blogi (strona 4 z 50)

Powiedzieć, że gier z zombiakami jest mnóstwo to jakby nic nie powiedzieć. Do tego prawie że w każdej produkcji gracz zabija chmarę zombi. A gdyby tak odwrócić role i to my, dla odmiany, będziemy umarlakiem. Takie zadanie postawiło sobie studio Wideload wydając w 2005 roku grę "Stubbs the zombie: a rebel without a pulse".

Tak jak zostało wspominane w Co jest grane? #4, przez weekend odwiedził mnie MuszyńskiJan i pokazał parę tematów, które warto zgłębić, aby czuć się człowiekiem są na czasie. Jednym z nich było Love, Death & Robots, na Netflixie.

Czy zastanawialiście się kiedyś jak to być nauczycielem? Czy poradzilibyście z tak ważną funkcją jaką jest nauczanie? Jeśli taka myśl kiedyś wam przeszła to czemu nie sprawdzić się w tej roli? Zapraszam do zapoznania się z czterema symulatorami nauczyciela, w końcu znikąd nie wzięło się powiedzenie "obyś cudze dzieci uczył".

Sugestię że soundtrack z tego tytułu nadaje się do przeglądu dał jeden z czytelników już jakieś parę miesięcy temu. Posłuchałem, niezły – pomyślałem.

Godzina W

Witam wszystkich i zapraszam do zapoznania się z historią powstawania jednego z największych hitów z salonów gier z początków lat 80-tych. Defender jest również jedną z najtrudnieszych gier w historii eletronicznej rozrywki, która potrafi nawet do dziś zainspirować twórców.

O The Sojourn wspominał już na łamach Polygamii Bartosz Witoszka: https://polygamia.pl/opowiesc-o-swietle-ciemnosci-i-naturze-rzeczywistosci/

Hej, jaka jest kondycja Polygamii każdy widzi.

Tak jak zostało wspomniane już w materiałach wspominkowych, sezon letniej posuchy, ogórkowe lato i nadrabianie zaległości. W sierpniu było grane i to dużo. Na premiery szykujemy się jesienią. Co przykuło jednak moją uwagę w obecnym momencie to premiera Remenant: From the Ashes. Tytuł wyglada jak skrzyżowanie gameplaya The Division z klimatem fantastycznego post-apo czy Bloodborne. Czyli widok zza ramienia, przewroty, osłony, strzelanie do demonicznych przeciwników z paskami zdrowia, lootowanie, handel, umiejętności. Kosztuje 140 zł, a nie jak premiera AAA 200 zł. Jestem ciekaw pierwszych recenzji, z tego co widziałem, budzi moje zainteresowanie. No i możliwośc co-opu rzecz jasna.

fireads

Jako osoba która boi się samotności, nie mogłem pominąć tej pięknej gry. Gdy byłem małym szczeniaczkiem strasznie bałem się gdy rodzice wychodzili z domu i zostawałem sam. Najgorzej było jednak w nocy albo wieczorem, bo boję się również ciemności. Nie mogłem znieść tej samotności, a to z kolei sprawiało, że myślałem o tym co może się stać z osobami mi bliskimi. Kończyło się to płaczem i wiszeniem w oknie. Potrafiłem bardzo długo wypatrywać rodziców, a gdy wracali dziwili się co się dzieje.

W grze The Sinking City trafiamy do miasta Oakmont, które jest częściowo zalane. Na temat tego jak projektować miasto by było czytelne i tajemnicze porozmawiałem z Kataryną Frolovą – głównym architektem tego tytułu.

W dzieciństwie uwielbiałem pływać, czy to w jeziorze czy w morzu. Polskie wody nie sprzyjają jednak odkrywaniu podwodnych skarbów - kiedyś dziadkowie zabrali mnie na wycieczkę do Egiptu i miałem okazję nurkować z butlą. Absolutnie niesamowite doświadczenie, którego nie zapomnę do końca życia. I choć Abzû nie jest symulatorem nurkowania, w jakiś taki nostalgiczny sposób chwyta mnie za serducho i przypomina mi ten magiczny świat, który przyszło mi zobaczyć tamtego dnia w morzu Czerwonym.

Lubię przeprowadzać wywiady z autorami małych gier. Takie rozmowy są zwykle swobodne i pozbawione ograniczeń. Wczoraj miałem przyjemność poznać tajniki tworzenia świetnie zapowiadającej się, unikalnej wizualnie Papetury (rozmowę z autorem, Tomaszem Ostafinem, opublikuję w najbliższych dniach). Wcześniej słuchałem o tytułach tworzonych przez Artifex Mundi (Irony Curtain: From Matryoshka With Love), Rolanda Pantołę (Schizm 3), Scarecrow Studio (3 Minutes to Midnight), Igora Hardego (Snakes of Avalon) czy też Redi Games (Nor'Easter). I właśnie ten ostatni wywiad chciałbym Wam dziś zaprezentować.

Wakacje, okres posuchy, sezon ogórkowy, przygotowywanie się do jesienno-zimowych premier i nadrabianie zaległości. Kolega na wyprzedaży steam kupił wszystkie dostepne odsłony Mount&Blade...a niech będzie, ja też wrócę, co mi tam. Wróciłem, w sposób krótki ale satysfakcjonujący, bo na 12 godzin. I jeśli bym się nie kontrolował to grałbym dalej. Nie mogę spać bo czekam na kontynuację. Panie Turek, kończ Pan ten mecz, Dajcie już w końcu tego Bannerlorda!

Pierwsze informacje o Oninaki nawet mnie ucieszyły - Tokyo RPG Factory, sekcja SquareEnix zajmująca się głównie niskobudżetowym naśladowaniem kultowych jRPG po dwóch letnio przyjętych tytułach ma się zabrać za action-jRPG. A ponieważ klasycznych jRPG powstało już trochę i ciut ciut i mój ich backlog ciągnie się w nieskończoność, za to tych drugich nie znam zbyt wiele, a lubię, od razu tytuł zapamiętałem.

Dawno nie było Soundtracka, ale nie widziałem, żeby ktoś się o niego dopominał, jednak potrzeba pisania o muzyce w grach i emocjach z nią związanych jest silniejsza ode mnie. W środku upalnego lata udamy się w sam środek mroźnej i smutnej nordyckiej krainy. Kontynuujemy cykl, tak jak karawana z Banner Saga kontynuuje swoją podróż.

Tyle gier, tak mało czasu. Lipiec 2019 nie uznaje za najbardziej grywalny, niemniej miałem okazji przetestować parę tytułów, a oto wrażenia - minirecenzje z każdego z nich.

Częstą przypadłością japońskich gier z lat 90. jest wrzucanie gracza w prościutką pętlę fałszywego wyboru: jeśli nie potwierdzisz oczekiwanej przez fabułę opcji, rozmówca będzie nagabywał do skutku.

Mieszkam w Krakowie całe życie, a nawet nie zdawałem sobie sprawy z istnienia takich miejsc. Wieczór kawalerski był tylko pretekstem żeby odwiedzić ten przybytek, a rozrywka była świetnym preludium do dalszej zabawy. Inicjatywa jest na tyle fajna, że postanowiłem polecić je wam wszystkim. Proszę państwa, przed wami Krakowskie Muzeum Gier Arcade, miejsce jak najbardziej godne odwiedzenia.

W zeszłym miesiącu do mojej kolekcji rozmaitych systemów dołączył Xbox One S i nie, nie jestem fanatykiem mocy, a tę wersję konsoli Microsoftu uważam pod względem designu za majstersztyk (serio, chyba nie mam ładniejszej maszyny w moim domu). Nikogo chyba nie zdziwi fakt, że przez ostatnie kilka tygodni sprawdzałem co tam słychać w obozie zielonych i jak to u nich wygląda. Za sprawą Gamepass’a mam dostęp do pokaźnej ilości tytułów - sprawdziłem więc nowe Metro (i szybko o nim zapomniałem), ogrywam Crackdown 3 (swoją drogą, dla mnie bomba, jakbym cofnął się w czasie i ogrywał jedynkę), Ryse czy Sunset Overdrive. Ale jak wiecie, moja druga połówka też lubi pograć, ściągnąłem więc kilka tytułów do kanapowego szaleństwa.

Słowem wstępu

Grafomański potok czas rozpocząć. Niech się sypie jak loot z bossa, głównie biały ale może znajdzie się i zielonka.

W niedowjarku przestawiamy krytyczne spojrzenie na nadchodzące tytułu oraz komentujemy wydarzenia bieżące. Tym razem parę gorzkich słów na temat wyprzedaży Steam. Tekst ma tym bardziej smutny wydźwięk, że dotychczas uważałem się za fanboya Steam.