recenzje (strona 46 z 85)

EA przykręciło kranik z testosteronem.

Akcja Siberian Strike rozgrywa się przed wydarzeniami z "podstawki". Cole Anderson znów trafia za linie wroga, ale tym razem nie może liczyć na wsparcie i operatora, który będzie prowadził go za rączkę.

Nie udało mi się jej skończyć ani razu... I założę się, że większości z Was też się nie uda.

Jeszcze w 2010 roku taki tytuł mógłby oznaczać tylko jedno - tekst o kolejnej grze z serii F1. Jednak jak wiadomo, kariera polskiego kierowcy potoczyła się w całkowicie innym kierunku, Robert Kubica cały nadchodzący sezon spędzi w Citroenie DS3 RRC szlifując swoje rajdowe rzemiosło. Póki co, do gry się nie załapał. Powinien żałować?

Dobrze jest być złym, ale niedobrze, gdy zło zrobione jest źle. Jak w Impire.

Dawno, dawno temu trójwymiarowe platformówki były niemalże synonimem grania na konsolach. Czasy się jednak zmieniły. Dzisiaj przedstawicieli tego szlachetnego gatunku albo zwyczajnie nie ma, albo są słabi (patrz ostatnie odsłony Ratcheta i Clanka). W takim środowisku Sly Cooper: Złodzieje w czasie to totalny ewenement, prehistoryczna skamielina, która okazała się diamentem.

Bioshock: Infinite kontynuuje wyznaczony poprzednimi częściami kierunek - znów jest strzelaniną, która ma coś do powiedzenia, ale jednocześnie fabularna gadanina nie przesłania soczystej i zróżnicowanej akcji.

Mogłoby się wydawać, że wystarczy utkać pajęczynę i czekać aż wpadnie w nią obiad. Sprawy się komplikują, gdy autorzy gry mają sadystyczne ciągotki.

Jeden z najlepszych jRPG-ów ostatnich lat wraca odrestaurowany i z wagonem nowej zawartości. Tym razem na PS Vita.

Zdaje się, że największy (wojenny, tak w sumie) kurz już opadł. Serwery SimCity, a więc i sama gra, działają dosyć stabilnie. Przez czas, który dzieli nas od premiery, spędziłem na budowaniu miast już kilkadziesiąt godzin. To już ten moment: pora wydać wyrok.

Blizzard nazywa StarCrafta II: Heart of the Swarm dodatkiem do pierwszej części trylogii - Wings of Liberty. Ale to dodatek, którego ukończenie zajmuje tyle samo czasu, co podstawki, wprowadza solidną porcję nowych jednostek i sprawia wrażenie rozgrywki w kompletny pudełkowy tytuł. Ale jakiej jakości?

Visceral Games oddaje w nasze ręce fabularny dodatek, reklamowany jako najbardziej niepokojąca przygoda w serii. Jedyne, o co się niepokoję, to forma scenarzystów z Visceral Games.

Nie byłem zaskoczony tym, że zapowiedziano prequel serii Gears of War. Nie spodziewałem się jednak, że gra zostanie oddana w ręce Polaków z People Can Fly. Było wiele nadziei i jeszcze więcej niewiadomych. Czy nasi rodacy sprostali samodzielnej pracy nad jedną z największych marek tej generacji konsol?

Redakcyjny duet pogromców Szarańczy, w składzie Paweł Winiarski i Marcin Kosman, szlifuje właśnie naszą recenzję najnowszej części flagowej serii xboksowych strzelanin. Przeczytacie ją jeszcze dzisiaj. Póki co przyjrzyjmy się ocenom zachodnich recenzentów.

Świat znów jest w niebezpieczeństwie, które zażegnać może tylko kula umieszczona w czyjejś czaszce. Cole Anderson jest specjalistą od takich zabiegów. Po trzech latach ponownie zakłada strój maskujący i wyrusza na łowy. Czy CI Games nauczyło go nowych sztuczek?

Świat znów jest w niebezpieczeństwie, które zażegnać może tylko kula umieszczona w czyjejś czaszce. Cole Anderson jest specjalistą od takich zabiegów. Po trzech latach ponownie zakłada strój maskujący i wyrusza na łowy. Czy CI Games nauczyło go nowych sztuczek?

Rok po premierze BioWare oddaje w nasze ręce ostatnie DLC do Mass Effect 3. Czy po tak długim czasie ktoś jeszcze powinien się ekscytować na myśl o jeszcze jednej przygodzie w roli najsłynniejszego Komandora gier wideo? Powinien. Już śpieszę z wyjaśnieniami dlaczego.

Jest imprezowo, kolorowo, czego chcieć więcej? Może trochę mniej chaosu.

Pierwszy dodatek do Call of Duty: Black Ops 2 jest już dostępny dla wszystkich. Rewolucja, to za dużo powiedziane, ale oprócz nowych mapek dostaliśmy coś jeszcze.

W poniedziałek "9,5", we wtorek "8", w czwartek "4" - tak swoje zdanie o SimCity zmienia od publikacji recenzji jeden z zachodnich serwisów.

Trzecia odsłona serii „God of War” zakończyła historię Kratosa dość definitywnie i twórcy będą mieli twardy orzech do zgryzienia, jeśli w sensowny sposób będą chcieli ją ciągnąć dalej. Tego jednak możemy się spodziewać prawdopodobnie dopiero na PlayStation 4. Na razie nadszedł czas na „Wstąpienie”, czyli prequel...

Jak doszło do tego, że ikona Lary Croft i synonim gry przygodowej, jakim był „Tomb Raider”, zatarły się w pamięci graczy? Czy to wina sztywnej formuły, która nie nadążała za oczekiwaniami graczy? Jednowymiarowości głównej bohaterki? Czy może brak tego ostatniego szlifu jakościowego, którego deweloper (Crystal Dynamics) nie potrafił nadać kolejnym częściom, zbierającym oceny w okolicach siódemki? Bez względu na to, który element zawinił, i w jakim stopniu, wszystkie one w nowym wcieleniu serii doczekały się gruntownej przebudowy. Nowe szaty, ale czy królewskie?

Można by tę grę zatytułować "Pattern Recognition" ku czci Williama Gibsona, bowiem cały czas rozpoznaje się wzorce.

Czy w grze, w której jedyną mechaniką jest ciągły bieg w prawo, można zmieścić historię o kradzieży, zemście i miłości?

World of Warcraft? League of Legends? Call of Duty? FIFA? Wszystkie te sieciowe tytuły bledną przy Bombermine.