recenzje (strona 35 z 85)

Intrygujący i kulejący eksperyment.

Zabawna sytuacja. W Europę uderza bomba atomowa, a Europejczycy unoszą ramiona i nadal nie są zdumieni. Przyczyny naszego braku szerszego zainteresowania największą fascynacją Japonii od czasów kieszonkowych potworków nadal skrywa gęsta mgła. Tam Monster Hunter jest surowym bogiem - Capcom na dobrą sprawę decyduje o tym, jaka platforma stanie na szczycie rankingów sprzedaży. Wystarczy, że obdarzy ją kolejnym usprawnieniem swojej serii.

Karcianka, roguelike, action RPG. Trzy strzały i dwa trafienia. Za takie pomysły lubimy gry niezależne.

Krótka? To najmniejszy problem tej gry. Piękna? Owszem, ale ma też inne atuty. Produkcja na wyłączność dla PS4 skrzy od kontrowersji.

Odświeżanie znanych gier zawsze ma więcej sensu wtedy, gdy pierwowzór ukazał się więcej niż kilka lat temu. Tak jak właśnie Maska Majory.

Dwóch na jednego to banda łysego. A czterech na jednego? Choć trzeba uczciwie przyznać, że w Evolve często ten jeden potrafi pogonić kota całej reszcie.

Nie zliczę, ile razy, będąc nastolatkiem, marzyłem o tym, by móc cofać czas. Trochę zazdroszczę Max Caulfield - ona naprawdę to potrafi. A poza tym jest główną bohaterką Life Is Strange, wyjątkowej produkcji, do której jak do chyba żadnej innej przed nią pasuje określenie "gra obyczajowa".

Stało się. Gra o tron doczekała się „teltejlizacji”. Efekty są bardzo udane, na szczęście na kolejne odcinki przyjdzie nam czekać krócej niż na książki Martina. [AKTUALIZACJA] Dopisaliśmy wrażenia z drugiego epizodu.

Jedna z najlepszych przygodówek w historii powraca w odświeżonej wersji.

Dobrze się stało, że Polacy nie robią kolejnego Dead Island. Dzięki temu mogli nieskrępowani tą serią spojrzeć na zombiaki nieco inaczej. Efekt? Najlepsza gra Techlandu i jedna z najlepszych polskich gier w ogóle.

Święci w piekle? Brzmi jak wstęp do niezłego dowcipu, ale Diabeł tkwi w szczegółach.

Bo cóż nowego można napisać o grze-pomniku? Lepiej przypomnieć, czym sobie na ten pomnik zasłużyła.

Sympatyczna platformówka dla najmłodszych? Zdecydowanie, ale należy pamiętać, że niemal na każdym kroku jest gorszą kopią czegoś innego.

Bohaterowie Disneya i serii Final Fantasy znów łączą siły. Co z tego wyszło?

Ostatni z tegorocznych hitów na Wii U wylądował na półkach sklepowych. Czy jest godny uwagi nawet dla osób, które wycisnęły już ostatnie soki z Super Smash Bros. for 3DS?

Ubisoft kończy rok zupełnie nową marką, ale już bez wielkiej, nadmuchanej bańki jak w przypadku Watch Dogs. Jak wypadło The Crew?

Jasiu, jeśli do zaliczenia planszy na trzy gwiazdki trzynaście razy zabraknie ci kilkunastu punktów, to ile procent szansy na wylądowanie na ścianie będzie miał twój pad?

10 lat temu World Of Warcraft ukształtował gry MMO na kolejną dekadę. Pięć dodatków, wzloty, upadki. Masa pomyłek, eksperymentów i niespełnionych obietnic. Mimo to, do tej pory nikt nie powtórzył sukcesu tej gry. Po nieco nieudanych Cataclysm i Mists Of Pandaria nie spodziewałem się cudów. Mimo ogromnego sentymentu i setek dni spędzonych z grą, nie planowałem wrócić do Warcrafta. Więc Warcraft wrócił do mnie, razem z najlepszym dodatkiem od czasów Wrath of the Lich King.

Wielbiciele kieszonkowych potworów dostali od Nintendo rok na "zdobycie ich wszystkich" w odsłonach X i Y. Jednak czy nowa odsłona bazująca na starutkich Pokemonach Ruby i Sapphire jest równie dobra, co poprzednie części?

Lara Croft znów wraca do tego, co wychodzi jej najlepiej - plądrowania zapomnianych i obłożonych rozmaitymi klątwami grobowców. Nie jest sama i wy też powinniście zatroszczyć się o towarzystwo innych graczy.

To nie jest Persona, której szukacie. Ale jeśli szukacie czegoś innego, niż „standardowa” kontynuacja tej serii jRPG, to Q może być bardzo odświeżającym doświadczeniem.

Inkwizycja miała być kompromisem między złożonym, nastawionym na taktykę i ciepło przyjętym przez fanów „starej szkoły” Początkiem a uproszczoną, efekciarską i miejscami niezwykle irytującą „dwójką”. No właśnie. MIAŁA być.

Dawno nie grałem w grę z tak trafnym tytułem. Naprawdę miałem ochotę uciekać. Co prawda nie z martwej wyspy, a sprzed telewizora, ale to zawsze coś.

Niestandardowa, dopieszczona bijatyka, która urzeka swoim stylem i urokiem. Nie jest to danie dla każdego, ale na tych, którzy się skuszą, czeka prawdziwy przysmak. Nom nom nom.

Inna, ciekawa, ważna? Tak - gra stworzona przy współudziale plemienia rdzennych mieszkańców Alaski bez dwóch zdań zasługuje na te epitety. Dobra? Uwierzcie, że bardzo chciałbym móc ją Wam polecić.