recenzje (strona 25 z 85)

Spokojnie, odebrała go raczej wangtastycznie.

Ambicja. Jedno z moich ulubionych słów. Tak się jakoś składa, że odnoszące największe sukcesy polskie firmy growe dobrze znają jego znaczenie.

Jedzie na flaku i ma dwanaście miesięcy straty.

Lubię małe gry. Nie lubię jak udają, że są czymś większym.

Wiecie, co łączy Michaela Jordana, Shaq'a i NBA 2K17? Dominacja na parkiecie.

"Zły Phil" - piszą gracze.

Nowe studio, nowi bohaterowie, stare pomysły.

Jedyna barwa na tegorocznym horyzoncie Wii U.

Przed Wami "arkadowy symulator rzucania świetlną włócznią osadzony w starożytnej Germańskiej przyszłości".

Ostatnia duża przygoda w świecie Destiny do czasu sequela.

Walka o przeżycie w tej strzelaninie na przemian wkręca i wkurza.

I nawet taka by była, gdyby ukazała się w 2008 roku, a twórcy nie ściemniali z tytułem.

Zabawne, że niektóre królujące niegdyś w sektorze AAA gatunki dziś zeszły do niszy gier niezależnych.

Wiele można o tej grze powiedzieć, dobrego i złego, ale nikt jej nie odmówi unikalności.

Kto wygrał?

Przebrany ze skutecznością dzieciaków, które wchodzą sobie na ramiona i okrywają się płaszczem, by udawać dorosłych.

Tak dobrego piłkarsko roku dla graczy nie mogę sobie przypomnieć.

Choć wielu nadal będzie niezadowolonych, bo zmiany są czysto kosmetyczne.

Czy zechciałby pan naprawić tę grę?

Czy samochodówka może walczyć o miano najlepszej gry roku?

W tym roku jesień została odwołana.

Odpaliłem myśląc o Portalu, zostałem dla historii.

Inafune odbija się od dna, ale i tak o coś zahacza po drodze.

Niektóre gry straciły ponad 90% recenzji użytkowników.

Nie czekałem na Seasons after Fall. Ba, przed gamescomem nawet nie wiedziałem, że istnieje. W Niemczech się nim jednak niezdrowo podekscytowałem, a zaraz potem, czyli po premierze, srogo rozczarowałem. Niezłe spektrum emocji jak na jedną małą grę niezależną.