Oczywiście, rodzaje gier można łączyć: przykładowo, istnieje wiele tytułów, w których aspekty strategiczno-taktyczne połączono z elementami cRPG-owymi, a rozwój postaci nieraz próbowano wprowadzić do różnorakich typów strzelanek. Żaden gatunek nie istnieje w próżni, a synteza różnorodnych właściwości odmiennych typów rozgrywki może wszakże poskutkować stworzeniem nowych, oryginalnych koncepcji. Ale nie oznacza to, że gry te są bądź będą w swej istocie cRPG-ami; co najwyżej mamy do czynienia z wykorzystywaniem pewnych, bardziej powierzchownych, mechanik. Przyznam, że nie widziałem jeszcze takiego dzieła, gdzie sam rdzeń tego, co stanowi o byciu cRPG-iem, przeniesiono z sukcesem do gier innego typu - działania takie albo kończą się jedynie na zapożyczeniach (np. Borderlands), albo doprowadzają do schizofrenicznego rozerwania aspektów gry na nieprzystające do siebie części (np. Fallout 4). Osobiście innych cRPG-ów, niż takich, które opierają się głównie na statystykach, sobie nie wyobrażam (i dlatego visual novels nie są RPG-ami tro lo lo). Oczywiście, przywilejem nowych tytułów jest poszerzanie granic gatunku i odkrywanie kolejnych horyzontów – definicja zawsze opisuje tylko to, co wspólne, a nie to, co jednostkowe, a każdy nowy tytuł może udowodnić mi, że bardzo się mylę. Nie chcemy doprowadzić się do sytuacji, w której według naszej definicji na całym świecie istniałyby tylko cztery cRPG-i, z czego dwa to kwestie sporne.