty, z okładek których łypać będą podejrzanie wyglądający jegomoście w szlafrokach i tornistry z odblaskami w kształcie sowy. Oczywiście nie zapominajmy również o grach. Choć mam wrażenie, że cokolwiek, drogi czytelniku, przeczytasz poniżej, okaże się być bez większego znaczenia. Tak potężna magia emanuje od zjawiska Potteromanii.

Overlord nie był zbyt mocno promowanym tytułem. Dopiero po zagraniu w wersję demonstracyjną zacząłem przyglądać mu się z większą uwagą. To połączenie gry TPP i strategii, z odrobiną elementów RPG na papierze wydawało się strzałem w dziesiątkę. A jak spisuje się w praktyce? Początek przygody z Overlordem nie należy do standardowych. Zamiast bohatera w lśniącej zbroi, wiernego giermka i zamku ze śnieżnobiałymi, strzelistymi wieżami mamy złego Władcę, jego demonicznych sługusów i Mroczną Wieżę, która w opłakanym stanie czeka na lepsze (gorsze?) czasy. Najwyższa pora by pokazać mieszkańcom krainy, że zło zawsze znajdzie sposób by powrócić do życia. Po krótkim treningu (jeśli graliście w demo, możecie spokojnie go pominąć) czas wyjść z siedziby i zaciągnąć się świeżym powietrzem fuj!

Najprościej określić SingStar mianem konsolowego karaoke. Jest to jednak określenie niedokładne. W przypadku zwykłego karaoke mamy na ekranie tekst piosenki, którą musimy wykonać. To my, albo nasza publiczność, oceniamy jak nam poszło. W przypadku SingStara mamy na ekranie nie tylko tekst piosenki i teledysk w tle, lecz również pięciolinię na której jest zaznaczona tonacja w jakiej musimy śpiewać. Gra bada wysokość naszego głosu i pokazuje na bieżąco na ile jest to zgodne z tym jak powinno być. Wszystko wyjaśni wam poniższy screen.

Die Siedler von Catan to wydana w Niemczech, w 1995 roku planszowa gra strategiczna. Nietrudno domyślić się, że jest ona praprzodkiem wydanego nie tak dawno temu, pod egidą Xbox Live Arcade, Catana. Obie gry łączy znacznie więcej niż podobny tytuł. Czy warto wydać 800MSP na elektroniczną wersję „Osadników”? Zapraszam do recenzji.

Początki mają to do siebie, że zwykle sprawiają nam najwięcej trudności. Jak i o czym pisać aby nie zanudzić czytelnika, a jednocześnie przekazać mu jak największą dawkę przydatnych informacji? Bez niepotrzebnego lania wody na kilka kolumn? Najlepiej chyba zrezygnować z przydługich wstępów i od razu przejść do rzeczy. Potem poleci już z górki.

Chęć sprawdzenia World Snooker Championship 2007 dojrzewała we mnie od dłuższego czasu. Od dawna szukałem elektronicznej wersji snookera, która nie byłaby tylko bilardem na większym stole i z bilami bez numerków. Po przejrzeniu dostępnych w internecie filmików zdecydowałem się dać temu tytułowi szanse. Telewizyjne transmisje z China Open i spóźniający się listonosz jeszcze bardziej zaostrzyły mój apetyt. Na szczęście, w końcu pojawiła się upragniona przesyłka i mogłem rozpocząć zabawę.

Jeśli ktoś zapyta, jaka jest najlepsza nawalanka TPP na PS2 w odpowiedzi usłyszy najprawdopodobniej, Devil May Cry a potem numer ulubionej części. Dzieło programistów z oddziału Sony w Santa Monica miało podjąć walkę z przygodami Dantego. W zapowiedziach przedstawiano God Of War jako połączenie niczym nieskrępowanej jatki rodem z dzieła Capcomu i elementami zręcznościowymi z Prince Of Persia: The Sands Of Time. Wszystko to w scenerii znanej z greckich mitów. Marketingowcy zawiesili więc poprzeczkę bardzo wysoko. Czy programistom udało się ją przeskoczyć i miękko wylądować na materacu? Zapraszam do Grecji

Ostatnimi czasy Xbox Live Arcade przeżywa istne oblężenie w postaci licznych, nowych tytułów. Pojawiają się porty starych hitów, ale również pozycje zupełnie świeże, dotychczas niespotykane na żadnej platformie. Tym razem fani gier rytmicznych mogą zacierać ręce, bo oto dla nich pojawił się, stworzony przez studio Bizarre Creations, wybuchowy Boom Boom Rocket. Tylko czy gra spełni ich oczekiwania?

W 2001 roku została wydana gra o krótkim tytule ICO. Klimat smutnej baśni, oprawa ocierająca się o artyzm i ciekawe pomysły wyróżniały ją spośród innych gier.. Portale wystawiły jej wzorowe cenzurki. Opinie graczy rozchodzące się po pajęczynie Internetu mówiły o silnych emocjach jakie wzbudzała nawet w najtwardszych osobnikach. W mojej osobistej opinii ICO to absolutny Top 10 wśród gier na PS2. Jej gameplay angażował gracza do tego stopnia, że dosłownie zapominało się o rzeczywistym świecie. Niestety, artystyczne podejście twórców do swojego dzieła spowodowało, że do pełnego docenienia włożonej weń pracy, gracz musiał wykazać się wrażliwością na ten rodzaj przekazu. ICO było grą dla wybranych, a oni z definicji są w mniejszości. Portfel wydawcy nie zapełnił się do tego stopnia by zagwarantować graczom następną część. Nastąpił długi okres trzymania kciuków.

Bezwietrzny dzień, bezchmurne niebo, promienie słońca wypalają czerwoną skałę. Powoli zjeżdżamy z międzystanowej autostrady numer 163 i kierujemy się na południe, w kierunku majaczących na horyzoncie mas skalnych. Ciszę pustyni wypełnia jedynie potężny bas zamontowanej w naszym pickupie rzędowej V8, i radio, z którego głośników płyną dźwięki "Sweet Rock'n'Roll”. Wokół nas faluje gorące powietrze, po twarzy i plecach spływają cienkie strużki potu. Przecieramy znużone wielogodzinną jazdą oczy, ale nie wypuszczamy z rąk kierownicy. Mijamy jeszcze jedną grań skalną i patrzymy na wielotysięczne obozowisko, zbieraninę ludzi rożnych kultur i wykonywanych zawodów. Ludzi, których łączy jedno, pasja do ścigania się w pyle i kurzu pustyni. Tak wita nas Monument Valley, Dolina Skał.

W walce o portfele fanów koszykówki liczą się tylko dwie serie: NBA 2K i NBA Live. Obecny rok może być przełomowym dla tej rywalizacji. Po ukazaniu się NBA Live 07 gracze byli oburzeni ilością błędów. Wpadka EA Sports otworzyła przed ludźmi z Visual Concepts drogę do fotela zwycięzcy. Wznieśli oni toasty za zdrowie konkurencji, zakasali rękawy i wzięli się do roboty. Byłem pewny, że nie zrobią gry złej. Jednak czy efekt ich pracy jest dobry na tyle, by znokautować słaniającą się konkurencję?

Życie głównego bohatera gry to nie kaszka z mleczkiem. Scott Mitchell, dowódca oddziału "Duchów” coś o tym wie. Niecały rok temu jego jednostka została wysłana do zażegnania międzynarodowego kryzysu w Meksyku. Po ciężkich bojach z fanatycznymi rebeliantami zapewne liczył na zasłużony wypoczynek. Niestety panowie z Ubisoft mają inne plany. Rebelianci po raz kolejny szykują się do ataku na Stany Zjednoczone. Sytuacja jest poważna - wróg posiada 2 głowice atomowe i szuka sposobu aby uderzyć. Scott Mitchell i jego Duchy mają zaledwie 72 godziny by zażegnać niebezpieczeństwo i uchronić Stany Zjednoczone przed katastrofą.

Dżdżownice zawitały na komputerach osobistych po raz pierwszy w 94 roku minionego wieku. Rozgrywka rozwijająca model znany nam ze Scorched Earth szybko zdobyła sobie rzeszę fanów i gra błyskawicznie zyskała na popularności. W przeciągu tych kilkunastu lat jakie dzielą nas dzisiaj od wydania pierwszej gry z serii Worms zostało stworzonych kilka kontynuacji, jak również gier luźno opartych o motyw uzbrojonych bezkręgowców. Gdy poczujesz, że chcesz wiedzieć więcej na ten temat możesz znaleźć dokładną historię tej klasycznej już serii. Nasza recenzja poniżej.

Na Crackdown zwróciłem uwagę w momencie, gdy okazało się, że jego kupno pozwoli wziąć udział w betatestach Halo 3. Wcześniej wszystkie informacje na temat tego tytułu puszczałem mimo uszu. Później w zasadzie też, ale przynajmniej rozpoznawałem tytuł. Dopiero po zapoznaniu się z demem z Marketplace pojawiła się pierwsza myśl o kupnie tego tytułu. Spodobała mi się cell-shadingowa grafika i, nie będę oryginalny, skakanie po dachach wieżowców. Szybkie przejrzenie portali internetowych zaowocowało lekkim rozdwojeniem jaźni redaktorów. Nie miałem pewności czy Crackdown jest klonem GTA czy bardziej zbliża się do Mercenaries. W okolicach moich urodzin do drzwi zadzwonił listonosz (oczywiście 2 razy) i zacząłem rozstrzyganie sporu na własna rękę.

Cowabunga! Pamiętacie jeszcze ten okrzyk? Hasło to na pewno sprawi, że niejednemu graczowi łezka zakręci się w oku. Tak tak Panie i Panowie, Wojownicze Żółwie Ninja powracają, tym razem za sprawą Konami i Xbox Live Arcade. Japoński wydawca zaserwował nam grę Teenage Mutant Ninja Turtles - klasyka z automatów przeniesiona na konsolę Microsoftu. Czy tytuł ten wytrzymał próbę czasu i w 2007 roku jest jeszcze sens interesować się takim „starociem”?

Panie prezesie, melduję wykonanie zadania. Znaczy, skończyłem Ōkami. Długo czekałem na europejską odsłonę, ssałem trailery i filmiki, oglądałem obrazki, czytałem recenzje, czekałem, czekałem, czekałem. W końcu nadeszła wiekopomna chwila (jak zwykle rok po premierze w Afryce czy Grenlandii) i pudełko z grą przypełzło pocztą. Na początku miałem problem z odgonieniem potomstwa od konsoli, ale w końcu złapałem grypę i mogłem na spokojnie przepłynąć kilkadziesiąt godzin w świecie japońskich akwarel, kaligrafii i walki Dobra ze Złem. A teraz zajmę wam kilka minut i opowiem jak to widzę w kilka dni po obejrzeniu napisów końcowych.

Elite Beat Agents nie jest w pełni nowatorskim pomysłem firmy iNiS. Jego korzeni należy upatrywać w innym, muzycznym tytule tego samego dewelopera - Osu! Tatakae! Ouendan - wydanym w Japonii jeszcze w 2005 roku. EBA stanowi duchową kontynuację swojego pierwowzoru, tym razem przygotowaną specjalnie na potrzeby rynku zachodniego. Gra zalicza się do wydanej przez Nintendo serii Touch Generation!, czyli odpowiednia jest zarówno dla zatwardziałych graczy, jak i osób nie mających wiele wspólnego z tego typu rozrywką.

Klasyczne gry przygodowe z rozbudowanym, niebanalnym scenariuszem nie są gatunkiem zbyt popularnym w świecie konsol. Ostatnimi czasy to strzelanki robią za jego substytut, łącząc elementy zręcznościowe (strzelanie, skakanie) z fabułą (a właściwie jej namiastką). Na szczęście nawet na naszym podwórku zdarzają się wyjątki. Wystarczy wymienić chociażby grę Dreamfall - The Longest Journey na pierwszego Xboxa. Ten tytuł pokazał, iż na konsolę da stworzyć się ambitny projekt, który do tej pory utożsamiany był wyłącznie ze światem pecetów (bo to właśnie stamtąd wywodzi się pierwsza część serii - The Longest Journey). Z kolei Nintendo DS, konsolka bardziej kojarzona z prostymi grami, też otrzymała perełkę w postaci Another Code: Two Memories - tytułu doskonale łączącego klasyczną przygodę z nowatorskim sterowaniem. I to właśnie twórcy Another Code, studio deweloperskie Cing, postawili ponownie na DS'a, tworząc niesamowity tytuł, jakim niewątpliwie jest Hotel Dusk Room 215.

Rainbow Six: Vegas jest pierwszą grą z serii Rainbow Six na Xboxa 360. W wydanej przez Ubisoft grze wcielamy się w Gabe'a Logana - dowódcę trzyosobowej drużyny antyterrorystycznej wysłanej do opanowanego przez terrorystów Las Vegas. Fabuła nigdy nie odgrywała ważnej roli w serii, jednak miało się to zmienić wraz z nadejściem Vegas. Niestety rzeczywistość okazała się bardzo rozczarowująca, ponieważ scenariusz tej gry sprawia wrażenie pisanego przez ośmiolatka.

„Sacred” miał pozbawić „Diablo” miana „najlepszej gry role-playing wszech czasów”. Zabrakło naprawdę niewiele!

„Hidden & Dangerous 2". Jeden z najbardziej - i najdłużej - oczekiwanych sequeli w kategorii gier wojennych wreszcie się ukazał. Jak to dobrze, że z taaaaakim poślizgiem...