gra na poranek

Gracze uwielbiają trudne gry, męczą się nad nimi, nawet jeśli nie mają z tego wysiłku nic, poza osobistą satysfakcją. A gdyby tak nagrodą była możliwość opublikowania miłosnego listu?

Wiecie jaki jest najlepszy sposób na pokonanie przeszkody? W Fault Line jest nim jej usunięcie, po prostu wywalenie z planszy. Problem w tym, że gra nie staje się przez to prostsza.

Nie wiem skąd, ale czasem nachodzi mnie ochota na złośliwą platformówkę. Taką, której poziom trudności jest tak wyważony, że doskonale wiem, że mi się uda, ale ciągle coś jednak staje na przeszkodzie. Orton and The Princess jest właśnie tego rodzaju grą.

Niedawno zorientowałem się, że dotychczas nie napisałem w porannym cyklu o żadnej flashowej grze z rodzaju tower defence. A przecież to jeden z moich ulubionych gatunków! Na szczęście pojawił się Cursed Treasure: Don't Touch My Gems i mogę nadrobić karygodną zaległość.

Home Sheep Home od dawna znajdował się na mojej liście "gier do wspomnienia w porannym cyklu", ale ciągle coś innego wpadało mi w ręce. Ale skoro już grę zaczęli mi w mailach polecać czytelnicy, to znak, że czas nadszedł najwyższy.

Atmosfera sprzyja zadumie i refleksji, więc to dobra okazja aby w naszym porannym cyklu zaprezentować nieco starszą produkcję, która wymyka się prostemu skrótowi myślowemu "gry = zabawna rozrywka".

Komputerowe gry RPG jako gatunek mają już swoje lata i pokaźny bagaż z klisz i schematów na karku. Synopsis Quest Deluxe to mała produkcja, która bierze je sobie na celownik i bezlitośnie wyśmiewa. Dostarczając przy tym sporej dawkę śmiechu dla znawców tematu.

"O nie - jękneli czytelnicy - on znowu pisze o jakieś pikselowej platformówce". Oh jasne, że piszę, bo Robot Wants Kitty jest świetne, na dodatek aby je przejść należy poświęcić najwyżej kwadrans. Serio.

O krwawym potencjale zawartym w greckiej mitologii wiadomo nie od dziś, a God of War 3 jest tylko najnowszym, najbardziej efektownym przykładem. Królowa Amazonek, Hippolita jest nieporównywalnie bardziej znaną postacią niż Kratos, ale dopiero teraz doczekała się gry na swój temat.

Czytelnicy w listach często pytają się mnie, czy mam w zanadrzu jakąś grę dobrą na kaca. Zazwyczaj ze smutkiem kręciłem głową i bezradnie rozkładałem ręce. To znaczy rozkładałbym, gdybym tylko otrzymywał tego rodzaju listy. Westchnienie. Ale odkąd trafiłem na Reddera przynajmniej jestem przygotowany na ewentualną korespondencję.

Gdzieś w środkowych latach 90-tych dziesięcioletni ja wraz z kolegą zagrywał się w grę planszową Kryptonim: Lew Morski opowiadającą o bitwie o Anglię. Duża plansza, masa żetonów przedstawiających samoloty. Nie rozumieliśmy do końca zasad, ale bawiliśmy się świetnie. Przypomniałem sobie o tej pozycji przy okazji grania w SteamBirds, turowej strategii w której dowodzimy szwadronem dzielnych lotników.

Historie o kosmitach lądujących na Ziemi można generalnie sprowadzić do podziału na te o złych i te o dobrych obcych. ImmorTall należy do tej drugiej kategorii. Gracz wciela się tutaj w obcego, który wychodzi ze swojej kapsuły i zamiast niszczyć i palić - idzie, i idzie, i idzie. Właściwie kroczy.

Jako osoba, która robi się śpiąca około dziesiątej wieczorem, niewiele wiem o nocnym życiu barów, klubów i pubów. Całe szczęście, że są takie seriale jak Seks w wielkim mieście czy gry. Jak Score! właśnie. Dzięki nim mogę sobie wyobrażać, jakże barwne byłoby moje życie seksualne, gdybym nie miał dziewczyny i nie lubił się wysypiać.

Przeglądając wczorajszy internet być może natrafiliście na wpisy naśmiewające się z Adventures In Sex City, kanadyjskiej gry edukacyjnej, która miała przestrzegać przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. W gruncie rzeczy to nie tyle gra, co test prawda/fałsz, z Kapitanem Kondomem walczącym w tle ze złym Sperminatorem. Sami zresztą sprawdźcie - ludzie pracujący we flashu najpewniej załamią ręce. Ta głupotka przypomniała mi jednak o The C Word, starej ale jarej grze Edmunda McMillena, która jest edukacyjna niemalże do bólu.

Ah szara codzienność. Jakże przytłacza nas swoimi szarymi, codziennymi problemami. Ciągła pogoń za chlebem, praca ponad siły, brak kontaktu z bliskimi, wysychające kwiatki w kuchni. Jak często mamy ochotę powiedzieć dość, rozebrać się do naga i biec, biec przed siebie?

Ostatnimi czasy internet zaroił się od gier polegających na wyburzaniu budynków. Było ich sporo, ale dopiero Rubble Trouble ze studia Nitrome pokazał, jak powinna wyglądać tego typu rozgrywka, aby zapadała w pamięć na dłużej.

Podczas godzin spędzonych z Larą Croft w różnego rodzaju zapomnianych lochach, zawsze zastanawiałem się, ile energii należałoby spożytkować, aby odtworzyć któryś z systemów pułapek, z którymi musiała radzić sobie znana wszystkim pani archeolog. Właściciel lochów z Flood the Chamber wyraźnie przesadził - ostrza, lasery, kolce, a na dodatek gigantyczny miecz spadający z wysokości kilku pięter same w sobie są już przesadą. Ale żeby jeszcze zalewać wszystko wodą? Niestety, nawet to nie jest w stanie zatrzymać co bardziej zdeterminowanych graczy.