blogi (strona 48 z 50)

Nie tylko sama gra.

„Szotgan” to mój mały dzienniczek zaliczanych po godzinach pozycji. Człowiek mógłby zwariować, gdyby grał tylko pod pracę. Jeden tytuł, jeden akapit, jedna opinia z dziesiątek innych. I Layers of Fear – dzisiaj – pod pod nożem.

Na rozgrzewkę coś prostego.

Na dobre czy na złe? Z grami komputerowymi jest trochę jak z małżeństwem - na początku wszystko wydaje się być OK, jesteśmy szczęśliwi, podekscytowani i przekonani co do tego, że nic nie może przeszkodzić w trwaniu tej sielankowej arkadii. Po czasie jednak odkrywamy wcześniej niezauważalne problemy, rozbieżności oraz zmiany, w efekcie których czujemy się sfrustrowani i rozczarowani. Zdajemy sobie sprawę, że nie tak powinno być - sielanka prysła.

SHODAN zdecydowanie musi się cieszyć, jako że ponad 15 tysięcy insektów złapało za swoje karty płatnicze i postanowiło oddać nieco swoich blachozłotówek, aby nowoczesny remake pierwszego System Shocka stał się faktem dokonanym, a nie jedynie planem i gdybaniem wielkich głów gejmdewowych. Jak dla mnie to wspaniała wiadomość - nie mogę się doczekać powrotu na stację kosmiczną Citadel, w pełnej glorii i chwale grafice HD, jak i bez interfejsu i sterowania, które sprawiało że dzieci płaczą. Poza tym to idealna okazja, by raz jeszcze wrócić do szalonych lat 90 i przyjrzeć się klasykowi, który to wszystko rozpoczął - ten może i nie trafił do portfeli wielu graczy, ale do ich serc - jak najbardziej.

Siedziałem sobie dzisiaj spokojnie w pracy przed komputerem. Wypełniając dokumenty, ciesząc się faktem że nie jest ani za ciepło ani za zimno a na dworze do tego pada przyjemny lekki deszcz, słuchałem sobie stacji Radio ZET. O godzinie 9 zaczęły się cogodzinne wiadomości, w których praktycznie nic nie przykuło mojej uwagi. Do momentu. W pewnej chwili padł tytuł "Pokemon GO". [youtube id="2sj2iQyBTQs"]

Jeśli chcesz się dowiedzieć co ma firma "Namco" wspólnego z drewnianymi koniami oraz jaki był ich pierwszy międzynarodowy sukces na rynku gier wideo to zapraszam do obejrzenia filmiku.

Zastanawialiście się czy Polska jest lepsza od Niemiec w branży gier wideo? Jeśli tak to zapraszam do obejrzenia filmiku bądź przeczytania treści poniżej, jeśli wolisz tekst pisany.

Czytelnicy Polygamii, którzy pamiętają odległe i prehistoryczne czasy (czyt. parę miesięcy wstecz) starej wersji portalu, mogą kojarzyć pewnego niepozornego bloga, którego to autor męczył się, sapał i prychał, katując maści wszelakiej starsze lub mniej znane gry, na równie starszych (lub mniej znanych) systemach/konsolach (i to tylko w warunkach rzeczywistych - żadnych emulatorów, DOSBoxów i tym podobnych - jeżeli gra śmigała np. pod DOSem, to bez jęczenia zakasałem rękawy i próbowałem ją odpalić na starym kompie z DOSem 7.0 na pokładzie. Twarde, męskie reguły!) , a następnie, z wypiekami (bułeczki, rogaliki itd.) na twarzy wypisywał swoje spostrzeżenia i odczucia na temat ww. katowanych rzeczy, stwierdzając na samym końcu czy w ogóle warto w dzisiejszych czasach wracać do przeszłości i zaprzątać sobie głowę opisywanym tematem.

Początki zawsze bywają trudne...

Polecam wszystkim zrobiony przez nas Co-oP SC:Conviction!!!

POKEMONGO JEST GŁUPIE BO TRZEBA WYJŚĆ Z DOMU

Na Polygamię wraca jedna z fajniejszych funkcji - blogi czytelników.

Gombrowicz miał swój dziennik, my mamy swoje blogi.

Stworzyłem pierwszy wpis, by sprawdzić, czy nic nie wybuchnie i mój blog pojawi się na liście blogów. Pojawił się. Następnie wrzuciłem link z YouTube'a, by sprawdzić czy nie pękną płyty tektoniczne Europy i nie rozpocznie się trzecia wojna światowa...

Wpis, który wrzucam tylko po to, żeby na liście blogów była jakaś grafika :) To tak zanim złapię chwilę na pisanie.

Alternatywna okładka to pomysł, który narodził mi się w głowie dosyć niedawno. Jest to zbiór kilku obrazków, pochodzących z filmów, którym chcę nadać trochę innej głębi przy pomocy coverów okładek gier komputerowych.

Techland wypuścił niedawno Dying Light, gra prawie z każdej strony obsypywana jest pochwałami i dobrymi ocenami. Lubie zombiaki, lubię swobodne bieganie, więc pomyślałam - spróbuję, może być fajnie. Początki były trudne...

„Kupka wstydu” to takie brzydkie określenie na stertę nierozpoczętych lub nieskończonych gier. Prawie każdy ją ma - jeden większą, drugi mniejszą. Ja ostatnio poszukałem swojej największej. Ta appstore'owa rozrosła się do gigantycznych rozmiarów.

SimCity 5. Nawet, nie wiem co więcej mogę napisać. Sam tytuł powinien się bronić tak samo jak nazwiska wielkich architektów. Nikt nie oczekuje przecież jakiegoś szczegółowego opisu wypowiadając słowa: Le Corbusier, Frank Gehry, Antonio Gaudi czy Der Rohe? Porównałbym to do przemówień Stalina w okresie przed drugą wojną. Przed mównicą stawał Stalin, a goście bili brawo 10 minut.

Granie na smartfonie z Androidem stało się moim najnowszym nałogiem i boli mnie to, że mimo tak młodego wieku ta platforma tak szybko została spaczona przez mechanizmy rynkowe wypracowane by uprzykrzać normalnemu graczowi życie. Ale po kolei.

Kto nie zna motywu z Mission Impossible? Jak prezentowałby się Lord Vader bez Marszu Imperialnego? A może olimpiada bez „Rydwanów Ognia”? Czym byłby Mario lub Battlefield bez swoich main theme'ów? Czy muszę wymieniać dalej? Po pierwsze trudno, a po drugie nawet nie chcę sobie tego wyobrażać.

Gry już dawno pokazały jaki ogromny drzemie w nich potencjał do opowiadania wspaniałych historii. Silent Hill 2 jest z pewnością jedną z takich gier. Ta smutna opowieść poruszy Wasze serca, zapewni co najmniej kilka nieprzespanych nocy i całkowicie wciągnie w swój mroczny świat. Pozostaje tylko jedno pytanie... czy jesteście na to gotowi?

Pierwszego września, użytkownicy Polygamii spotkali się na serwerze aby wspólnie pograć. Po kilku godzinach stwierdziliśmy jednak, że nam to nie wystarczy i postanowiliśmy zrobić coś "ambitniejszego". Oto nagranie z małej części naszych zmaga i wyczynów!

Zapewne każdy z nas zna co najmniej kilka gier, które zasługują na większą sławę niż mają obecnie. Czasami nieznana szerszej publiczności gra, okazuje się być prawdziwą perłą w swoim gatunku, która potrafi błyskawicznie wciągnąć nas w przedstawiony świat i całkowicie pochłonąć. Mało gier bardziej zasługuje na ten tytuł niż Klonoa 2: Lunatea's Veil, która pomimo jedenastu lat od swojej premiery nadal często wymieniana jest jako jedna z najbardziej niedocenionych gier wszech czasów.