Podczas eksploracji przygrywają nam przyjemne, ambientowe nuty, pełniące wręcz funkcję relaksacyjną. Należy wspomnieć, że w tej odsłonie udźwiękowiono większość dialogów, przez co rozmowy nabierają dodatkowej dynamiki. Vailiańczycy mówią z charakterystycznym, południowym akcentem, zarzucając od czasu quasi-włoskimi, portugalskimi lub hiszpańskimi wstawkami. Z kolei Huana, czyli aumauanie natywni dla Archipelagu, mówią z akcentem „karaibskim” i też lubią od czasu do czasu nadać wypowiedziom kolorytu frazą zapożyczoną ze swego narzecza. Rzeczone dialogi bywają świetne, czasem wręcz kapitalne. Na pierwszy plan wybija się jeden z naszych towarzyszy, Serafen – rubaszna i zawadiacka kupa kłaków, czyli orlański pirat, który ma w zwyczaju komentować rzeczywistość zastaną w sposób celny, aczkolwiek dość prostolinijny. Skoro już o towarzyszach mowa, w Pillars of Eternity 2 próżno szukać drugiego Niezłomnego – na ten rejs niestety nie załapał się Chris Avellone, który zresztą rozstał się z Obsidianem w niezbyt przyjacielskiej atmosferze. Napotykane postacie niezależne są w większości co najwyżej poprawne, a ich kreacje oraz motywy nie powalają, w związku z czym ciężko u gracza o zaangażowanie emocjonalne. Prócz wspomnianego pirata, dołączą do nas m.in. znani z części pierwszej Edér, Alloth i Pallegina. Wprowadzono też pomocników – są to postacie z własnym głosem, które możemy spotkać i zwerbować w świecie gry, nie posiadają jednak zadań ani głębszej podbudowy fabularnej. Nic nie stoi też na przeszkodzie, by stworzyć od podstaw własną, milczącą drużynę marzeń. Ponadto, podobnie jak w części pierwszej, możemy „wyposażyć” się w zapewniającego premie drużynowe pupila. Także bardziej egzotycznego, pokroju latającej (i gadającej!) czaszki pewnego niefortunnego licza, który to, jak się okazuje, nie cierpi ośluzy, przepada za to za orzechami kandyzowanymi w miodzie, o czym nierzadko informuje nas swym złowrogim, basowym głosem.