blogi (strona 47 z 50)

Jakiś czas temu mówiło się, że kto nie ma konta w banku, ten w gruncie rzeczy nie istnieje. Wraz z rozwojem internetu i rosnącą popularnością urządzeń mobilnych wachlarz dostępnych metod płatności znacznie się poszerzył. Gry online są tą działką rynku usług, w której widać to najlepiej, ponieważ tu płatności internetowe to podstawa.

Samodostarczające się paczki. Jeśli na widok tego zdania jesteś choć w minimalnym stopniu zaciekawiony to polecam zostać i przeczytać ten tekst.

Forbidden Siren - jedna z dziwniejszych perełek growego horroru. Niesłusznie zapomniana, diabelsko skomplikowana, zupełnie inna niż wszystko. Jej przejście to największe wyzwanie, przed jakim stanąłem w tym gatunku.

Rok wydania: 1997 Dostępna także na: Sony PlayStation, Sega Saturn

ZŁOTA RADA! ZAGRAJCIE W TO!111!ONE Poważnie. Nie napotkałem gry która byłaby tak bardzo "anime" od czasów Metal Gear Solid Rising: Revengace. Furi to takie połączenie Devil May Cry z MGSR:Revengance z klimatem wprost z Hotline Miami. Do tego sposób prowadzenia fabuły oraz poziom trudności gry są rodem wyjęte z Dark Souls. Mix samych dobrych gier i soundtrack złożony z samych dobrych nut. Co do soundtracku. Świetna muzyka elektroniczna zajebiście pasująca do klimatu gry tworzona przez takich ludzi jak The Toxic Avenger, Carpenter Brut, Waveshaper i innych równie utalentowanych ludzi. Kolejny elektroniczny soundtrack zaraz obok Hotline Miami nad którym będę ślinił się przez długie, długie miesiące. Swoją drogą to właśnie przez soundtrack zainteresowałem się zagraniem w to cudeńko. Już długo nie grałem w grę która tak bardzo by mnie wciągnęła. Całość to tylko i wyłącznie walki z bardzo trudnymi bossami (co wcześniej robiły już takie gry jak Shadow of the Colossus i Titans souls) i przerwy między nimi na prowadzenie fabuły która jest bardzo ale to bardzo... Niejasna. Też trochę jak Hotline Miami. No i żeby gra była jeszcze bardziej "Anime" jest możliwość zagrania w języku japońskim z angielskimi napisami co wybrałem natychmiastowo. Dodatkowo każdy z bossów którego spotkamy jest ciekawy. Oprócz chęci nie poddawania się do dalszej gry pcha nas ciekawość z jaką personą będziemy walczyć następnie. Trochę jak w Dead Rising i Dark Souls. Chcemy poznawać naszych wrogów, wiedzieć jakie był ich cele życiowe i czemu próbują nas powstrzymać. Do tego osoby które oglądały "Afro samuraja" bez problemu wywęszą podobieństwa. Nie dość że podrózujemy z istotą podobną do Ninja Ninja o której mało co wiadomo można zauważyć delikatne podobieństwo graficzne dzielone przez grę oraz anime. Nie trudno się dziwić jako że przy grze pracował twórca serii o ów samuraju. Lokacje w których się znajdziemy są cudowne i różnorodne. Więzienie, cyberpunkowa izolatka, niebezpieczne kanały, surrealistyczne lewitujące wyspy czy piękne ogrody. Furi eksperymentuje z różnymi konwencjami. Są to lokacje tak piękne że screenshoty bez problemu możnaby wydrukować i powiesić w domu oprawione w ramkę Gorąco polecam Furi. Już dawno się tak dobrze nie bawiłem a zostało mi jeszcze trochę bossów do pokonania

Hyper Light Drifter trafił niedawno na PS4. To niezły moment, żeby jeszcze raz przypomnieć o tej pozycji - połatano sporo nękających ją na premierę błędów, dodano też nieco nowego. Warto zagrać, jak twierdzi recenzujący grę Bartłomiej Nagórski, może nawet bardziej niż przy premierze na PC, bo Heart Machine wciąż pracują nad wywiązaniem się z kickstarterowych obietnic. Do pierwotnej wersji gry nie trafiła chociażby obiecywana w kampanii kooperacja, dołożona dopiero w późniejszej aktualizacji. Na szczęście wydanie konsolowe nie musi na nią czekać.

Tekst pierwotnie ukazał się w październiku 2015 na moim starym blogu, jeszcze przed przeprowadzką Poly na nowe serwery. Lubię go, więc po drobnych korektach wrzucam i tutaj, jako jeden z tych wpisów, które pozostają ponadczasowe. Choć jesteśmy już kilka miesięcy po premierze Dark Souls 3.

Mam tendencje do zmieniania frontu w wojnie pomiędzy Elektronikami i Konami. Nie tylko dlatego, że lubię i szanuje obie marki, ale też z powodu wywracania do góry nogami grywalności FIFY oraz PES'a przez ich deweloperów już co roku przez jakieś 3 lata. Dawno, dawno temu, kiedy piksele były większe, seria Kanadyjczyków była traktowana jak zabawka dla dzieci, a poważni gracze młócili w PESy, najczęściej na swoich peesdwójkach. Jednak wraz z Fifą 11 coś się zmieniło. Dobrze znany kolega Realizm zapukał do Electronic Arts i został już tam na dobre. Jeszcze do połowy 2014 roku jedynym słusznym wyborem był symulator od EA, ale kiedy Japończycy wydali PES'a 2015 ludzie przypomnieli sobie złote lata Pro Evo w tym legendarną "szóstkę". Dziś jest to bardzo wyrównany pojedynek.

Dangerous Golf od pierwszej zapowiedzi wydawało mi się nieporozumieniem. Po premierze wydało się, że niestety miałem rację. Ludzie z Three Fields Entertainment podpadli mi już w lutym, gdy teasowali swoją zapowiedź. Buńczuczne słowa o "twórcach Burnouta", niewiele mówiące, ale w sumie jednoznaczne grafiki pokazujące jakieś bliżej nieokreślone porozwalane rzeczy. Burnout wraca? Nie, Burnout wróci, jak Dangerous Golf się sprzeda. Póki co się jednak nie sprzedaje, deweloper przyznaje, że gra nie sprostała jeszcze ich finansowym oczekiwaniom. I wcale się nie dziwę, a także nie czekam już na ich duchowego spadkobiercę Burnouta. Ale od początku.

Dla kogo kotlet, dla tego kotlet. Z opuszczoną głową przyznaję, że do niedawnej, powtórnej, premiery nie miałem styczności z Odin Sphere. Niby szkoda, niby nie, bo mogłem delektować się Leifthrasir jak czymś zupełnie nowym, świeżym. To był ten moment, w którym podziękowałem za ruch remasterów wszelkiej maści, bo w innym przypadku, mógłbym tematu nigdy nie poznać. Szkoda by było rozminąć się z taką perełką na PS4, PS3, bądź PS Vita.

Zagłębiając się w świecie przedstawionym, bardzo często zwracam uwagę na jego specyficzną atmosferę, na to jak ucharakteryzowana jest stylistyka i jakie odczucia wiążą się ze „smakowaniem” produktu. Najlepiej się dzieje, kiedy gra ma do zaoferowania szeroką gammę elementów urozmaicających zabawę, wpływających na moje zmysły i dotykających mnie do żywego. Klimat to dla mnie coś, co towarzyszy mi na każdym etapie rozgrywki, czyniąc ją bardziej charakterystyczną i wyrazistą, sprawia, że pragnę wsiąkać w ten świat… bez reszty.

Jakiś czas temu Maciej Kowalik pisał na łamach Polygamii o świetnej akcji promocyjnej szykowanej przez Ubisoft - każdy gracz, który ukończyłby 22 lipca demo Trials of the Blood Dragon z mniej niż 15 potknięciami, miał dostać na własność zupełnie za darmo i zupełnie bez żadnych haczyków pełną wersję gry. Brzmi cudownie, prawda?

Drugi wpis na nowej wersji bloga to idealna okazja, by opowiedzieć co nieco o grze, która już od dawien dawna okupuje pierwsze miejsce w moim prywatnym rankingu gier ulubionych, i za bardzo nie zanosi się żeby uległo to zmianie. Jeżeli pamiętasz moje stare posty (lub po prostu przeczytałeś tytuł tego wpisu) to domyślasz się o jaką grę chodzi. :)

Kiedy właściwie gra staje się retro? Czy Gears of War to już retro? Jakie elementy na to wpływają?

Braid, Limbo, Minecraft, Podróż i Fez to gry, które zdefiniowały dla mnie scenę niezależną. Tak, wiem, żadna z nich nie była pierwsza ani tym bardziej odkrywcza (ani w sumie do końca niezależna, Podróż to przecież Sony), ale dzięki niebywałemu dopracowaniu, niezłemu viralowemu marketingowi i powszechnej dostępności na konsolach, prędzej czy później do mnie trafiły. Nie wszystkie mnie zachwyciły, ale pokazały, że indie to już nie tylko rozpaćkana grafika aspirująca do miana pixelartu i symboliczna muzyka, ale coś więcej.

SNOW [PC, PS4], Poppermost Productions, 11 Października 2013 (darmowy early access) Wszyscy się uparli na ten Realizm. Zostawcie chłopaka w spokoju! Dajcie mi następcę SSX'a!

Dziewczyna wciągnęła się ostatnio w gry logiczno-przestrzenne. Tak serio się wciągnęła, bo od czasu kiedy grała w przygodówki point and click i Airline Tycoon upłynęło już nieco wody w rzekach. Tymczasem pierwszy Portal podszedł jej tak, że przecierpiała naukę używania WSADu do poruszania się. Dla kogoś zagłębiającego się w świat gier to jak - nomen omen - nauka chodzenia. Przez drugą część przebiegła już o wiele sprawniej, a kiedy wczoraj uruchamiała Antichamber, przypomniałem znów krótko, jak wygląda szpon gracza: palec wskazujący na D, serdeczny na A, środkowy ruchomy między S i W, mały operuje Shiftem.

Moje uwielbienie dla Zeldy ma pokrętną historię. Naprawdę dobrze znam tylko jedną część serii. Wcześniej po prostu lubiłem gry action-RPG. Jako posiadacz PlayStation kochałem np. Brave Fencer Musashi (o którym pisałem w ubiegłe wakacje) więc kiedy kilka lat temu dorwałem się do A Link To The Past, od razu mnie oświeciło: to tu się to wszystko zaczęło. I teraz z uporem maniaka przekonuję wszystkich, że SNESowa Zelda jest absolutnie ponadczasowa. I wciąż rzucam się na wszystko, co się grami Miyamoto inspiruje.

Pokemon Go i 10 wskazówek jak być lepszym trenerem

Cenię ludzi, którzy nie owijają w bawełnę, są bezpośredni, walą prosto z mostu i nie kluczą swoimi wypowiedziami na prawo i lewo, zastanawiając się co tak naprawdę powiedzieć. Jeśli nie masz nic do powiedzenia - to nie mów. Bo jak już to zrobisz, ale nie jesteś do końca pewny wyrzekanych przez siebie słów, to wprowadzasz swojego rozmówcę w stan ogłupienia owocujący tym, że nie zostawisz żadnego widocznego śladu pożytecznej wiedzy w jego głowie, a wręcz przeciwnie - w ogóle nie pojmie tego co mówisz. Rzecz jasna są jeszcze na tym padole osoby dysponujące nieprzeciętną wiedzą i w razie omyłki sprowadzą cię na właściwą drogę. I odczuwacz wtedy dyskomfort, gdyż nie spodziewałeś, że to on będzie ciebie pouczał, dlatego tym bardziej nie rzucaj człowieku głupotami, kiedy masz możliwość po ludzku powiedzieć: "tak" lub "nie". Czasy romantyków już dawno za nami, skupiajmy się więc na teraźniejszej rzeczywistości.

Firewatch nie ma tak jak Zaginięcie Ethana Cartera fotorealistycznej grafiki. W przeciwieństwie do Kholata nie znajdziemy tu gwiazdorskiej obsady. Ale co z tego?

Ludzie potrafią dokonywać niesamowitych rzeczy. Skoki ze stratosfery, ultramaratony, potrójne salta. Ja natomiast ukończyłem Batmana Arkham Knight na tym PC:

Przeglądając, co nowego ma do zaoferowania Google Play w swoim asortymencie spomiędzy różnych ikonek spoglądała na mnie znajoma twarz Eddiego, maskotki zespołu Iron Maiden. Nie jestem miłośnikiem gier F2P z racji, że swego czasu ograłem ich naprawdę sporo gdy uczyłem się je projektować i zwyczajnie wiem jak działają. Zjawiska monetyzacji, retencji, kija na marchewce gdzie to ja jestem osłem nie są więc mi obce. Gra cRPG w uniwersum inspirowanym zespołem Iron Maiden, a główną postacią jest Eddie, to musi być kolejny gniot na licencji pomyślałem, ale jednak nie.

Fajny, zmontowany z dwóch kamer finał fantastycznego Co-op'a! Polecamy!

Wyobrażacie sobie mieszkanie średniozamożnego mieszczanina żyjącego w 2001 roku? Szafy zapełnione po brzegi książkami, płytami CD z muzyką, płytami DVD z filmami, płytami DVD z grami i walającymi się gdzieś w archiwach winylami, vhsami, dyskietkami i bóg wie jeszcze czym. Tysiące nośników walających się w naszych „domach-magazynach”. Absurd!