blogi (strona 46 z 50)

Chciałem o tym napisać już od dłuższego czasu.

Do mariażu planszówek z innymi gałęziami kultury mieliśmy do czynienia wielokrotnie, co już nie raz, ku uciesze licznych fanów gier bez prądu, zaowocowało tytułami, które na stałe zagościły na naszych stołach. Jedną z nich jest bez wątpienia wydana na polskim rynku w 2012 roku sumptem wydawnictwa Phalanx - Świat Dysku: Ankh-Morpork.

Japończycy jako naród, szczególnie w sprawach biznesowych, mają opinie wyjątkowo powściągliwych. Po ostatnich wpisach na profilu serii Dark Souls na facebooku nie ma chyba więc wątpliwości, że ów jest prowadzony przez współpracowników z innej części świata. I jest prowadzony świetnie - na dzień przed oficjalną zapowiedzią pierwszego dodatku do Dark Souls 3, marketingowcy wbijają szpile niepopularnemu od dłuższego czasu Konami.

W świecie, gdzie nie mamy czasu na rozwój niekoniecznie-kulturalny panuje zamęt i chaos. Na szczęście z pomocą przychodzą niestrudzeni bohaterzy pracujący w cieniu. Spora część z nich mało kogo obchodzi. Głównym założeniem pracy recenzenta gier jest przedstawienie i ocenienie utworu, żeby Jasiowi Kowalskiemu kupowało się łatwiej. Jan zawsze może sprawdzić numerek na Metacriticu, ale robi to niechętnie, gdy przychodzi mieć do czynienia z mieszanymi recenzjami. Jak komentarze na Steamie przejrzy to spotka: "hehe fajne 10/10". Do niedawna Jaś mógł sam sprawdzić nowe tytuły za pomocą wersji demonstracyjnych, ale kiedy prawie cały game dev zrezygnował z nich pozostało obejrzenie gameplayu na np., serwisie YouTube, ewentualne otwarte beta testy (raczej przy sieciówkach) i znowu wstające na nogi piractwo.

PSP lubiło wyścigi. Za to wyścigi często gardziły PSP. Mam tutaj nawet pierwszy przykład.

Dla fanów karcianek którzy mają kompletnie dość Hearhstone'a, a Elder Scrolls Legends za bardzo go przypomina mam bardzo dobrą wiadomość:

Grupa terrorystów zwanych Inżynierami domaga się od rządu Stanów Zjednoczonych wycofania wojsk amerykańskich z wszystkich zagranicznych misji. W przypadku, gdy żądania nie zostaną spełnione Inżynierowie mają dokonać serii ataków terrorystycznych. W celu zidentyfikowania i powstrzymania agresorów zostaje powołany zespół zwany Czwartym Eszelonem, którego członkiem staje się Sam Fisher! Zajebisty Coop, zajebiście zmontowany, nawet UWAGA! momentami zabawny! "grany" na poziomie Realistic!

Nic dodać nic ująć ponad ten obrazek poniżej:

Witam serdecznie wszystkich którzy to przeczytają, jestem John Random znany także jako AlbanPL. Jestem streamerem, prezenterem Radia Fraszka, a także grajkiem rapowym. Dużo pasji, mało czasu, każdy z nas to zna, ale co zrobić gdy ma się tak wiele zajawek? Ten blog otworzyłem ponieważ chce mieć dodatkowe ujście dla mojej pasji jaką jest pisanie. Zaraz po tym wpisie nastąpi kolejny, dosyć krótki na którym przedstawiam w jednym obrazku nagą prawdę o grach rankingowych w Rainbow Six Siege. W każdym razie zapraszam i czekajcie na kolejne teksty! A będzie tego całkiem dużo!

Świat wykreowany przez Howarda Phillipsa Lovecrafta, choć pierwotnie zupełnie zignorowany, dziś ma rzesze wiernych fanów.

Tak jest, właśnie tutaj sobie siedzę, popijam piwko i giercuję online na 16-letniej konsoli z modemem, dla której oficjalne sieciowe wsparcie skończyło się w Europie w 2003.

Zarywanie nocek w moim przypadku to pojęcie względne. Streamy do pierwszej w nocy, nierzadko dłuższe, dłubanie po nocach w filmikach bądź tekstach, takie tam. A jednak było w minionym półroczu kilka przypadków, do których wracałem z bananem na twarzy po dodatkową porcję frajdy. I siedziałem potem prawie do bladego świtu. Prawie, bo gdybym siedział godzinę dłużej, ptaki na okolicznych drzewach rozpoczęłyby swój poranny koncert, a tego nie znoszę.

To nie będzie tekst dla Ciebie <random value>. To nie będzie tekst dla nikogo z Was. To będzie kilka zdań dla mnie. Usprawiedliwienie, które ma mi pomóc zmniejszyć poczucie winy. Pozwolić pójść dalej i zapomnieć. Nie wstydzić się łez, które pojawiły się w trakcie gry i prawdziwego smutku, zrozpaczenia, które trawi mnie od chwili dokonaniu wyboru. Najcięższego kliknięcia myszą, jakie przyszło mi dotychczas wykonać.

Mad Max przyjemnie zaskakuje. Osoby odpowiadające za design stanęły na wysokości zadania. Mając do dyspozycji bardzo skromne środki wyrazu udowodniły, że tytuł potrafi bardzo wiele pokazać za pomocą ograniczonych środków. Zapraszam Was do notki, w której przeczytacie jak budować levele za pomocą nieba, chmur, piasku i skał.

O Talismanie słyszeli wszyscy. Gra, która zdążyła obrosnąć legendą działała na wyobraźnię niejednego dzieciaka. Wznowiona w 2008 roku nakładem Fantasy Flight Games wespół z wydawnictwem Galakta po raz kolejny ma szansę zawojować niejednym spotkaniem przy planszówkowym stole. Pytanie czy upływ czasu i nieustannie ewoluujący światek gier planszowych łaskawie obeszły się z niezmienną mechaniką baśniowej przygody?

Jestem zauroczony No Man’s Sky. Nie samą grą, w którą ani nie grałem, ani nie za bardzo mam zamiar. Jestem, od tego pierwszego trailera z post-rockowym podkładem, zauroczony przyświecającą twórcom ideą stworzenia możliwie największego wszechświata.

„Szotgan” to mój mały dzienniczek zaliczanych po godzinach pozycji. Człowiek mógłby zwariować, gdyby grał tylko pod pracę. Jeden tytuł, jeden akapit, jedna opinia. I BoxBoy! – dzisiaj – pod nożem.

Po tym jak rynek planszówek rozkwita niczym gimnazjalista na widok taniego wina, a pod nasze strzechy coraz częściej wracają owe pozycje, o wiele łatwiej przychodzi budowanie własnej kolekcji gier planszowych, które sprawdzą się doskonale podczas wizyty znajomych. I właśnie dlatego, po tym jak, nakładem wydawnictwa G3, w moje ręce trafił wiekowy już Sabotażysta autorstwa Frederic-a Moyersoen-a, warto o tej grze nieco więcej opowiedzieć. Sabotażysta to niekolekcjonerska gra karciana przeznaczona dla trzech do dziesięciu graczy. Wcielając się w rolę krasnali, gracze stoją przed zadaniem wykopania tunelu do bryłek złota. Owe tunele, zaczynając od startowej pozycji, budujemy z kart dobieranych co turę, które powinny stworzyć nieprzerwaną ścieżkę do upragnionego skarbu. Ten jednak ukryty jest pod jedną z trzech kart - pozostałe dwie skrywają bezużyteczne kamienie. Brzmi trywialnie lecz na szczęście rozgrywkę urozmaica jedna z głównych zalet gry. Otóż wśród krasnali może znaleźć się nawet kilku sabotażystów, których głównym celem jest pokrzyżowanie planów niezmordowanych kopaczy. Co nadaje grze smaczku to fakt, iż uczestnicy nie mogą pochwalić się pozostałym graczom jaką rolę przyszło im odgrywać w danym rozdaniu. Grając jako kopacz będziemy zaabsorbowani kształtowaniem nieprzerwanego tunelu do skarbu jednocześnie starając się dociec, kto stoi po przeciwległej stronie barykady. Jako tytułowy sabotażysta, będąc w mniejszości, przez większość czasu siejemy zamęt wśród zawodników, by jak najdłużej ukryć swoje prawdziwe oblicze i nie doprowadzić do odkrycia złota. A można tego dokonać na kilka sposobów - dąrząc do wyczerpania kart budowaniem jak najdłuższego tunelu, burząc fragmenty toru, czy stawiając ślepe zaułki. Każdy zaprawiony w boju krasnal podczas swej misji wyposażony jest domyślnie w kilof, wózek i lampę naftową. Gracze w prezencie mogą obdarowywać siebie zepsutymi narzędziami uniemożliwając budowanie labiryntu, jednak dla przeciwwagi istnieją również karty służące do naprawy ekwipunku. Wśród 110 kart, wchodzących w skład zestawu, znajdują się także takie, którymi zburzymy szyb, czy podejrzymy jedną z kart celu.

Jak wszyscy wiedzą, a może i nie wiedzą, grupa hakerska Voksi kilka dni temu obeszła Denuvo Anti-Tamper przy pomocy luk w platformie Steam. Dzieło życia Gabe'a Newella traktowało pirackie kopie m.in Rise of the Tomb Raider oraz Just Cause 3 jako legalny kontent (oczywiście po kilku trikach autorstwa Voksi, które podobno zwykły śmiertelnik potrafił wykonać). Denuvo Software Solutions GmbH szybko zareagowało niwelując nowy sposób na ich zabezpieczenie. Co prawda 600 tyś. osób, które skorzystało z okazji nadal może "cieszyć" się nowym tytułem na ich dyskach, ale producent wyżej wymienionej technologii zapewnia, że do czasu.

Dancer of the Boreal Valley, hipnotycznie krocząca przez kaplicę zamku Lothric mordercza bestia w zwiewnym welonie to prawdopodobnie najbardziej opatrzony, ogrywany już w przedpremierowych demach, boss Dark Souls 3. Dziwaczne, zamaszyste ruchy o trudnym do przewidzenia rytmie i boleśnie dalekim zasięgu to wyzwanie dla wszystkich pragnących przedrzeć się do ostatnich obszarów gry.

Legion (hihi) Samobójców nie jest taki tragiczny jak piszą recenzenci. Co więcej, jest oceniany przez publiczność dosyć przyzwoicie. W czym tkwi problem? Oczekiwania? Moje nie były wygórowane, a myślę że świadomi ludzie nie powinni kategoryzować filmu reżyserowanego przez, nie oszukujmy się, przeciętnego w swoim fachu Davida Ayera (Furia, Dzień Próby) jako mesjasza tworów o superbohaterach (Mroczny Rycerz nigdzie się nie wybiera). Może rozchodzi się o "za mało Jokera, co to za Joker Squad bez niego :<<<"? We wszystkich komiksach nie pojawiał się w szeregach Task Force X, w filmie pełni funkcję podtrzymania backstory dr. Harleen Quinzel i robi to dobrze (w każdym razie prezentuje się inaczej niż Ledger, Nicholson czy Romero). Głównym problemem jest... Chwileczkę, przed dziegciem - trochę miodu. W uszach.

Ci którzy dotarli do końca serdecznie zapraszam na mój blog: Archigame.pl oraz na mój fanpage.

Nowa wersja Polygamii równa się nowy blog. Jak na casuala przystało (przyznaję się!) GameEternal był swoistą, luźną kompozycją gdzie pisałem o tym co akurat mnie urzekło w branży growej. Swego czasu pisałem dużo o wchodzącym wtedy na rynki grze MMORPG WildStar, który dzisiaj... niestety ale umiera. Znalazło się też parę recenzji np. gry Agarest, czy innych wpisów dotyczących wirtualnej rozrywki.

Rok wydania: 1990