recenzje (strona 32 z 85)

Gdzie EA Sports nie może, tam kobiety pośle?

Destiny nie jest już takie, jak rok temu. Wprowadzono wiele zmian, ale czy one wystarczą, by zawiedzeni wrócili do gry?

Mozart się w grobie przewraca, bo bateria w iPhonie tak krótko trzyma.

Pięć bramek Roberta Lewandowskiego to najświeższy dowód na to, że zmiany mogą dać fenomenalne efekty. W piłkach nożnych nie zawsze to działa. PES 2016 pokazuje, że czasem wystarczą szlify, by dobra gra naprawdę zabłysnęła.

Pierwsza część drugiej części Afro Samurai to strata czasu. To czy poprzednia gra przypadła Wam do gustu nie ma tu znaczenia.

Są pochwały, ale nie brakuje też porcji krytyki.

Jak wiele fani survival horrorów zawdzięczają temu szwedzkiemu studiu? Nowy podgatunek, który przejął zakurzoną koronę szarpaną kiedyś przez Konami i Capcom? Zalew niezależnych produkcji najróżniejszych lotów na Steamie? Udanego Outlasta, świetnego Obcego? Kontrowersyjne „symulatory chodzenia”? I choć na Amnesii spokojnie mogli poprzestać, pragną znowu wejść pod Twoją skórę. Radujmy się, bracia, bo oto dzień, w którym rodzi się ich kolejne IP. Nadeszła SOMA.

Łamiący news! Znudzony Shigeru poszukuje następców!

Do premiery Dishonored 2 mamy jeszcze sporo czasu. Jego część na pewno warto będzie poświęcić na ponowne wskoczenie w skórę Corvo Attano i rozegranie pierwszej przygody od początku do końca. Wiedział o tym wydawca. Wiedział też, że gra wciąż trzyma się świetnie. Więc postanowił nie przemęczać dewelopera.

Armello zaczyna się jak większość dobrych planszówek - kompletnie nie wiadomo o co chodzi. Masa statystyk, kostek ze słońcami, drzewami i spiralami zamiast tradycyjnych kropek, karty, które mówią do ciebie w obcym języku o tym, że jeśli zrobisz coś, czego nie kumasz, to stanie się coś, czego nie ogarniasz... A potem coraz więcej rzeczy klika w głowie i łączy się w spójną całość, aż wreszcie - jak przy większości dobrych planszówek - wciągasz się w zaproponowany system reguł i z wszystkich sił starasz się wygrać. O ile nie zaśniesz przy oczekiwaniu na swój ruch.

Forza Motorsport to jedna z najbardziej uznanych serii wyścigowych nie tylko, jeśli chodzi o sprzęty Microsoftu, ale konsole ogólnie. Nie ma też co ukrywać, że "piątka", pomimo bardzo dobrej oprawy, była lekkim zawodem dla fanów marki, która słynęła zawsze z bardzo wysokiej jakości. Dlatego też cieszy fakt, że twórcy z Turn 10 wzięli sobie uwagi do serca i wydana na dziesięciolecie serii Forza Motorsport 6 to powrót do formy z dawnych lat.

Tearaway Unfolded to więcej niż remaster. Wersja na PS4 jeszcze bardziej rozwija kreatywne pomysły, które sprawiły, że tak wielu z radością bawiło się zamkniętym w konsolce światem.

Nie Mel Gibson, nie Tom Hardy ale ty. Pustkowia domagają się krwi i ryku silnika. Obie ofiary złożysz po tysiąckroć. Ale czy będziesz się przy tym dobrze bawił?

Co się stanie, gdy doda się "Piątek trzynastego", "Koszmar z ulicy Wiązów", "Krzyk", "Piłę", "Lśnienie", "Tropicielów mogił", "Cmętarz zwieżąt" i "Widmo"? Jeśli robi się w kinematografii - powstanie pewnie "Straszny film". A jeśli tworzy się grę w duchu Heavy Raina - coś naprawdę, naprawdę dobrego.

Ostatnia przygoda Big Bossa i ostatnia odsłona serii spod ręki Hideo Kojimy. Niezależnie od tego, ile prawdy kryje się w obu stwierdzeniach, trzeba sprawdzić, jak wypada ten rzekomy koniec.

Jeszcze zanim położymy ręce na Gears of War 4, Microsoft proponuje nam aperitif w postaci odświeżonej części pierwszej. Na zaostrzenie apetytu jak znalazł.

Volume jest nowoczesną wariacją legendy o Robin Hoodzie, w której zamiast Małego Johna, lasu Sherwood i radosnych rabunków, mamy wrażliwą sztuczną inteligencję, opuszczony magazyn i symulacje napadów transmitowane na całą Anglię. Twórca Thomas Was Alone udowadnia swoim nowym dziełem, że nie jest "deweloperem jednej gry".

Ranny chłopiec i zdeterminowana dziewczynka w zatopionym, opustoszałym mieście. Czyli krótka historia o trosce, zaufaniu i bezsilności... której nie udało się dobrze opowiedzieć.

N++ ma do zaoferowania dokładnie to samo, co wcześniejsza odsłona - serię tysięcy bezkompromisowych wyzwań, które przetestują waszą zręczność i wytrzymałość pada.

Na ekran wjeżdżają napisy końcowe. Rzadko oglądam je do końca, ale tym razem jest inaczej. Niby siedzę w swoim pokoju, ale myślami błądzę gdzieś daleko. Jeszcze długo będę składał poszczególne wątki opowieści studia The Chinese Room w całość. Jeszcze długo nie zbiorę się w sobie, by wygrzebać się z fotela, w który Everybody's Gone to the Rapture głęboko mnie wgniotło.

Jak robić kolekcje starszych gier? Właśnie tak!

Nadszedł czas, by rozpocząć kolejną epizodyczną przygodę. Tym razem dużo bardziej baśniową niż propozycje konkurencji. Tytuł słusznie może wydać się znajomy, aczkolwiek nowy King's Quest nie żeruje na popularności serii z jej złotych lat.

Właśnie ukazała się na platformy przenośne. Przypomina stare, dobre czasy point'n'clicków i pozwala małej łezce zakręcić się w oku.

Cradle pamiętam jeszcze sprzed paru lat z intrygującego zwiastuna okraszonego piękną muzyką i niesamowitymi widokami. Długo tworzono tę niezależną przygodówkę, oj, długo, ale za to podczas gry czuć, że poświęcono jej dużo uwagi. To tytuł, o którym górnolotnie można powiedzieć, że ma duszę. Albo inaczej: że ktoś miał na niego diabelnie dobry pomysł i bardzo chciał go przekazać, co zwykle prowadzi do stworzenia czegoś wyjątkowego. Nie inaczej było tym razem.

Nie dajcie się zwieść pozorom. Tembo może i jest słoniem, ale na lekcjach wuefu pilnie podglądał Sonica. Taki z niego S(ł)onic.