Gra, jak na rok 1997, zarówno wyglądała i brzmiała bardzo ładnie. Nic więc dziwnego, że na tę krótką chwilę Croc stał się ulubieńcem publiczności. Poziomy może nie miały takiego rozmachu, jak te z Super Mario 64, ale były w pełni teksturowane, wypełnione wszelkimi przedmiotami i przeciwnikami (zarówno modelami, jak i poczciwymi sprite'ami), kolorystycznie pasujące do każdej z wysp - innymi słowy niezwykle sympatyczne (zwłaszcza te modele postaci - takie pocieszne! I to dotyczy zarówno głównego bohatera, jak i wszelakich przeciwników). Na szczególną wzmiankę zasługuje tutaj model dynamicznego oświetlenia, ktory najlepiej było widać np. w jaskini, kiedy zebraliśmy kolorowy kryształ, lub gdy Croc stał nad jeziorkiem lawy. Niestety, tego typu myki graficzne widoczne były jedynie na prehistorycznych kartach graficznych (VooDoo, S3 itd.), dlatego tylko wybrani mogą obejrzeć ten efekt w dzisiejszych czasach (na otarcie Twych łez dodam, że wersja na PlejStejszyn w większej części zachowała wspomniany efekt, lecz niestety za dużo z niego nie przetrwało na Saturnie). Z kolei muzyka w Crocu to taki mały majstersztyk. Justin Scharvona odwalił kupę dobrej roboty, tworząc ponad 60 kompozycji, dzięki czemu w każdej podlokacji będzie brzdąkać nam inny kawałek! Każda z nich stoi na naprawdę wysokim poziomie wykonania, jest niezwykle klimatyczna, szybciutko wpada w ucho i jak najbardziej pasuje do wyspy, na której obecnie się znajdujemy. Wszystko cud i miód, jednak, niestety, wspomniane 60 muzyczek było tylko w wersji na PSX - na kompie i Saturnie wszystkie kompozycje zapisano w formacie CD-Audio (na Pleju był jako tracki *.XA), przez co zostało 'jedynie' 45 utworów, z czego większość musiała zostać przycięta do ok. 'minuty trzydzieści', aby zmieścić się na płytce (niektóre z muzyczek na PSXie trwały dłużej niż 3 minuty, i to bez zapętlenia!). Aby jednak nie popadać w ogromne depresje z tego powodu dodam, że przynajmniej w każdej z wersji dźwięki jak najbardziej trzymają poziom. Wszystkie SFXy są niezwykle kreskówkowe, co jak najbardziej pasuje do klimatu gry, a wszelakie odgłosy wydawane przez atakujących nas niemilców czy samego głównego bohatera są tak niezwykle sympatyczne, że raz usłyszane na długo pozostaną w Twojej głowie. :)