Z marką Battlefield jestem może nie od początku, ale od początku tej serii na konsolach, gdy pojawiła się mała, ledwie trójmapowa i drugowojenna część serii 1943. Chwilę wcześniej miałem okazję zapoznać się z Battlefield Bad Company, choć tu nie drgnęło. Za to w 1943 tak. Nastawiona na multiplayer, 3 wyspy, tryb walk lotniczych, ścisły podział na siły amerykańskie i japońskie, z jednoczesnym pilnowaniem realiów historycznych (tak, Japończyk biegał z japońskim sprzętem i mieczem samurajskim, a marine z M1’ką), gdzie lotnisko było lotniskiem, a w bazie stały czołgi. Immersja pełną gębą i gra pochłaniała na długie godziny. By zbytnio się nie rozwijać, kolejny BF, Bad Company 2 wciągnął mnie na 150+ godzin, Battlefield 3 trochę mniej, a najlepsza część ever - BF 4 (o czym możecie się przekonać sprawdzając tag battlefield na tym blogu) pełniła istotną część mojego growego życia, dobijając do 200 godzin. Później było różnie: Hardline z niestrawną dla mnie warstwą single (nie lubię klimatów policjanto-złodziejskich), za to z całkiem przyjemnym połączeniem pola walki z wyścigami ulicznymi, skonsumował kilkadziesiąt godzin (i to o dziwo… solo w multiplayerze), a eksperyment, który nazywałem weird war I, czyli Battlefield 1 zakończył się zacnym wynikiem coś koło 70 h. W tę grę bardzo fajnie grało się z team’em DADS, ale i solo (zasługa dodatków DLC, szczególnie tego z Bolszewikami i Carską Rosją), mimo, że klimat gry był niszczony przez wszędobylską broń maszynową.